Η πορεία του Μιχάλη Φαλιάγκα δεν ακολουθεί τη συνηθισμένη διαδρομή. Από την Καρδίτσα και τις σπουδές του στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μέχρι τις θεατρικές σκηνές της Νέας Υόρκης, η μετάβασή του από μια «σίγουρη» επιστήμη στην υποκριτική αποτυπώνει μια συνειδητή ρήξη με την ασφάλεια και μια βαθιά ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση.
Η Αθανασία Κουρκάκη ανήκει σε εκείνη την κατηγορία καλλιτεχνών που αντιλαμβάνονται την τέχνη ως μια διαρκή διαδρομή. Από τα πρώτα της βήματα στο τραγούδι και το θέατρο μέχρι τη σημερινή της παρουσία στη σκηνή, μιλά για τη σημασία της εξέλιξης, της συλλογικότητας και της εσωτερικής αναζήτησης. Σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται διαρκώς, στρέφεται σε όσα δίνουν βάθος και νόημα: στη φωνή, στο σώμα και στη ζωντανή ανθρώπινη επαφή. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ξεδιπλώνει σκέψεις, εμπειρίες και στάσεις ζωής που φωτίζουν τη δική της καλλιτεχνική και προσωπική πορεία.
Ζει και εργάζεται στην καρδιά της Ευρώπης, στις Βρυξέλλες, ισορροπώντας ανάμεσα σε διαφορετικούς ρόλους και κόσμους. Η Μαρία, στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, χορογράφος και ιδρύτρια του Hellenic Cultural Bridge, μιλά για την ταυτότητα όχι ως κάτι στατικό, αλλά ως μια δυναμική διαδικασία που διαμορφώνεται μέσα από τη συνάντηση με τον «άλλο». Σε μια συζήτηση που αποφεύγει τα στερεότυπα, εξηγεί πώς η ελληνικότητα αποκτά νέο νόημα στο εξωτερικό, πώς η Ευρώπη λειτουργεί ταυτόχρονα ως ευκαιρία και πρόκληση και γιατί το ουσιαστικό ζητούμενο σήμερα δεν είναι η απλή προβολή, αλλά η δημιουργία πραγματικών συνθηκών συνεργασίας.
Το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2025 απονεμήθηκε, κατά πλειοψηφία, στην ποιήτρια Δήμητρα Κωτούλα για το έργο της Λάμια (εκδόσεις Πατάκη). Μου αρέσει ο τίτλος. Διαβάζω το βιβλίο — αποστηθίζω το ένα ποίημα μετά το άλλο — και μιλάω με την ποιήτρια. Δεν παρεκκλίνω από τον στόχο μου: κάθε άνοιξη να διαβάζω μόνο ποίηση. Στις πιο γρήγορες και ανεξήγητες ημέρες της ιστορίας, υπάρχουν άνθρωποι πολύ κοντά μας που διακρίνουν, στις αθέατες θέσεις, την αρτιότητα ενός κόσμου που αντιστέκεται και επιμένει· που γράφουν το ρήμα «ορμάω» με όσα περισσότερα φωνήεντα αντέχει· που πιστεύουν στη γλώσσα ως καλλιτεχνικό γεγονός — και, άρα, στην ανθρωπιά που μέσα από αυτήν γεννιέται, ανασαίνει και επιμένει, ακόμη κι όταν όλα γύρω μοιάζουν να τη διαψεύδουν.
Είναι πάντα συναρπαστικό να συνομιλείς με ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν και καθοδηγούνται από τον άνθρωπο σε κάθε τους πράξη. Η Μαρία Γκατζόφλια με εντυπωσίασε αφηγούμενη την πορεία της – από τις σπουδές της μέχρι την πολύπλευρη επαγγελματική της δραστηριότητα στη δικηγορία και τη βιοηθική – και τον πλούτο των ενδιαφερόντων και δραστηριοτήτων της εκτός επαγγελματικού πλαισίου. Μέσα από την εμπειρία της, αναδεικνύεται η σημασία της γνώσης, της ηθικής και της αφοσίωσης στον άνθρωπο, στοιχεία που καθιστούν κάθε συζήτηση μαζί της πραγματικά ενδιαφέρουσα.
