Η Μάρω Κοντού κατεβαίνει την οδό Τριπόδων. Το ίδιο αγέρωχη. Το ίδιο ανοίκεια με τις αυλές της Πλάκας. Το ίδιο ξεχωριστή. Μια τεράστια διαδρομή χωρίς την παραμικρή απουσία από τη ζωή, χωρίς κηρύγματα και σοφίες. Με πληρότητα και αποδοχή. Με ομορφιά και δύναμη.
Μην ανησυχείτε όμως, αδέρφια μου καταναλωτές. Δε γράφω μανιφέστο, ούτε ζω σε μια μαρξιστική φούσκα. Άλλωστε, πρώτα θα τελειώσει ο κόσμος και μετά ο καπιταλισμός. Θέλω όμως, μέχρι τότε, να ξεγελάσω κάπως την οργή μου. Είμαι ένα κομμάτι του συστήματος κι εγώ. Με χρησιμοποιεί εκατό φορές και το χρησιμοποιώ μία. Με αφήνει ακόμα να ονειρεύομαι έναν καλύτερο κόσμο και το αφήνω να πιστεύει ότι θα ζει για πάντα. Νομίζει ότι μπορεί να με κάνει ό,τι θέλει κι εγώ νομίζω ότι μια μέρα θα το πατήσω στον λαιμό.
Υπάρχουν άνθρωποι που ακολουθούν την εποχή τους και υπάρχουν εκείνοι που την αναγκάζουν να τους ακολουθήσει. Η Πάολα Ρεβενιώτη ανήκε αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Για δεκαετίες, έζησε στο κέντρο μιας σύγκρουσης που δεν είχε επιλέξει, αλλά δεν απέφυγε ποτέ. Ήταν τρανς σε μια Ελλάδα που δεν αναγνώριζε ούτε καν τη λέξη. Υπήρξε εκδότρια, φωτογράφος, ντοκιμαντερίστρια, ποιήτρια, πολιτικοποιημένη προσωπικότητα, πρωταγωνίστρια του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος και μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της μεταπολιτευτικής Αθήνας. Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε μια γυναίκα που αρνήθηκε να απολογηθεί για την ύπαρξή της.
Κάθε Ιούλιος είναι η συνέχεια όσων ονειρευτήκαμε. Έχει τα πάντα: έναν ιδιόχειρο κόσμο πάνω σε άνυδρες στεριές, ανεμόμυλους, σκηνές στην κορυφή της Χελιδόνας, μια άχρονη λούπα στο πουθενά του Αιγαίου, αλλά και την πιο συμφιλιωμένη εκδοχή του παρόντος. Χωρίς απειλές. Χωρίς αποξένωση. Χωρίς εκπτώσεις.
Είμαι στον δρόμο. Ψάχνω να βρω ποια μουσική ταιριάζει ανάλογα με την ώρα και τις γρήγορες εναλλαγές του τοπίου. Τελικά διαλέγω κάτι χιλιοπαιγμένο στ’ αυτιά μου. Είμαι προβλέψιμος. Σπάνια βγαίνω από τη λούπα μου. Πάω στα ίδια μέρη, ακούω τα ίδια τραγούδια και κάνω τα ίδια λάθη. Παίζω ακόμα και τα ίδια παιχνίδια με το μυαλό μου.
Μέσα από μικρές, ανεξίτηλες εικόνες της παιδικής ηλικίας, αναδεικνύεται ο βαθύς δεσμός πατέρα και παιδιού και τα θεμέλια που αφήνει πίσω του ο κοινός τους χρόνος.
Σε αυτή τη σχολική γιορτή, ο Μάνος Χατζιδάκις δεν ήταν απλώς ένα όνομα με κεφαλαία γράμματα που αναβόσβησε όσο κράτησαν οι πρόβες και η παρουσίαση. Ήταν μια ζωντανή φλέβα από το παρόν, μια υπερβατική, ποιητική παρουσία που συνεχίζει να ξετυλίγει κόσμους που η ανθρωπότητα έχει ανάγκη, για να αναταράξει τον παλιό ρυθμό και το τέλμα.
Και κάπως έτσι, φτάνω, σιγά – σιγά, στο σημείο να αποκαλώ τους αγαπημένους και τις αγαπημένες μου συγγραφείς με τα μικρά τους ονόματα. Σαν να ανήκουν στην παρέα μου. Σαν να με ξέρουν καλά. Μέσα από όλα αυτά που διαβάζω, μπορώ να σου πω όλα όσα σκέφτομαι χωρίς να τα έχω γράψει εγώ. Ας μιλήσουν οι άλλοι για μένα, με όλα τα συγκινησιακά τους όπλα και να πουν κάτι που να μοιάζει με προτροπή. Κάτι που θα σε γοητεύσει περισσότερο από τις εξυπνάδες που λέω και γράφω.
Άγγιξε τα σημάδια της, ένα – ένα. Πολλά σημάδια, ασυνήθιστα πολλά. Ήταν η Μέριλιν Μονρόε ή η Νόρμα Τζιν Μόρτενσον, που άλλαξε έντεκα θετούς γονείς χωρίς να γνωρίσει την πραγματική αγάπη. «Όταν ήμουν μικρή, κανείς δε μου είπε ότι είμαι όμορφη. Πρέπει να λέμε σε όλα τα κορίτσια, όταν είναι μικρά, ότι είναι όμορφα. Ακόμα κι αν δεν είναι».
Δεν ξέρω, αν το φανταζόταν. Αυτή μόνο βρήκε την ανάποδη λέξη για να πει «καλημέρα». Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε σαν σήμερα, την 1 Ιουνίου 1940. Είναι η δεύτερη φορά που γράφω κάτι γι’ αυτήν.
[mc4wp_form id="278"]
