Ίσως η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα της συνέντευξης να βρίσκεται στη «μεγάλη επιστροφή» των 200 κομμουνιστών από το Σκοπευτήριο Καισαριανής. Η δύναμη αυτών των εικόνων είναι τεράστια. Οι άνθρωποι που φαίνονται σ’ αυτές, συγκίνησαν βαθιά την ελληνική κοινωνία ακόμη και ογδόντα χρόνια μετά, μας υπενθυμίζουν ότι όσο ιστορία συνεχίζεται, τόσο μεγαλώνει ο χώρος για δικαίωση αυτών που ονειρεύτηκαν τις όμορφες μέρες.
Όταν ήμουν μικρή, ζωγράφιζα μάτια και δέντρα. Μάτια που άλλαζαν τον κόσμο και δέντρα που έκρυβαν νερό στους κορμούς τους για να μην καίγονται. Μεγάλωσα και πάλι ονειρεύομαι πρόσωπα όλο μάτια και κόσμους γεμάτους νερό και πράσινο. Και στο ίδιο μήκος κύματος είναι και η βραβευμένη εικαστικός, παιδαγωγός και εικονογράφος Αγγελική Μπόζου, που εξακολουθεί να υπάρχει στον Γαλαξία ως ένα μεγάλο παιδί, όλο δέος απέναντι στο απροσδόκητο της ομορφιάς, στην αυθύπαρκτη φαντασία, στο τίποτα που γεννάει το παν. Το βιβλίο της «Τι κοιτάζουν;» (εκδόσεις Μικρή Σελήνη) της χάρισε το Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου 2025, σε μια ομόφωνη συμφωνία ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο, καθώς και τα εύγλωττα πενάκια ανθρώπων που ζουν από περιέργεια.
Σε μια εποχή πολλαπλών κρίσεων και διαρκών μετασχηματισμών, όπου ο κόσμος έτσι όπως τον ξέρουμε αλλάζει συνεχώς εικόνα, η φωνή των ανθρώπων που επιμένουν να παρατηρούν, να αναλύουν και να αφηγούνται με ευαισθησία και κριτική στάση γίνεται πιο αναγκαία από ποτέ. Η Μαρία Λούκα ανήκει σε αυτή την κατηγορία δημιουργών: με αφετηρία τη δημοσιογραφία και μετέπειτα μέσα από το ντοκιμαντέρ και τη συγγραφή, χαρτογραφεί ζητήματα που βρίσκονται στον πυρήνα της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Με επίκεντρο τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις έμφυλες ανισότητεςκαι τις μορφές εξουσίας, η δουλειά της συνδέεται με το συλλογικόβίωμα, επιχειρώντας να φωτίσει πλευρές της πραγματικότητας που συχνά αποσιωπώνται ή παραμορφώνονται. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την πορεία της, τη σχέση της με τα κοινωνικά κινήματα, την κατάσταση των ελληνικών ΜΜΕ, αλλά και για τη σημασία της μνήμης, της αλληλεγγύης και της αντίστασης σε μια εποχή που μοιάζει να δοκιμάζει τα όρια της αντοχής και της ελπίδας.
Η συμμετοχή των ασθενών στη λήψη αποφάσεων για τη θεραπεία τους και στη χάραξη πολιτικών υγείας εξακολουθεί να παραμένει ζητούμενο, παρά τα βήματα που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια. Η Κατερίνα Κουτσογιάννη, Πρόεδρος του Συλλόγου Ρευματοπαθών Κρήτης και Α΄ Αντιπρόεδρος της Ένωσης Ασθενών Ελλάδας, μιλά για την ουσιαστική –και όχι τυπική– ενδυνάμωση των ασθενών, τα κενά στην πρόσβαση στην καινοτομία σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, τις ανισότητες που εξακολουθούν να ταλαιπωρούν τους χρονίως πάσχοντες και τη σημασία ενός πραγματικά ασθενοκεντρικού συστήματος υγείας.