Η Βάσια Λακουμέντα είναι μία καλλιτέχνιδα που κινείται με εκπληκτική φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικά εκφραστικά πεδία, συνθέτοντας το θέατρο, τη μουσική και τον χορό σε μια αδιάκοπη δημιουργική ροή. Με πλούσιες συνεργασίες και αδιάκοπη αναζήτηση, προσεγγίζει την τέχνη όχι απλώς ως έκφραση, αλλά ως πεδίο έρευνας, εσωτερικής μετακίνησης και ουσιαστικής επικοινωνίας.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Βάσια μοιράζεται τους σταθμούς της πορείας της, αποκαλύπτει τη σχέση της με την υποκριτική και το τραγούδι, φωτίζει τη δύναμη της ευαλωτότητας και δείχνει πώς η τέχνη παραμένει ένας χώρος διαρκούς μεταμόρφωσης και προσωπικής ανακάλυψης.
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα πέρασα από την Ευφρονίου για το αγαπημένο μου γαλακτομπούρεκο. Έξω, στο δρόμο, μικρά παιδιά κοιτούσαν τα κρεμώδη γλυκά με δέος — έτσι όπως κοιτούν, ανά τα χρόνια, όλα τα παιδιά του κόσμου: τα γλυκά, τα μπαλόνια, το χιόνι, τον ήλιο, το νερό. Κι εκεί σκέφτηκα να κλείσω αυτή τη συνέντευξη.
Η Βασιλική Βελτσίστα, που γνώρισα τυχαία στο Παγκράτι, γεννήθηκε και μεγάλωσε σε αυτή τη μικρή, βαθιά ποιητική, πόλη της Αιτωλοακαρνανίας. Είναι σχεδόν 30, ασχολείται με τη φωτογραφία και ζει στο αθηναϊκό κέντρο — αλλά κι όπου αλλού θελήσει. Γιατί ξέρει καλά, εκ γενετής, πώς είναι να μη χάνεις ούτε ίχνος από τα φτερά σου.
Τόσες δεκαετίες μετά, και κάποιες από τις ηρωίδες που υποδύθηκε στο σινεμά η Αλίκη Βουγιουκλάκη, Λίζα (επιχειρηματίας, κόρη επιχειρηματία, μαθήτρια στο Κολέγιο της Φιλοθέης), Μανταλένα, Μαρίνα, Μυρτώ, Κατερίνα ,«υπάρχουν» στους σύγχρονους δρόμους της Αθήνας και στις Κυκλάδες, στη Φιλοθέη και το Ψυχικό, στον Πειραιά, στην Χίου, την Αμερικής, την Στησιχόρου. Με περισσότερη πραγματικότητα, με περισσότερο χιούμορ. Και όλα αυτά χάρη στην ταλαντούχα ηθοποιό, Δήμητρα Δερζέκου, που μέσα από ιβίσκους, μετάξια και ριπές φωτός, στήνει οικεία πρόσωπα απέναντι σε έναν καθρέφτη που δεν δείχνει μόνο αυτό που είμαστε, αλλά και αυτό που θα θέλαμε κάποτε να γίνουμε.
Η Μαρία Σιργουνέλη* είναι ασθενής με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο, μία αυτοάνοση πάθηση που την ταλαιπωρεί από την εφηβεία αλλά διαγνώστηκε μόλις στα 40 της χρόνια. Αυτή είναι μία ιστορία δύναμης και πάθους που μοιράζεται μαζί μας. «Τα νιάτα μου δεν μύριζαν από τη μυρωδιά των νέων σελίδων του βιβλίου της…
[mc4wp_form id="278"]
