Βασίλης Φωτόπουλος

Editor's Choice, Headlines 01/06/2026 0Σχόλια

Τα μελλοντικά ερείπια

Θα έρθει η ώρα που θα γίνουμε κι εμείς αρχαίοι. Έχοντας αφήσει ένα ισχυρό αναλογικό και ψηφιακό αποτύπωμα θα είναι εύκολο για την επιστημονική κοινότητα να αναπαραστήσει τη ζωή μας. Σε περίπτωση όμως που θαφτούμε κάτω από τις συνέπειες μιας τεράστιας καταστροφής και η ζωή δεν επανέλθει ποτέ στη μορφή που την γνωρίζουμε, συχνά, σκέφτομαι τους αρχαιολόγους του μέλλοντος (ή τους εξωγήινους) να σκάβουν για να αναδείξουν τη σημερινή Αθήνα. Σε ποιο συμπέρασμα θα καταλήξουν, όταν θα φέρνουν στο φως σειρές από lockers στα κάγκελα των εισόδων των πολυκατοικιών; Τι θα λένε για τη ζωή μας, όταν θα ανακαλύψουν τα ίχνη των παπουτσιών μας πάνω σε ατέλειωτες ουρές; Πώς θα τους φανεί η κουλτούρα μας, όταν θα ξεθάψουν άπειρες μηχανές καφέ; Και κυρίως πού θα κατατάξουν τον πολιτισμό μας, όταν θα ξύσουν τις επιφάνειες των τοίχων και θα διαβάσουν ένα σύνθημα που λέει “Stop genocide”;

Βασίλης Φωτόπουλος

Μενέλαος Χαραλαμπίδης: Οι ιδέες ταξιδεύουν στις επόμενες γενιές

Small Talks 01/05/2026

Ίσως η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα της συνέντευξης να βρίσκεται στη «μεγάλη επιστροφή» των 200 κομμουνιστών από το Σκοπευτήριο Καισαριανής. Η δύναμη αυτών των εικόνων είναι τεράστια. Οι άνθρωποι που φαίνονται σ’ αυτές, συγκίνησαν βαθιά την ελληνική κοινωνία ακόμη και ογδόντα χρόνια μετά, μας υπενθυμίζουν ότι όσο ιστορία συνεχίζεται, τόσο μεγαλώνει ο χώρος για δικαίωση αυτών που ονειρεύτηκαν τις όμορφες μέρες.

Αθανασία Κουρκάκη: Η τέχνη ως διαρκής μεταμόρφωση

Who are you 27/04/2026

Η Αθανασία Κουρκάκη ανήκει σε εκείνη την κατηγορία καλλιτεχνών που αντιλαμβάνονται την τέχνη ως μια διαρκή διαδρομή. Από τα πρώτα της βήματα στο τραγούδι και το θέατρο μέχρι τη σημερινή της παρουσία στη σκηνή, μιλά για τη σημασία της εξέλιξης, της συλλογικότητας και της εσωτερικής αναζήτησης. Σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται διαρκώς, στρέφεται σε όσα δίνουν βάθος και νόημα: στη φωνή, στο σώμα και στη ζωντανή ανθρώπινη επαφή. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ξεδιπλώνει σκέψεις, εμπειρίες και στάσεις ζωής που φωτίζουν τη δική της καλλιτεχνική και προσωπική πορεία.

Όλα στη θέση τους (αταξινόμητο επίμετρο)

Editor's Choice 21/04/2026

Ο ανώνυμος ήρωας ενός βιβλίου του Μπράνιμιρ Στσεπάνοβιτς* παίρνει το τρένο αφήνοντας οριστικά πίσω τη ζωή του στην πόλη, σε μια πορεία απαλλαγής από τον εαυτό του και τους δισταγμούς του. Εμείς εδώ, οι επώνυμοι, όταν θέλουμε να κάνουμε το ίδιο παίρνουμε τα αυτοκίνητά μας. Τα οδηγούμε στη Δροσοπούλου και τη λεωφόρο Ηρακλείου και, αν τα αφήσουμε μόνα τους, ξέρουν το δρόμο για να γυρίσουν σπίτι. Όλες οι διαδρομές μας στην πόλη αποκτούν νόημα και υποβοηθούνται από ένα ανελέητο κυνηγητό. Τρέχουμε ο ένας πίσω από τον άλλον από περιέργεια ή από ανάγκη να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα μας. Από ένα σημείο και μετά η περιέργεια μετατρέπεται σε οργισμένη και παράλογη καταδίωξη. Εδώ είμαστε τώρα.

Μαρία Λούκα: Το πιο σημαντικό είναι να πιστέψουμε πως αξίζει να παλέψουμε για κάτι καλύτερο

Small Talks 01/04/2026

Σε μια εποχή πολλαπλών κρίσεων και διαρκών μετασχηματισμών, όπου ο κόσμος έτσι όπως τον ξέρουμε αλλάζει συνεχώς εικόνα, η φωνή των ανθρώπων που επιμένουν να παρατηρούν, να αναλύουν και να αφηγούνται με ευαισθησία και κριτική στάση γίνεται πιο αναγκαία από ποτέ. Η Μαρία Λούκα ανήκει σε αυτή την κατηγορία δημιουργών: με αφετηρία τη δημοσιογραφία και μετέπειτα μέσα από το ντοκιμαντέρ και τη συγγραφή, χαρτογραφεί ζητήματα που βρίσκονται στον πυρήνα της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Με επίκεντρο τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις έμφυλες ανισότητεςκαι τις μορφές εξουσίας, η δουλειά της συνδέεται με το συλλογικόβίωμα, επιχειρώντας να φωτίσει πλευρές της πραγματικότητας που συχνά αποσιωπώνται ή παραμορφώνονται. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την πορεία της, τη σχέση της με τα κοινωνικά κινήματα, την κατάσταση των ελληνικών ΜΜΕ, αλλά και για τη σημασία της μνήμης, της αλληλεγγύης και της αντίστασης σε μια εποχή που μοιάζει να δοκιμάζει τα όρια της αντοχής και της ελπίδας.