Μιλώντας με τον υπέροχο Πειραιώτη σεφ Λευτέρη Λαζάρου, ένιωσα πως ο χαρταετός μου, με αφετηρία την ορεινή Αρκαδία, βρίσκει πάντα τον άνεμό του όπου υπάρχει ανοιχτωσιά. Κάτω από έναν καθαρό ουρανό που προστατεύει μνήμες, παραδόσεις και εκείνη τη ζεστή αισιοδοξία, που μας κρατά όρθιους. Σαν να κρατάς το σκοινί και μαζί του να κρατάς όσα σε έφτιαξαν. Στο στρωμένο τραπέζι, ο χρόνος αλλάζει ρυθμό. Δεν βιάζεται. Συμμαχεί με τον πιο αλματώδη εαυτό μας — εκείνον που ξέρει να χαίρεται με τα απλά, με μια καλή κουβέντα, με μια μοιρασμένη γεύση, με τη σιωπηλή βεβαιότητα ότι η ουσία βρίσκεται στην παρέα.
Για δεκαετίες, η διατροφική πυραμίδα αποτελούσε σχεδόν «ευαγγέλιο» για γιατρούς, διατροφολόγους και πολίτες, τοποθετώντας τα σιτηρά και τους υδατάνθρακες στη βάση της καθημερινής διατροφής. Σήμερα, όμως, η παγκόσμια έκρηξη της παχυσαρκίας και του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 υποχρεώνει την επιστήμη να επανεξετάσει όσα θεωρούσε δεδομένα. Μήπως οι καλές προθέσεις του παρελθόντος δεν συμβαδίζουν πλέον με τον σύγχρονο τρόπο ζωής;
Ο Γιάννης Ζουγανέλης είναι ένας από τους πιο πολυδιάστατους και χαρισματικούς καλλιτέχνες της σύγχρονης Ελλάδας. Μουσικός, ηθοποιός, σατιρικός και άνθρωπος του λόγου, έχει διαγράψει μια πορεία γεμάτη πάθος, αλήθεια και κοινωνική ευαισθησία. Με το χιούμορ του ως εργαλείο έκφρασης, με τη μουσική του ως βαθιά προσωπική κατάθεση και με τον λόγο του πάντα αιχμηρό και αληθινό, έχει κερδίσει τον σεβασμό και την αγάπη του κοινού σε κάθε του βήμα.
Η Αθηνά Παππά, ηθοποιός και σκηνοθέτρια, με πολυετή πορεία στο ελληνικό θέατρο, έχει μετατρέψει το προσωπικό της ταξίδι σε έναν διαρκή διάλογο με την τέχνη και την κοινωνία. Μέσα από την κουβέντα που είχαμε μαζί της, μαθαίνουμε για το προσωπικό της βίωμα, τι την οδήγησε στη σκηνή και ποιο συναίσθημα θα χαρακτήριζε την πορεία της. Σχηματίζουμε μια σύγχρονη εικόνα για το ελληνικό θέατρο, γι’ αυτό που του λείπει και τι μπορεί να αλλάξει. Παίρνουμε μια γεύση από τη δύναμή της που την ωθεί να νικάει και να τη μοιράζει απλόχερα καταδεικνύοντας τις «θεραπευτικές» ιδιότητες της τέχνης του θεάτρου.
Ηθοποιός και δραματουργός, με μια βαθιά, καθαρή κι ευαίσθητη κοινωνική φωνή, που δε φοβάται να μιλήσει για όλα αυτά που μας καίνε. Στη συνέντευξη, συζητήσαμε για τις διαδρομές που έχει διανύσει, όχι μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά και μέσα στους ανθρώπους. Μιλήσαμε για τις πηγές της έμπνευσής της, τα όμορφα πράγματα, πάνω στα οποία δουλεύει, και για τη φλόγα της ελπίδας που παραμένει ζωντανή.
Ο Μάκης Παπαδημητρίου είναι ηθοποιός που με χιούμορ και φυσικότητα σε κάνει να γελάς, να συγκινείσαι και να σκέφτεσαι. Μιλήσαμε μαζί του για τη διαδρομή, τις επιλογές και τη ματιά του πάνω στην τέχνη και τη ζωή.
[mc4wp_form id="278"]
