Μέσα από μικρές, ανεξίτηλες εικόνες της παιδικής ηλικίας, αναδεικνύεται ο βαθύς δεσμός πατέρα και παιδιού και τα θεμέλια που αφήνει πίσω του ο κοινός τους χρόνος.
[mc4wp_form id="278"]
Οι άνθρωποι αγαπιόντουσαν, αγαπιούνται και (μάλλον) θα αγαπιούνται. Ίσως είναι ο μόνος ολοκάθαρος δρόμος τους. Και αγαπούν με όρους ή άνευ όρων. Με ανιδιοτέλεια ή με συμφέρον. Με αυταπάρνηση ή με οδηγίες χρήσης. Λίγο ή πολύ. Από κοντά ή από μακριά. Αισιόδοξα ή απελπισμένα. Γνωρίζοντας τον τρόπο ή όχι. Χάνοντας τα μυαλά τους ή όχι. Εθισμένοι ή όχι. Με κάθε κύτταρό τους ή μόνο με το μικρό τους δαχτυλάκι. Στα λόγια ή στην πράξη. Στη σφαίρα της φαντασίας ή στην σκληρή πραγματικότητα. Παραμένοντας οι εαυτοί τους ή παριστάνοντας κάποιους άλλους. Για πάντα ή για ένα δευτερόλεπτο. Σ’ αυτήν τη ζωή ή την άλλη.
Η 21η Ιανουαρίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς. Η θεραπεύτρια Virginia Satir είχε πει κάποτε: «Χρειαζόμαστε τέσσερις αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσουμε, οκτώ για να παραμείνουμε όπως είμαστε και δώδεκα για να αναπτυχθούμε».
Οι βασικοί παράγοντες που, σύμφωνα με την επιστήμη, καθορίζουν αν μια σχέση θα ευδοκιμήσει ή θα ξεθωριάσει.
Από την οθωμανική εποχή έως σήμερα, οι γάτες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ζωής και της ταυτότητας της πόλης.
Γεμάτος με αυτές τις σκέψεις, έφτασε στη λίμνη. Κάθισε στο αγαπημένο του παγκάκι, κοίταξε το παγωμένο νερό, έκλεισε τα μάτια του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Φαντάστηκε το κρεβάτι του σαν μία βάρκα στη μέση της λίμνης. Ανέβηκε πάνω της κι άρχισε να κάνει κουπί χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους δημιουργούν κοινά νοικοκυριά για να αντιμετωπίσουν το αυξανόμενο κόστος ζωής και τις κοινωνικές πιέσεις.
Ξέρω από τώρα πως όταν το ξαναδώ θα με αναγνωρίσει αμέσως. Θα θυμηθεί το «σύνθημα» με το αμύγδαλο και θα μου πει ότι «εκείνο το βράδυ, στις 27 Αυγούστου, που κάθε μικρό βήμα του γινόταν με τόσο κόπο, κοίταξε ψηλά, είδε το φως της οθόνης του κινητού μου, μάζεψε όλες τις δυνάμεις του και νιαούρισε εύγλωττα και παρατεταμένα.
Κι από τότε ξεκίνησε η πορεία προς τη ζωή.
Το κοινό αποθέωσε την ταινία, με τον Σορεντίνο να βρίσκεται επί σκηνής και να χαιρετά τους θαυμαστές του μέσα στο κατάμεστο Θέατρο Sala Grande.
Όπως προέκυψε από τη μελέτη, η αύξηση της συχνότητας του τραγουδιού προς τα βρέφη οδήγησε σε μετρήσιμες βελτιώσεις στη γενική διάθεση των βρεφών. Οι φροντιστές ενσωμάτωσαν το τραγούδι κυρίως στις ρουτίνες καταπράυνσης των βρεφών τους.