Το λέμε και το ξαναλέμε, αλλά δεν έχει εμπεδωθεί στο μυαλό μας όσο θα έπρεπε. Ο διαβήτης αποτελεί σοβαρό πρόβλημα υγείας παγκοσμίως και απειλεί να μετατραπεί σε «πανδημία».
Ο διαβήτης εξελίσσεται σε μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις δημόσιας υγείας στην Ευρώπη, με 64 εκατομμύρια ενήλικες και 300.000 παιδιά να ζουν με τη νόσο και περισσότερους από 1,1 εκατομμύρια θανάτους κάθε χρόνο λόγω επιπλοκών. Στην Ελλάδα, η εικόνα είναι ακόμη πιο επιβαρυμένη: πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι ζουν με διαβήτη, το 90% με διαβήτη τύπου 2, ενώ ο επιπολασμός αγγίζει το 11,9%, σημαντικά υψηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Ταυτόχρονα, η θνησιμότητα που σχετίζεται με τη νόσο είναι αυξημένη κατά 45% σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ οι θάνατοι έχουν αυξηθεί δραματικά μέσα στην τελευταία δεκαετία. Το βάρος δεν είναι μόνο υγειονομικό, αλλά και οικονομικό, καθώς ο διαβήτης απορροφά έως και το 18% των δαπανών υγείας, με τους ασθενείς να εμφανίζουν πολλαπλάσιο κόστος περίθαλψης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αναδεικνύεται ένα κρίσιμο ζήτημα: οι ακάλυπτες ανάγκες των ασθενών, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την πρόσβαση σε σύγχρονες τεχνολογίες διαχείρισης της νόσου.
Οι ειδικοί ζητούν άμεση πρόσβαση στη συνεχή καταγραφή γλυκόζης
Σε εκδήλωση που διοργάνωσε η Abbott στην Αθήνα, κορυφαίοι ειδικοί στον διαβήτη, εκπρόσωποι ασθενών και φορείς υγείας έστειλαν σαφές μήνυμα: η πρόσβαση στη συνεχή καταγραφή γλυκόζης δεν μπορεί να παραμένει ζητούμενο για τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.
Η Ελλάδα συγκαταλέγεται ακόμη στις λίγες ευρωπαϊκές χώρες όπου οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που λαμβάνουν πολλαπλές ενέσεις ινσουλίνης δεν έχουν πρόσβαση σε συστήματα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης. Αντίθετα, η πλειονότητα των χωρών της Ευρώπης, ακόμη και η Κύπρος, έχει ήδη προχωρήσει στην αποζημίωση αυτών των τεχνολογιών.
Η σύγκριση αυτή δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: το ζήτημα δεν είναι τεχνικό, αλλά πολιτικής προτεραιότητας.
Τεχνολογία που υπάρχει, αλλά δεν φτάνει στους ασθενείς
Παρά τα τεκμηριωμένα οφέλη, οι τεχνολογίες συνεχούς καταγραφής γλυκόζης παραμένουν σε μεγάλο βαθμό μη διαθέσιμες για τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 στην Ελλάδα. Πρόκειται για εργαλεία που δεν περιορίζονται στην παρακολούθηση, αλλά αλλάζουν ουσιαστικά τη διαχείριση της νόσου.
Δεδομένα πραγματικής ζωής δείχνουν ότι η χρήση των συσκευών αυτών μειώνει τις νοσηλείες για καρδιαγγειακές επιπλοκές, ενώ συμβάλλει στη βελτίωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης, αυξάνει τον χρόνο εντός στόχου και περιορίζει τα επεισόδια υπογλυκαιμίας.
Με απλά λόγια, πρόκειται για μια τεχνολογία που μειώνει επιπλοκές, σώζει πόρους και βελτιώνει την καθημερινότητα των ασθενών. Παρ’ όλα αυτά, δεν αποτελεί ακόμη μέρος της βασικής φροντίδας για μια μεγάλη ομάδα ασθενών στη χώρα.
