Η μάνα είναι η πιο παρατηρητική ανάσα του κόσμου. Γιατί ξέρει πιο καλά από όλους τον συλλαβισμό της ζωής, τη δίνη της, το απροσδόκητο, τον διαρκή αγώνα. Την ομορφιά στην πιο αόρατη ρωγμή. Η συγγραφέας Στέργια Καββάλου, μαμά ενός μικρού κοριτσιού, το αποδεικνύει με το παρακάτω ποίημα που έγραψε για το Fortuno, με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας.
Να σου κρατάω το χεράκι,
να το κάνω μάκια να περάσει,
να μην ξέρω πού έβαλα το αγαπημένο σου σορτσάκι,
να παίζουμε Hotel και να μου εξηγείς εσύ τους κανόνες,
να πέφτεις στην αγκαλιά μου στο σχόλασμα,
να μου φτιάχνεις κάρτες με καρδούλες και λουλουδάκια,
να σου γράφω βιβλία,
να ψάχνουμε μαζί πού βάλαμε το θερμόμετρο,
να θέλεις να κοιμηθείς στο μεγάλο κρεβάτι,
να είσαι 9 αλλά να μου ζητάς να σου πω την Κοκκινοσκουφίτσα,
να σε ακούω να παίζεις βιολί και να δακρύζω,
να φτιάχνεις λίστες για το επόμενο ταξίδι μας σε άλλη χώρα,
να μοιραζόμαστε τις τηγανίτες βρώμης στο καφέ,
να πονάς όταν σου χτενίζω τα μαλλιά,
να πηγαίνουμε βόλτες στο δάσος,
να μου κλείνεις τα αυτιά στον μεγάλο θόρυβο γιατί ξέρεις πως δεν τον αντέχω,
να μου φτάνεις μέχρι το γόνατο, μέχρι τη μέση και τώρα πολύ ψηλότερα,
να γελάμε ταυτόχρονα,
να πηγαίνουμε μαζί στις συναυλίες της ζωής μας,
να μου αγοράζεις δώρο μπλουζάκι Metallica για τη γιορτή της μητέρας,
να κλείνεις το φως όταν έχω πονοκέφαλο,
να ανησυχώ αν έβγαλες το κουκούτσι από το κερασάκι,
να χορεύουμε στην κουζίνα καταμεσήμερο,
να είμαι η μαμά σου,
να είσαι η κορούλα μου.
