Ημερομηνία:May 12, 2026, Tuesday

Tag: Συγγραφέας

Today:May 12, 2026, Tuesday

Tag: Συγγραφέας

Μαρία Λούκα: Το πιο σημαντικό είναι να πιστέψουμε πως αξίζει να παλέψουμε για κάτι καλύτερο

Σε μια εποχή πολλαπλών κρίσεων και διαρκών μετασχηματισμών, όπου ο κόσμος έτσι όπως τον ξέρουμε αλλάζει συνεχώς εικόνα, η φωνή των ανθρώπων που επιμένουν να παρατηρούν, να αναλύουν και να αφηγούνται με ευαισθησία και κριτική στάση γίνεται πιο αναγκαία από ποτέ. Η Μαρία Λούκα ανήκει σε αυτή την κατηγορία δημιουργών: με αφετηρία τη δημοσιογραφία και μετέπειτα μέσα από το ντοκιμαντέρ και τη συγγραφή, χαρτογραφεί ζητήματα που βρίσκονται στον πυρήνα της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Με επίκεντρο τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις έμφυλες ανισότητεςκαι τις μορφές εξουσίας, η δουλειά της συνδέεται με το συλλογικόβίωμα, επιχειρώντας να φωτίσει πλευρές της πραγματικότητας που συχνά αποσιωπώνται ή παραμορφώνονται. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την πορεία της, τη σχέση της με τα κοινωνικά κινήματα, την κατάσταση των ελληνικών ΜΜΕ, αλλά και για τη σημασία της μνήμης, της αλληλεγγύης και της αντίστασης σε μια εποχή που μοιάζει να δοκιμάζει τα όρια της αντοχής και της ελπίδας.

Χρόνης Μίσσιος: Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα.

Άλκη Ζέη: Πολλοί νομίζουν ότι είναι πολύ εύκολο να γράφεις για παιδιά

«Στα ελληνικά σχολεία δεν νομίζω ότι τα παιδιά παίρνουν τις γνώσεις που χρειάζονται. Παίρνουν πολλές αλλ’ αντ’ άλλων. Κυρίως εκεί που υστερούν είναι στη λογοτεχνία. Τώρα μάλιστα ελαττώνονται και οι ώρες λογοτεχνίας και είναι ένα τυπικό μάθημα από αποσπάσματα που μπαίνουν από συγγραφείς. Αυτό που έχει σημασία και ανεβάζει το…

Νεφέλη Μαϊστράλη: Πιστεύω πολύ στη ζωή. Είναι η πιο ενδιαφέρουσα δεξαμενή και η πιο παράδοξη

Ηθοποιός και δραματουργός, με μια βαθιά, καθαρή κι ευαίσθητη κοινωνική φωνή, που δε φοβάται να μιλήσει για όλα αυτά που μας καίνε. Στη συνέντευξη, συζητήσαμε για τις διαδρομές που έχει διανύσει, όχι μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά και μέσα στους ανθρώπους. Μιλήσαμε για τις πηγές της έμπνευσής της, τα όμορφα πράγματα, πάνω στα οποία δουλεύει, και για τη φλόγα της ελπίδας που παραμένει ζωντανή.

Ντάριο Φο: Να ζούμε μια ζωή που θα είναι ολότελα δική μας

Να ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις και επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σε ευχαριστεί. Σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν ζώα, που ζουν και υπάρχουν χωρίς χαρά και φαντασία.

Ζοζέ Σαραμάγκου: Ακόμα και η λέξη «μοναξιά» χρειάζεται κάποιον που να υποφέρει από αυτήν

Στις 8 Οκτωβρίου 1998, τού απονέμεται το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Είναι η πρώτη φορά που το βραβείο αυτό απονέμεται σε Πορτογάλο συγγραφέα. Ο ίδιος, συχνά, ανέφερε πως «δεν επρόκειτο για κάποια σπουδαία νίκη».

Γιάννης Μακριδάκης: Ζούμε ανάμεσα σε 70.000 στρέμματα καμένης γης

Η μαυρίλα της φωτιάς θα φύγει και θα μείνει μια μαύρη ανάμνηση. Η γη θα αρχίσει να βλασταίνει ξανά, θα την φυτέψουν κι οι άνθρωποι. Η τοξικότητα όμως του μεταλλείου θα μείνει για γενιές των γενιών. Η γη θα γίνει στέρφα, για πάντα θανατερή.

[mc4wp_form id="278"]