Στο επόμενο επεισόδιο

Editor's Choice 23/03/2026

Σκέφτομαι εκείνο το παιδί που καθόταν οκλαδόν στο χαλί μπροστά στην τηλεόραση και μπερδευόταν με τα ασαφή όρια της πραγματικότητας μπροστά και πίσω από το γυαλί. Πλέον, ξέρω ότι δε γίνεται να σου ρίξω μια σφαίρα και να σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνεις. Επίσης, ξέρω ότι δεν μπορώ να ανατινάζομαι συνέχεια και να ζω. Κι ας έχω ανάγκη κάθε τόσο έναν μικρό θάνατο. Έστω για την εμπειρία της ανάστασης*. Κι όμως, τις μεγάλες στιγμές της ζωής μου τις βιώνω σαν ένας καρτούν ήρωας. Εκεί που φαίνεται σίγουρος ο ερχομός της επιτυχίας, βγαίνω έξω στο δρόμο και σκοτώνομαι. Μην ανησυχείς όμως, στο επόμενο επεισόδιο ξαναπαίζω.

Εσύ θες τον πόλεμο(;)

Editor's Choice 09/03/2026

Τίποτα από αυτά δεν μπαίνει στη ζυγαριά. Κι ας λένε οι δικοί σου ότι γίνεται το σωστό. Κι ας λέει η «δικαιοσύνη» ότι δε φταίνε. Εσένα στο ενδιάμεσο δε σε ρώτησε κανείς, αλλά έτσι λειτουργούν οι δημοκρατίες. Πιστεύεις στους θεσμούς, θεωρείς ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να ζούμε, αλλά είναι η πρώτη φορά που νιώθεις ανασφάλεια για κάτι που συμβαίνει μακριά. Για πρώτη φορά που πιστεύεις ότι θα έρθει και η σειρά σου. Είναι η πρώτη φορά που σου γίνεται καθαρό ότι το πάτημα ενός κουμπιού που κάνει τους ανθρώπους στάχτη γίνεται στο όνομά σου. Και τότε θυμάσαι τη στιγμή. Τον φάκελο πάνω από τη σχισμή. Το χτύπημα της παλάμης σου στην κάλπη.

Για την Βάσια Λακουμέντα, η τρυφερότητα είναι στάση ζωής

Who are you 16/02/2026

Η Βάσια Λακουμέντα είναι μία καλλιτέχνιδα που κινείται με εκπληκτική φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικά εκφραστικά πεδία, συνθέτοντας το θέατρο, τη μουσική και τον χορό σε μια αδιάκοπη δημιουργική ροή. Με πλούσιες συνεργασίες και αδιάκοπη αναζήτηση, προσεγγίζει την τέχνη όχι απλώς ως έκφραση, αλλά ως πεδίο έρευνας, εσωτερικής μετακίνησης και ουσιαστικής επικοινωνίας.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Βάσια μοιράζεται τους σταθμούς της πορείας της, αποκαλύπτει τη σχέση της με την υποκριτική και το τραγούδι, φωτίζει τη δύναμη της ευαλωτότητας και δείχνει πώς η τέχνη παραμένει ένας χώρος διαρκούς μεταμόρφωσης και προσωπικής ανακάλυψης.

Θέλω να πάω από το σημείο Α στο σημείο Β

Editor's Choice 09/02/2026

Πριν από περίπου είκοσι χρόνια, μού είχε καρφωθεί η ιδέα να αναζητήσω τις ρίζες των προγόνων μου τέσσερις ή πέντε γενιές πίσω. Η αφορμή ήταν μια είδηση: το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού είχε ξεκινήσει ένα ερευνητικό πρόγραμμα, μελετώντας τα παλιά αρχεία του – φημισμένου για την οργάνωσή του– ελληνικού κράτους. Μέσα…

What a waste of life

Editor's Choice 02/02/2026

Όταν μοιράζομαι αυτή τη μοναδική αθηναϊκή εμπειρία με τους φίλους και τις φίλες μου, που ζουν σε υπερσύγχρονες και λειτουργικές πόλεις του εξωτερικού (τους κλαίγομαι δηλαδή), συνήθως παίρνω την απάντηση: “what a waste of life,re”. Σας ευχαριστώ. Ας πάει κι αυτό το κομμάτι χρόνου στα χαμένα μαζί με τα άλλα. Εσείς που αξιοποιείτε κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σας, πείτε μου πώς το κάνετε. Μέχρι τότε, εγώ θα ακολουθώ τον ίδιο δρόμο, που πάντα στην αρχή του, έχει μια τεράστια φωτεινή ένδειξη, η οποία γράφει στο περίπου: «Αν πας από εκεί, θα χάσεις από 10 λεπτά έως 8 χρόνια από τη ζωή σου».

Φορτώστε περισσότερα άρθρα

Author page: Βασίλης Φωτόπουλος