Μπαίνοντας σιγά σιγά στην πέμπτη δεκαετία της ζωής μου, έχω καταλάβει ότι η ιστορία δεν είναι μια επιστήμη που ταξιδεύει στο σήμερα σαν μία συνταγή μαγειρικής που θα μας πει, σε βήματα, τι να κάνουμε. Ούτε είναι μια συρραφή κακών παραδειγμάτων προς αποφυγή. Είναι ένα εργαστήριο πολιτικής και κοινωνικής σκέψης που με μαθαίνει, μεταξύ άλλων, ότι εκεί που ζω σήμερα παλιά ήταν άκρο και τώρα έχει γίνει σύνορο.