Τραγούδια για τον πόνο των ανθρώπων και των πραγμάτων. Για όσα χάνονται, για όσα μένουν, για τις μνήμες που επιμένουν και για τις μικρές, σιωπηλές συγκινήσεις που μας ενώνουν.
[mc4wp_form id="278"]
Όσα χρόνια παρακολουθώ, όσα χρόνια ακούω τη Χριστίνα Μαξούρη επαληθεύεται αυτό που πιστεύω, ότι η σεμνή ωριμότητα θα είναι πάντα συνδεδεμένη με την αγάπη και τη μνήμη. Το περισσότερο χειροκρότημα, εκείνη τη Δευτέρα, ήταν γι’ αυτή τη σιωπηρή υπόσχεση.