Τα κοσμήματά της είναι όντως φτιαγμένα για να μας κρατούν συντροφιά. Ακουμπούν ζεστά στο στέρνο και στους καρπούς, κουβαλώντας μέσα τους το μοίρασμα και την αγάπη. Λέξεις που ψιθυρίζει η μνήμη, κεκτημένα μιας βαθιάς, διαχρονικής εμπειρίας, αποτυπωμένα σε προαιώνια σχήματα. Η Ελένη Τσαπραλή δεν δημιουργεί απλώς. Σχεδιάζει μικρές εκδοχές του…
Η Μάρω Κοντού κατεβαίνει την οδό Τριπόδων. Το ίδιο αγέρωχη. Το ίδιο ανοίκεια με τις αυλές της Πλάκας. Το ίδιο ξεχωριστή. Μια τεράστια διαδρομή χωρίς την παραμικρή απουσία από τη ζωή, χωρίς κηρύγματα και σοφίες. Με πληρότητα και αποδοχή. Με ομορφιά και δύναμη.
Είναι 18, έχει πετύχει αυτό που ήθελε, να περάσει δηλαδή στη Νομική Σχολή, και ζει όπως του αρέσει, ακολουθώντας το θάρρος και τα όνειρά του κι απολαμβάνοντας ταυτόχρονα το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής του. Ο Καλαματιανός Γιώργης Σεντεμέντες, ένας bohemian Eisaggeleas, δεν εγκαταλείπει ποτέ όσα όρισαν το ταυτοτικό του ανάστημα απέναντι στη ζωή. Αρκετά δυναμικός και σίγουρος, σχεδιάζει, επιθυμεί, ανατρέπει. Ποτέ αθέατος και πάντα έτοιμος να δίνει την ασίστ, να βρίσκει δίχτυα και να σκοράρει. Ξαναλέω, είναι 18, κι αυτό από μόνο του είναι επανάσταση.
Κάθε Ιούλιος είναι η συνέχεια όσων ονειρευτήκαμε. Έχει τα πάντα: έναν ιδιόχειρο κόσμο πάνω σε άνυδρες στεριές, ανεμόμυλους, σκηνές στην κορυφή της Χελιδόνας, μια άχρονη λούπα στο πουθενά του Αιγαίου, αλλά και την πιο συμφιλιωμένη εκδοχή του παρόντος. Χωρίς απειλές. Χωρίς αποξένωση. Χωρίς εκπτώσεις.
Η Ύδρα μου αρέσει από την πρώτη ματιά. Και έχω αποφασίσει ότι μου αρέσει πάντα. Και την άνοιξη, με τα παγωμένα πρωινά και στην ντάλα του καλοκαιριού, χωρίς ελπιδοφόρα σκιά, αλλά με την πιο επιθετική ομορφιά να ξεχύνεται με ορμή και στο πιο αθέατο σημείο του νησιού.
Μέσα από μικρές, ανεξίτηλες εικόνες της παιδικής ηλικίας, αναδεικνύεται ο βαθύς δεσμός πατέρα και παιδιού και τα θεμέλια που αφήνει πίσω του ο κοινός τους χρόνος.
Σε αυτή τη σχολική γιορτή, ο Μάνος Χατζιδάκις δεν ήταν απλώς ένα όνομα με κεφαλαία γράμματα που αναβόσβησε όσο κράτησαν οι πρόβες και η παρουσίαση. Ήταν μια ζωντανή φλέβα από το παρόν, μια υπερβατική, ποιητική παρουσία που συνεχίζει να ξετυλίγει κόσμους που η ανθρωπότητα έχει ανάγκη, για να αναταράξει τον παλιό ρυθμό και το τέλμα.
Άγγιξε τα σημάδια της, ένα – ένα. Πολλά σημάδια, ασυνήθιστα πολλά. Ήταν η Μέριλιν Μονρόε ή η Νόρμα Τζιν Μόρτενσον, που άλλαξε έντεκα θετούς γονείς χωρίς να γνωρίσει την πραγματική αγάπη. «Όταν ήμουν μικρή, κανείς δε μου είπε ότι είμαι όμορφη. Πρέπει να λέμε σε όλα τα κορίτσια, όταν είναι μικρά, ότι είναι όμορφα. Ακόμα κι αν δεν είναι».
Δεν ξέρω, αν το φανταζόταν. Αυτή μόνο βρήκε την ανάποδη λέξη για να πει «καλημέρα». Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε σαν σήμερα, την 1 Ιουνίου 1940. Είναι η δεύτερη φορά που γράφω κάτι γι’ αυτήν.
Περπατούσε αργά και περήφανα. Βλοσυρός, ψηλός, εύσωμος, σοφός σε εκείνες τις κουβέντες, στο στέκι της Πανεπιστημίου, ανάμεσα σε σοκολατίνες και νεοφώτιστους καλλιτέχνες. Ο ταυτοτικός ποιητής από τα υψώματα της ορεινής Αρκαδίας. Ο στιχουργός των μεγάλων τραγουδιών.
[mc4wp_form id="278"]
