Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει η αρνητική γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ) σχετικά με τον χαρακτηρισμό του ιστορικού κινηματογράφου «ΠΑΛΑΣ» στο Παγκράτι ως διατηρητέου.
[mc4wp_form id="278"]
Προβολές, συζητήσεις, αναγνώσεις και μικρές ασκήσεις συνθέτουν ένα εργαστήριο για το σινεμά ως προσωπικό αρχείο και αυτομυθοπλασία, ως πολιτική πράξη και ως υπόσχεση. Το εργαστήριο ολοκληρώνεται με μια πρακτική εισαγωγή στο Super 8: μοντάρουμε στο χέρι και παίρνουμε μαζί μας ένα κομμάτι φιλμ — σαν αφετηρία.
Ίσως οι πόρτες να κλείνουν. Αλλά ό,τι χτίστηκε μέσα τους δεν τελειώνει τόσο εύκολα. Δεκατέσσερα χρόνια κοινότητας δεν εξαφανίζονται έτσι.
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα πέρασα από την Ευφρονίου για το αγαπημένο μου γαλακτομπούρεκο. Έξω, στο δρόμο, μικρά παιδιά κοιτούσαν τα κρεμώδη γλυκά με δέος — έτσι όπως κοιτούν, ανά τα χρόνια, όλα τα παιδιά του κόσμου: τα γλυκά, τα μπαλόνια, το χιόνι, τον ήλιο, το νερό. Κι εκεί σκέφτηκα να κλείσω αυτή τη συνέντευξη.
Η ομάδα του Keiko προσκαλεί το κοινό σε ένα Soft Launch, την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου στις 7 μ.μ., για να γνωρίσει έναν τόπο που αγκαλιάζει ανήσυχα πλάσματα και αναζητά μια πιο ευαίσθητη, συμπεριληπτική και πολυμορφική σχέση με το βιβλίο, την τέχνη και τον κόσμο. Εκτός από αγαπημένα βιβλία θα συνοδεύεται από εικαστικά και μουσικά έργα.
Αν υπάρχει ένας δρόμος στο Παγκράτι που οι άνθρωποί του θα ήθελαν να κρατήσουν έξω από τον ίλιγγο της ασαφούς γεωγραφίας, της «ανακαίνισης» και της ομοιομορφίας αυτός είναι η Ευτυχίδου.
Ο Γιώργος Πιπερίδης, η ψυχή του ιστορικού ζαχαροπλαστείου Lido στο Παγκράτι, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια παρακαταθήκη γεύσεων, μνήμης και αυθεντικής φιλοξενίας. Συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση, αποτέλεσε τη δεύτερη γενιά του αγαπημένου ζαχαροπλαστείου, γνωστού σε όλη την Αθήνα –και όχι μόνο– για τα πολίτικα γλυκά του και…
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971, πέθανε ο Νομπελίστας ποιητής, Γιώργος Σεφέρης. Πριν λίγα χρόνια, ήταν καλοκαίρι, βρέθηκα στο σπίτι του, στο Παγκράτι.
Από τις πιο ωραίες μέρες είναι αυτές που μοιραζόμαστε φωναχτά την παραδοχή ότι τα μικρά, ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία πρέπεινα υπάρχουν ακλόνητα και είμαστε εμείς που θα συντελούμε σε αυτή την ακλόνητη ύπαρξη, συνειδητοποιώντας, παράλληλα, τη δύναμή μας. Όχι άλλο aperol, όχι άλλο μενού ευεξίας, όχι άλλο τιγκαρισμένο πεζοδρόμιο. Ας σωθούμε την τελευταία στιγμή, με λιγότερο Sweet potato Brownie στις φλέβες μας, αλλά με περισσότερη γνώση.
Όσο περιπλανιέμαι, κρατάω στο χέρι έναν τέλειο καφέ. Ζεστό, κρύο, εξαρτάται. Αλλά τέλειος είναι πάντα.