Ημερομηνία:January 16, 2026, Friday

Author page: Βασίλης Φωτόπουλος

Today:January 16, 2026, Friday

Author page: Βασίλης Φωτόπουλος

Same as it ever was

Το να λες «πάντα έτσι ήταν» δε σημαίνει πως ξεμπέρδεψες δίνοντας την πιο εύστοχη εξήγηση. Κι αν ήταν πάντα έτσι, αυτό το σχήμα έχει μέσα του και την πλευρά της αντίστασης στο κακό. Έχει τον φόβο που αλλάζει χέρια. Έχει τον γνωστό κόσμο να καίγεταικαι τους εκπροσώπους του να πνίγονται στο σάλιο τους. Έχει τους «βασιλιάδες» να ματώνουν και να παρακαλούν τους «υπηκόους» τους γονατιστοί. Πάντα θα έρχεται αυτή η μέρα που οι άνθρωποι βρίσκουν χώρο να απλωθούν. Και αυτή η μέρα θα ξεκινάει με τα πιο απλά λόγια: «έχουμε το δικαίωμα να ζούμε ειρηνικά».

Γιάννης Ζουγανέλης: Έχω πολλά όνειρα ανεκπλήρωτα ακόμη

Ο Γιάννης Ζουγανέλης είναι ένας από τους πιο πολυδιάστατους και χαρισματικούς καλλιτέχνες της σύγχρονης Ελλάδας. Μουσικός, ηθοποιός, σατιρικός και άνθρωπος του λόγου, έχει διαγράψει μια πορεία γεμάτη πάθος, αλήθεια και κοινωνική ευαισθησία. Με το χιούμορ του ως εργαλείο έκφρασης, με τη μουσική του ως βαθιά προσωπική κατάθεση και με τον λόγο του πάντα αιχμηρό και αληθινό, έχει κερδίσει τον σεβασμό και την αγάπη του κοινού σε κάθε του βήμα.

Μεγαλώνω έτσι

Θα το πω, όπως το σκέφτομαι: χαίρομαι που μεγαλώνω έτσι. Χαίρομαι που σας βρήκα και με βρήκατε. Χαίρομαι που επιτέλους έχω τη δύναμη να κοιτάζω τα μάτια σου χωρίς να ντρέπομαι. Και ας με κυριεύει ο φόβος πως όλα, με τον καιρό, θα γίνονται βαρετά και λίγα. Κι ας ακούω την ανάσα μου κουρασμένη. Κι ας έχω ακόμα πολλά να μάθω. Κι ας λένε ότι «ο κόσμος θα τελειώσει με ένα λυγμό». Μου αρκεί. Θα πηδήξω τις σελίδες για να πάω στην τελευταία. Θα προλάβω να ακούσω τα χρώματά σου. Θα προλάβω να δω τα χείλη σου να κοκκινίζουν, όταν λες «δε μου φτάνει αυτό, θέλω κι άλλο». Θα είμαι εκεί, αλλά δεν ξέρω αν θα σου φτάνει. Συγγνώμη, κορίτσι.

Κόντρα συναίσθημα

Στη φωτογραφία, χαμογελάει. Έχει ένα μικρό, σχεδόν καθημερινό χαμόγελο. Τα χέρια του τα κρατάει πίσω, με τον κορμό να είναι ελαφρώς λυγισμένος χωρίς καμία ένταση. Δεν κοιτάει το εκτελεστικό απόσπασμα, αλλά τον φωτογράφο, δηλαδή εμάς. Σα να μην προετοιμάζεται για το χτύπημα. Σαν ήρωας του Καμύ δεν αντιστέκεται.

Κρύος ιδρώτας

Στη Γαλλία, τον Οκτώβρη του 2015, συνέβη το εξής περιστατικό: Εργαζόμενοι της Air France εισέβαλαν σε συνεδρίαση της διοίκησης στο αεροδρόμιο Charles de Gaulle, κατά τη διάρκεια συζήτησης με θέμα την περικοπή περίπου 2.900 θέσεων εργασίας. Η κατάσταση «ξέφυγε» (ή, για να είμαι ακριβής, πήρε τον δρόμο που έπρεπε να…

Για την Αθηνά Παππά, η τέχνη απαιτεί θάρρος και αυθεντικότητα

Η Αθηνά Παππά, ηθοποιός και σκηνοθέτρια, με πολυετή πορεία στο ελληνικό θέατρο, έχει μετατρέψει το προσωπικό της ταξίδι σε έναν διαρκή διάλογο με την τέχνη και την κοινωνία. Μέσα από την κουβέντα που είχαμε μαζί της, μαθαίνουμε για το προσωπικό της βίωμα, τι την οδήγησε στη σκηνή και ποιο συναίσθημα θα χαρακτήριζε την πορεία της. Σχηματίζουμε μια σύγχρονη εικόνα για το ελληνικό θέατρο, γι’ αυτό που του λείπει και τι μπορεί να αλλάξει. Παίρνουμε μια γεύση από τη δύναμή της που την ωθεί να νικάει και να τη μοιράζει απλόχερα καταδεικνύοντας τις «θεραπευτικές» ιδιότητες της τέχνης του θεάτρου.

Νεφέλη Μαϊστράλη: Πιστεύω πολύ στη ζωή. Είναι η πιο ενδιαφέρουσα δεξαμενή και η πιο παράδοξη

Ηθοποιός και δραματουργός, με μια βαθιά, καθαρή κι ευαίσθητη κοινωνική φωνή, που δε φοβάται να μιλήσει για όλα αυτά που μας καίνε. Στη συνέντευξη, συζητήσαμε για τις διαδρομές που έχει διανύσει, όχι μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά και μέσα στους ανθρώπους. Μιλήσαμε για τις πηγές της έμπνευσής της, τα όμορφα πράγματα, πάνω στα οποία δουλεύει, και για τη φλόγα της ελπίδας που παραμένει ζωντανή.

Αλληλούια

Ένας παππούς, ο Διονύσης*, λίγο πριν φύγει, μού είπε πως «καίει μια φλόγα σιγανή μέσα σε κάθε λέξη». Κι ύστερα, με ρώτησε: «εσύ τι ακριβώς άκουσες; Την αγιοσύνη ή τη φθορά στη λέξη αλληλούια;». Ξέρω ότι, αν ήσουν εδώ, θα με ρωτούσες το ίδιο, όμως δεν έχω την απάντηση. Σε νοιάζει αυτό; Και οι δυο μας αγαπάμε τις δύσκολες λέξεις. Τις γράφουμε ο ένας στο χέρι του άλλου με τη σειρά που τις ακούμε.

Σκλάβος της αγάπης

Γεμάτος με αυτές τις σκέψεις, έφτασε στη λίμνη. Κάθισε στο αγαπημένο του παγκάκι, κοίταξε το παγωμένο νερό, έκλεισε τα μάτια του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Φαντάστηκε το κρεβάτι του σαν μία βάρκα στη μέση της λίμνης. Ανέβηκε πάνω της κι άρχισε να κάνει κουπί χωρίς να κοιτάξει πίσω.

Μάκης Παπαδημητρίου: Είναι υποχρέωση των ανθρώπων να αλλάξουν τον κόσμο

Ο Μάκης Παπαδημητρίου είναι ηθοποιός που με χιούμορ και φυσικότητα σε κάνει να γελάς, να συγκινείσαι και να σκέφτεσαι. Μιλήσαμε μαζί του για τη διαδρομή, τις επιλογές και τη ματιά του πάνω στην τέχνη και τη ζωή.

[mc4wp_form id="278"]