Η βραβευμένη ηθοποιός μιλά για τη δύναμη των γυναικών να επαναπροσδιορίσουν την πορεία τους μετά τα 50 και το νέο της ρόλο στην ταινία Crime 101.
[mc4wp_form id="278"]
Το 2025, ήταν μία χρονιά με οικονομικές πιέσεις και μειωμένους ερευνητικούς πόρους στον χώρο του φαρμάκου, όμως η επιστήμη απέδειξε ξανά τη δύναμή της, φτάνοντας σε ένα κομβικό σημείο που ανοίγει τον δρόμο για ένα πιο υγιές και αισιόδοξο 2026.
Θα το πω, όπως το σκέφτομαι: χαίρομαι που μεγαλώνω έτσι. Χαίρομαι που σας βρήκα και με βρήκατε. Χαίρομαι που επιτέλους έχω τη δύναμη να κοιτάζω τα μάτια σου χωρίς να ντρέπομαι. Και ας με κυριεύει ο φόβος πως όλα, με τον καιρό, θα γίνονται βαρετά και λίγα. Κι ας ακούω την ανάσα μου κουρασμένη. Κι ας έχω ακόμα πολλά να μάθω. Κι ας λένε ότι «ο κόσμος θα τελειώσει με ένα λυγμό». Μου αρκεί. Θα πηδήξω τις σελίδες για να πάω στην τελευταία. Θα προλάβω να ακούσω τα χρώματά σου. Θα προλάβω να δω τα χείλη σου να κοκκινίζουν, όταν λες «δε μου φτάνει αυτό, θέλω κι άλλο». Θα είμαι εκεί, αλλά δεν ξέρω αν θα σου φτάνει. Συγγνώμη, κορίτσι.
Η αξία του προσυμπτωματικού ελέγχου για τον καρκίνο είναι αποδεδειγμένη και τελευταίες έρευνες τονίζουν ακόμη περισσότερο τη σημασία του.
Η δωρεά οργάνων είναι ίσως η πιο ανιδιοτελής πράξη που μπορούμε να κάνουμε ως άνθρωποι. Μία πράξη που χαρίζει ζωή -πολλές ζωές, συνήθως-, μία πράξη που σημαίνει ότι ένα κομμάτι του αγαπημένου μας ανθρώπου συνεχίζει να ζει σε ένα άλλο σώμα. Αυτή την περίοδο, το υπουργείο Υγείας σε συνεργασία με…
Το Ζάππειο, στολισμένο με ροζ σημαίες και μπαλόνια, ήταν σαν μια μικρή πόλη της ελπίδας. Οι συζητήσεις, τα γέλια και οι φωνές των συμμετεχόντων αναμείχθηκαν με τον ήχο των βημάτων, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που θύμιζε πανηγύρι και τελετή ταυτόχρονα.
Σχεδόν οτιδήποτε αγαπώ στην τέχνη, μιλάει για δράματα. Δράματα χωρίς κλάματα. Χωρίς απαισιοδοξία. Με ένα ευδιάκριτο φως μόνο που με οδηγεί παρακάτω. Εκεί που δεν είναι όλα τέλεια, αλλά αποκτούν ένα νόημα.
Ξέρω από τώρα πως όταν το ξαναδώ θα με αναγνωρίσει αμέσως. Θα θυμηθεί το «σύνθημα» με το αμύγδαλο και θα μου πει ότι «εκείνο το βράδυ, στις 27 Αυγούστου, που κάθε μικρό βήμα του γινόταν με τόσο κόπο, κοίταξε ψηλά, είδε το φως της οθόνης του κινητού μου, μάζεψε όλες τις δυνάμεις του και νιαούρισε εύγλωττα και παρατεταμένα.
Κι από τότε ξεκίνησε η πορεία προς τη ζωή.
Η ζωή μιλά για γεγονότα, για συγκρούσεις, για λάθη και για θριάμβους που δεν προβλέφθηκαν ποτέ. Αυτό μας μένει από δω και πάνω. Μας μένει η ζωή.
Ο Βασίλης Φωτόπουλος, μέσα από τις 17 παρατηρήσεις του, μας υπενθυμίζει τη σημασία των μικρών απολαύσεων και των καθημερινών επιλογών.