Λίγο πριν τα Χριστούγεννα πέρασα από την Ευφρονίου για το αγαπημένο μου γαλακτομπούρεκο. Έξω, στο δρόμο, μικρά παιδιά κοιτούσαν τα κρεμώδη γλυκά με δέος — έτσι όπως κοιτούν, ανά τα χρόνια, όλα τα παιδιά του κόσμου: τα γλυκά, τα μπαλόνια, το χιόνι, τον ήλιο, το νερό. Κι εκεί σκέφτηκα να κλείσω αυτή τη συνέντευξη.
Η Βασιλική Βελτσίστα, που γνώρισα τυχαία στο Παγκράτι, γεννήθηκε και μεγάλωσε σε αυτή τη μικρή, βαθιά ποιητική, πόλη της Αιτωλοακαρνανίας. Είναι σχεδόν 30, ασχολείται με τη φωτογραφία και ζει στο αθηναϊκό κέντρο — αλλά κι όπου αλλού θελήσει. Γιατί ξέρει καλά, εκ γενετής, πώς είναι να μη χάνεις ούτε ίχνος από τα φτερά σου.
Τόσες δεκαετίες μετά, και κάποιες από τις ηρωίδες που υποδύθηκε στο σινεμά η Αλίκη Βουγιουκλάκη, Λίζα (επιχειρηματίας, κόρη επιχειρηματία, μαθήτρια στο Κολέγιο της Φιλοθέης), Μανταλένα, Μαρίνα, Μυρτώ, Κατερίνα ,«υπάρχουν» στους σύγχρονους δρόμους της Αθήνας και στις Κυκλάδες, στη Φιλοθέη και το Ψυχικό, στον Πειραιά, στην Χίου, την Αμερικής, την Στησιχόρου. Με περισσότερη πραγματικότητα, με περισσότερο χιούμορ. Και όλα αυτά χάρη στην ταλαντούχα ηθοποιό, Δήμητρα Δερζέκου, που μέσα από ιβίσκους, μετάξια και ριπές φωτός, στήνει οικεία πρόσωπα απέναντι σε έναν καθρέφτη που δεν δείχνει μόνο αυτό που είμαστε, αλλά και αυτό που θα θέλαμε κάποτε να γίνουμε.
Η Μαρία Σιργουνέλη* είναι ασθενής με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο, μία αυτοάνοση πάθηση που την ταλαιπωρεί από την εφηβεία αλλά διαγνώστηκε μόλις στα 40 της χρόνια. Αυτή είναι μία ιστορία δύναμης και πάθους που μοιράζεται μαζί μας. «Τα νιάτα μου δεν μύριζαν από τη μυρωδιά των νέων σελίδων του βιβλίου της…
Η Έλλη Ιγγλίζ αφέθηκε σ’ ένα φυσικό ρεύμα που την οδήγησε στο δρόμο των τεχνών. Από τότε, έμαθε να εκφράζεται μέσα από το σώμα, τον ήχο, τη φωνή και τον λόγο. Εμπνεόμενη από την ίδια τη ζωή, πιστεύει ότι η ποίηση υπάρχει μέσα σε κάθε μορφή τέχνης. Αγαπάει την αφαίρεση και χτίζει το μέλλον της σε κάθε παρόν, συνεχίζοντας έτσι το ταξίδι της. Συμμετέχει στην εξαιρετική παράσταση της «Ορέστειας», σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου που συνεχίζει και φέτος την καλοκαιρινή της περιοδεία.
Της πρότεινα να μιλήσουμε για ταξίδια. Περισσότερο για να εμπεδώσω τη διαρκή κίνηση, τη δύναμη που υπάρχει στον άνθρωπο, που περπατάει με άνεση σε μεσαιωνικές πλατείες, βουνά, δρόμους, σοκάκια κι ακτές, δίνοντας αφειδώς ευγνωμοσύνη -γι’ αυτόν τον ελάχιστο, αναγκαίο, μεταμορφωτικό αέρα-. Η Παναγιώτα Χαϊδεμένου είναι ηθοποιός, αλλά στην στρατόσφαιρα, που βρίσκεται συχνά, γίνεται η ψυχή του Βάσκο ντα Γκάμα, φωτογραφίζοντας κυρίως τη ζωή, όπως θα έπρεπε να είναι.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που ορίζουν, με κάθε λεπτομέρεια, το πεπρωμένο τους. Διαλέγουν το «πολύ» και το «λίγο», όπως τα παιδιά, επινοούν την πατρίδα τους, δεν συρρικνώνουν το άλμα τους, είναι γενναίοι. Ακριβώς γιατί ζουν, όπως θέλουν. Η συγγραφέας Καλλιόπη Αναστασάκη είναι ακριβώς αυτό. Η ίδια έχει επιλέξει την Τήνο ως…
Πιστεύω ότι αν η οποιαδήποτε τέχνη δεν είναι ικανή να ευαισθητοποιεί, να κάνει τον θεατή να νιώθει κάτι, είναι μια αποτυχία. Υπάρχουν καλλιτέχνες ή άτομα, που έχουν αυτή τη νοοτροπία, να λένε δηλαδή ότι «πρέπει να σκεφτούμε τι κοινό θέλουμε να προσεγγίσουμε και πώς να περάσουμε το μήνυμα σε αυτό». Η δική μου απάντηση είναι ότι η τέχνη έρχεται μέσα από την καρδιά.
Είκοσι χρόνια, σχεδόν, λέει τις μεγάλες αλήθειες με έναν τρόπο, εντελώς δικό του. Παραδίδοντας ένα υλικό, που με τίποτα δεν πρέπει να μένει αθέατο, ο γελοιογράφος Πάνος Ζάχαρης είναι ένας δημιουργός, που ξέρει να συνδέει το δάκρυ με τη γροθιά, το τίποτα με την ελπίδα, τον δρόμο με την αληθινή ανάσταση. Σε μια διαρκή πορεία, από μικρές και μεγάλες στιγμές, που θεμελιώνουν τον άνθρωπο. Εκείνον τον άνθρωπο, που «πρέπει να περπατάει με το κεφάλι απέναντι στον ήλιο».
Σε μια εποχή απόλυτης ρευστότητας, ευτυχώς υπάρχουν σημαντικοί πολιτιστικοί φορείς, που προσφέρουν αυτό που κυρίως λείπει: την ομαδική δημιουργία, τη βιωματική μάθηση, την αλληλοενίσχυση, την ανάπτυξη νέων ιδεών.
[mc4wp_form id="278"]
