Η πρώτη φορά που άκουσα ζωντανά τον Μίλτο Πασχαλίδη ήταν τον Σεπτέμβρη του 2002, στην Καλαμάτα. Πήγαινα στη συναυλία έχοντας ήδη στις τσέπες μου τα «Χιτάκια», τις «Βυθισμένες Άγκυρες» και τις «Κακές Συνήθειες». Το τραγούδι που με συνεπήρε, όμως, εκείνο το βράδυ, ήταν το «Αγύριστο Κεφάλι», σε στίχους του Άλκη Αλκαίου. Κυρίως για τον τελευταίο του στίχο: «Στα χέρια σου αφήνω το τιμόνι και η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει». Από τότε αναρωτιέμαι τι απέγινε εκείνη η νύχτα. Περισσότερα από είκοσι χρόνια αργότερα, είχα την ευκαιρία να απευθύνω αυτό το ερώτημα στον ίδιο τον Μίλτο Πασχαλίδη. Τον συνάντησα σε μια ιδιαίτερη στιγμή της διαδρομής του, καθώς συμπληρώνει τριάντα χρόνια προσωπικής δισκογραφίας — μια πορεία που, όπως παραδέχεται και ο ίδιος, ξεπέρασε τις προσδοκίες του. Μια πορεία γεμάτη τραγούδια που άντεξαν στον χρόνο, συναντήσεις με κορυφαίους δημιουργούς και μια διαρκή παρουσία που παραμένει ζωντανή, ουσιαστική και βαθιά συνδεδεμένη με την εποχή της. Στη συζήτηση που ακολουθεί μιλά για τους ανθρώπους που τον διαμόρφωσαν, για το ελληνικό τραγούδι σήμερα, για τα νέα παιδιά που γεμίζουν ακόμη τις συναυλίες του, για μια κοινωνία που μοιάζει να αναζητά ακόμη τα σημεία στήριξής της. Και, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, επιστρέφουμε σε εκείνον τον στίχο που με ακολουθεί εδώ και δύο δεκαετίες, αναζητώντας αν η πιο μεγάλη νύχτα έχει τελικά ξημερώσει.