Η πιο διάσημη ερώτηση που δέχονται οι υποψήφιοι και υποψήφιες στις συνεντεύξεις για μια θέση εργασίας είναι η εξής: «Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια;». Δεν είναι απλά η πιο αγχωτική ερώτηση. Συνοψίζει έναν από τους μεγαλύτερους ανθρώπινους φόβους: την αβεβαιότητα του μέλλοντος.
Ήταν γύρω στα 20, όταν φοιτητής στην Αγγλία, γνώρισε από τους Έλληνες φίλους του τον Βασίλη Τσιτσάνη και ήταν τότε που άρχισε να παρατηρεί, μέσα από τις καθημερινές λέξεις των τραγουδιών, τα ύψη και τις πτώσεις, όπως περιέχονται σε κάθε αληθινό ανάστημα.
H αγάπη για την ανάγνωση και την αναγνωστική διαδικασία ευρύτερα αποτελεί έναν από τους επιδιωκόμενους στόχους σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης.
Ό,τι και να γράψω γι’ αυτούς τους δύο τραγουδιστές θα φανεί λίγο. Ο καθένας τους έχει τη δική του ξεχωριστή πορεία στο μουσικό σύμπαν, δημιουργώντας φωτεινές στιγμές στο ελληνικό τραγούδι.
Στο αίμα μου, ρέουν πλανήτες και αστερισμοί. Σ’ αφήνω. Είναι ώρα να αναδυθώ. Η σκέψη μου είναι μαζί σου.
Η τέχνη έχει τον τρόπο να βάζει φωτιά στη λήθη και τη χυδαιότητα. Να είναι πάντα ο πιο σύντομος δρόμος από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Το 2001, στάλθηκε μια οδηγία από το Υπουργείο Παιδείας προς όλα τα λύκεια της χώρας, καλώντας τους μαθητές και τις μαθήτριες να γράψουν μια έκθεση ιδεών για τα οφέλη από την είσοδο της Ελλάδας στην ΟΝΕ.
Ο δρόμος της μη συνεργασίας, αυτό το εγκάρδιο όχι που μπορεί να αλλάξει τα πάντα, είναι το τιμητικό έμβλημα γι’ αυτούς που δεν ανέχονται το μέλλον σε ψυκτικό νεκροθάλαμο.
[mc4wp_form id="278"]
