Τα κοσμήματά της είναι όντως φτιαγμένα για να μας κρατούν συντροφιά. Ακουμπούν ζεστά στο στέρνο και στους καρπούς, κουβαλώντας μέσα τους το μοίρασμα και την αγάπη. Λέξεις που ψιθυρίζει η μνήμη, κεκτημένα μιας βαθιάς, διαχρονικής εμπειρίας, αποτυπωμένα σε προαιώνια σχήματα. Η Ελένη Τσαπραλή δεν δημιουργεί απλώς. Σχεδιάζει μικρές εκδοχές του…
Πέρα από τη διαδρομή της στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, η Δώρα Χρυσικού έχει συνδεθεί στη δημόσια εικόνα της και με την έννοια της αλληλεγγύης. Μια ξεχωριστή παρουσία συχνά βρίσκει τρόπο να τοποθετείται σε ζητήματα που αφορούν στην εποχή και την κοινωνία. Με αφορμή την παράσταση «18/9», που ανεβαίνει απόψε στο Θέατρο Βράχων και αφορά στον Παύλο Φύσσα, μιλά για τη μνήμη, τη δικαιοσύνη και το βάρος του να αφηγείσαι μια τέτοια ιστορία. Και, τελικά, για το τι σημαίνει να παίρνεις θέση — όχι μόνο ως καλλιτέχνης, αλλά ως άνθρωπος μέσα στον κόσμο.
Ίσως η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα της συνέντευξης να βρίσκεται στη «μεγάλη επιστροφή» των 200 κομμουνιστών από το Σκοπευτήριο Καισαριανής. Η δύναμη αυτών των εικόνων είναι τεράστια. Οι άνθρωποι που φαίνονται σ’ αυτές, συγκίνησαν βαθιά την ελληνική κοινωνία ακόμη και ογδόντα χρόνια μετά, μας υπενθυμίζουν ότι όσο ιστορία συνεχίζεται, τόσο μεγαλώνει ο χώρος για δικαίωση αυτών που ονειρεύτηκαν τις όμορφες μέρες.
Όταν ήμουν μικρή, ζωγράφιζα μάτια και δέντρα. Μάτια που άλλαζαν τον κόσμο και δέντρα που έκρυβαν νερό στους κορμούς τους για να μην καίγονται. Μεγάλωσα και πάλι ονειρεύομαι πρόσωπα όλο μάτια και κόσμους γεμάτους νερό και πράσινο. Και στο ίδιο μήκος κύματος είναι και η βραβευμένη εικαστικός, παιδαγωγός και εικονογράφος Αγγελική Μπόζου, που εξακολουθεί να υπάρχει στον Γαλαξία ως ένα μεγάλο παιδί, όλο δέος απέναντι στο απροσδόκητο της ομορφιάς, στην αυθύπαρκτη φαντασία, στο τίποτα που γεννάει το παν. Το βιβλίο της «Τι κοιτάζουν;» (εκδόσεις Μικρή Σελήνη) της χάρισε το Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου 2025, σε μια ομόφωνη συμφωνία ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο, καθώς και τα εύγλωττα πενάκια ανθρώπων που ζουν από περιέργεια.
Η Αθανασία Κουρκάκη ανήκει σε εκείνη την κατηγορία καλλιτεχνών που αντιλαμβάνονται την τέχνη ως μια διαρκή διαδρομή. Από τα πρώτα της βήματα στο τραγούδι και το θέατρο μέχρι τη σημερινή της παρουσία στη σκηνή, μιλά για τη σημασία της εξέλιξης, της συλλογικότητας και της εσωτερικής αναζήτησης. Σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται διαρκώς, στρέφεται σε όσα δίνουν βάθος και νόημα: στη φωνή, στο σώμα και στη ζωντανή ανθρώπινη επαφή. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ξεδιπλώνει σκέψεις, εμπειρίες και στάσεις ζωής που φωτίζουν τη δική της καλλιτεχνική και προσωπική πορεία.
