Η είδηση που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη στις 4 Φεβρουαρίου από την Ινδία, δεν αποτελεί απλώς ένα θλιβερό περιστατικό, αλλά μια κραυγή αγωνίας για την ψυχική υγεία της νέας γενιάς. Η αυτοχειρία τριών ανήλικων αδελφών (12, 14 και 16 ετών), οι οποίες πήδηξαν από τον 9ο όροφο μετά την απαγόρευση χρήσης κινητών τηλεφώνων από τον πατέρα τους, φέρνει στο προσκήνιο με τον πιο σκληρό τρόπο τη σκοτεινή πλευρά της ψηφιακής εξάρτησης.
Η «Παγίδα» της Ψηφιακής Ταυτότητας
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, οι τρεις αδελφές είχαν αποκοπεί πλήρως από την πραγματικότητα τα τελευταία δύο χρόνια, εγκαταλείποντας το σχολείο και ζώντας αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της κορεατικής ποπ κουλτούρας (K-pop και K-dramas).
Το οκτασέλιδο σημείωμα που άφησαν πίσω τους αποκαλύπτει μια βαθιά πνευματική σύγχυση:
Απώλεια Εαυτού: Είχαν αντικαταστήσει τα ονόματά τους με κορεατικά, δείγμα πλήρους ταύτισης με ψηφιακά είδωλα.
Συναισθηματική Απομόνωση: Η φράση τους «η Κορέα είναι η ζωή μας» υπογραμμίζει πώς ένας αλγόριθμος μπορεί να υποκαταστήσει την οικογένεια και την κοινωνική ζωή.
Το Κινητό ως «Τεχνητός Πνεύμονας»: Η κατάσχεση της συσκευής δεν ήταν η αιτία, αλλά η αφορμή. Για τα κορίτσια αυτά, η αφαίρεση του κινητού ισοδυναμούσε με την παύση της ίδιας τους της ύπαρξης.
Από την Επικοινωνία στην Ψηφιακή Υποδούλωση
Το δράμα αυτό αναδεικνύει τρεις κρίσιμους πυλώνες που πρέπει να απασχολήσουν τους ειδικούς υγείας και τους γονείς:
Η Χειραγώγηση των Αλγορίθμων: Οι έφηβοι εγκλωβίζονται σε κόσμους επίπλαστης τελειότητας, όπου η κριτική σκέψη υποχωρεί μπροστά στη γοητεία του lifestyle.
Το Μετα-πανδημικό Τραύμα: Η ψηφιακή απομόνωση που ξεκίνησε την περίοδο του εγκλεισμού φαίνεται να έχει δημιουργήσει μόνιμες «ουλές», καθιστώντας τα όρια μεταξύ οθόνης και πραγματικότητας δυσδιάκριτα.
Η Σιωπηλή Μοναξιά: Τα μηνύματα στους τοίχους του δωματίου τους («Είμαι μόνη», «η καρδιά μου ραγίζει») μαρτυρούν ότι ο εθισμός ήταν το «φάρμακο» για μια προϋπάρχουσα εσωτερική κατάρρευση.
Η Επαναφορά της Ισορροπίας
Η αληθινή ευεξία και η αυτοφροντίδα δεν μπορούν να οικοδομηθούν πάνω σε ψηφιακά δεσμά. Είναι επιτακτική ανάγκη η τεχνολογία να επιστρέψει στον ρόλο της ως εργαλείο και όχι ως δυνάστης. Η καλλιέργεια της εσωτερικής ανθεκτικότητας και της κριτικής ικανότητας είναι η μόνη ασπίδα απέναντι στα πρότυπα που επιβάλλουν τα κοινωνικά δίκτυα.
Η τραγωδία του Chetan Kumar είναι ένας καθρέφτης μιας κοινωνίας που βλέπει τα παιδιά της να χάνονται σε ψηφιακούς λαβυρίνθους, υπενθυμίζοντάς μας ότι η πνευματική ελευθερία ξεκινά εκεί που τελειώνει η εξάρτηση από την οθόνη.