Είναι πάντα συναρπαστικό να συνομιλείς με ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν και καθοδηγούνται από τον άνθρωπο σε κάθε τους πράξη. Η Μαρία Γκατζόφλια με εντυπωσίασε αφηγούμενη την πορεία της – από τις σπουδές της μέχρι την πολύπλευρη επαγγελματική της δραστηριότητα στη δικηγορία και τη βιοηθική – και τον πλούτο των ενδιαφερόντων και δραστηριοτήτων της εκτός επαγγελματικού πλαισίου. Μέσα από την εμπειρία της, αναδεικνύεται η σημασία της γνώσης, της ηθικής και της αφοσίωσης στον άνθρωπο, στοιχεία που καθιστούν κάθε συζήτηση μαζί της πραγματικά ενδιαφέρουσα.
Η συμμετοχή των ασθενών στη λήψη αποφάσεων για τη θεραπεία τους και στη χάραξη πολιτικών υγείας εξακολουθεί να παραμένει ζητούμενο, παρά τα βήματα που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια. Η Κατερίνα Κουτσογιάννη, Πρόεδρος του Συλλόγου Ρευματοπαθών Κρήτης και Α΄ Αντιπρόεδρος της Ένωσης Ασθενών Ελλάδας, μιλά για την ουσιαστική –και όχι τυπική– ενδυνάμωση των ασθενών, τα κενά στην πρόσβαση στην καινοτομία σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, τις ανισότητες που εξακολουθούν να ταλαιπωρούν τους χρονίως πάσχοντες και τη σημασία ενός πραγματικά ασθενοκεντρικού συστήματος υγείας.
Μιλώντας με τον υπέροχο Πειραιώτη σεφ Λευτέρη Λαζάρου, ένιωσα πως ο χαρταετός μου, με αφετηρία την ορεινή Αρκαδία, βρίσκει πάντα τον άνεμό του όπου υπάρχει ανοιχτωσιά. Κάτω από έναν καθαρό ουρανό που προστατεύει μνήμες, παραδόσεις και εκείνη τη ζεστή αισιοδοξία, που μας κρατά όρθιους. Σαν να κρατάς το σκοινί και μαζί του να κρατάς όσα σε έφτιαξαν. Στο στρωμένο τραπέζι, ο χρόνος αλλάζει ρυθμό. Δεν βιάζεται. Συμμαχεί με τον πιο αλματώδη εαυτό μας — εκείνον που ξέρει να χαίρεται με τα απλά, με μια καλή κουβέντα, με μια μοιρασμένη γεύση, με τη σιωπηλή βεβαιότητα ότι η ουσία βρίσκεται στην παρέα.
Η Βάσια Λακουμέντα είναι μία καλλιτέχνιδα που κινείται με εκπληκτική φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικά εκφραστικά πεδία, συνθέτοντας το θέατρο, τη μουσική και τον χορό σε μια αδιάκοπη δημιουργική ροή. Με πλούσιες συνεργασίες και αδιάκοπη αναζήτηση, προσεγγίζει την τέχνη όχι απλώς ως έκφραση, αλλά ως πεδίο έρευνας, εσωτερικής μετακίνησης και ουσιαστικής επικοινωνίας.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Βάσια μοιράζεται τους σταθμούς της πορείας της, αποκαλύπτει τη σχέση της με την υποκριτική και το τραγούδι, φωτίζει τη δύναμη της ευαλωτότητας και δείχνει πώς η τέχνη παραμένει ένας χώρος διαρκούς μεταμόρφωσης και προσωπικής ανακάλυψης.
Η Ζιζέλ Πελικό, η γυναίκα που συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη με τη στάση της στη δίκη του πρώην συζύγου της και δεκάδων ανδρών που την κακοποιούσαν όσο εκείνη βρισκόταν υπό βαριά νάρκωση, έδωσε την πρώτη τηλεοπτική της συνέντευξη.
[mc4wp_form id="278"]
