Η ζωή ενός ηθοποιού που «βρήκε το λιμάνι του» και κατακτά τη Νέα Υόρκη χωρίς «μάσκες».
Η πορεία του Μιχάλη Φαλιάγκα δεν ακολουθεί τη συνηθισμένη διαδρομή. Από την Καρδίτσα και τις σπουδές του στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μέχρι τις θεατρικές σκηνές της Νέας Υόρκης, η μετάβασή του από μια «σίγουρη» επιστήμη στην υποκριτική αποτυπώνει μια συνειδητή ρήξη με την ασφάλεια και μια βαθιά ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση.
Σήμερα, ο ίδιος δραστηριοποιείται στο Μανχάταν, όπου συμμετέχει ως ηθοποιός και παραγωγός σε θεατρικές παραστάσεις, ενώ έχει ιδρύσει τη δική του θεατρική ομάδα, την Skene Theatre Company, με στόχο τη διάδοση της αρχαίας ελληνικής κουλτούρας και του θεατρικού ήθους στο αμερικανικό κοινό.
Η ομάδα μας συνομίλησε μαζί του για τη διαδρομή του, τις επιλογές που τον καθόρισαν και τη φιλοσοφία του γύρω από την υποκριτική. Μέσα από εξαντλητικούς ρυθμούς, απαιτητικές σπουδές και έντονη καλλιτεχνική δράση, ο Μιχάλης Φαλιάγκας μιλά για μια ζωή όπου το θέατρο δεν είναι απλώς επάγγελμα, αλλά τρόπος ύπαρξης. Mια συνεχής άσκηση αλήθειας, έκθεσης και ευαλωτότητας πάνω στη σκηνή.
Μιχάλη, ξεκίνησες από την Καρδίτσα, σπούδασες Κτηνιατρική στη Θεσσαλονίκη και βρέθηκες πρωταγωνιστής στη Νέα Υόρκη. Πώς αποφάσισες να αφήσεις μια σίγουρη επιστήμη για την αβεβαιότητα της υποκριτικής;
Η Καρδίτσα δεν μου έδωσε τα ερεθίσματα για να καταλάβω νωρίς αν η υποκριτική ήταν στόχος ζωής, οπότε οι καλές επιδόσεις μου με οδήγησαν στην Κτηνιατρική του Α.Π.Θ.. Ωστόσο, πάντα υπήρχε κάτι που «σιγοέβραζε» μέσα μου και ήθελα να δω αν ήταν μια απλή «καψούρα» ή κάτι αληθινό. Την πρώτη φορά που ανέβηκα στη σκηνή του New York Acting Studio, ένιωσα σαν ένα χαμένο πλοίο που βρήκε επιτέλους το λιμάνι του και ήξερα πλέον τι θα κάνω για την υπόλοιπη ζωή μου.
Η Θεσσαλονίκη φαίνεται πως υπήρξε καθοριστική για σένα. Τι εφόδια πήρες από εκείνα τα χρόνια;
Η Θεσσαλονίκη με διαμόρφωσε ως άνθρωπο και μου έδωσε το έναυσμα για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Εκεί έβαλα γερά θεμέλια: τελείωσα σχολή bartending, ίδρυσα δική μου εταιρεία με escape rooms, οργάνωσα ένα TEDx event και δούλεψα ως ηθοποιός στην Great Escape. Όλα αυτά, παράλληλα με τις σπουδές μου, μου έδωσαν αυτοπεποίθηση και την ικανότητα να διαχειρίζομαι πολλά project ταυτόχρονα.
Η εισαγωγή σου στη σχολή Stella Adler θεωρείται τεράστιο επίτευγμα. Πόσο δύσκολο ήταν να ανταπεξέλθεις στους ρυθμούς της Νέας Υόρκης;
Ήταν ένα τεράστιο βήμα, καθώς η Stella Adler έχει από τα μικρότερα ποσοστά εισαγωγής στην Πολιτεία. Μετά από απαιτητικές οντισιόν, έγινα δεκτός στο διετές επαγγελματικό πρόγραμμα, αλλά η καθημερινότητα ήταν εξαντλητική. Τα πρωινά δούλευα για να ζήσω και τα απογεύματα ήμουν στη σχολή, χωρίς Σαββατοκύριακα ή αργίες, μόνο με διάβασμα και πρόβες. Παρ’ όλα αυτά, η αγάπη μου για αυτό που έκανα υπερίσχυσε της κούρασης.
Συστήθηκες στο κοινό της Αστόρια με την παράσταση «Ο παππούς έχει πίεση», αλλά γρήγορα πέρασες σε πιο σκοτεινά μονοπάτια, όπως το “Mercury Fur”. Τι σε ελκύει σε τόσο διαφορετικούς ρόλους;
Στον «Παππού», υποδύθηκα έναν αστυνομικό σε μια κωμωδία, κάτι που με βοήθησε να συστηθώ στο ελληνοαμερικανικό κοινό. Το Mercury Fur, όμως, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό: ένας ρόλος σκοτεινός, σωματικός και απαιτητικός, σε έναν κόσμο χάους. Μου αρέσει να δίνω στο κοινό έργα που το βγάζουν από τη «ζώνη ασφαλείας» του και το κάνουν να σκέφτεται.
Ίδρυσες τη δική σου θεατρική ομάδα, την Skene Theatre Company. Ποιο είναι το όραμά σου;
Ήθελα να δημιουργήσω κάτι με διάρκεια και ποιότητα, διαδίδοντας στην Αμερική την αρχαία ελληνική κουλτούρα, τα ιδανικά και το ήθος του αρχαίου θεάτρου. Επειδή δεν υπήρχε κάποιος να με στηρίξει, αποφάσισα να το κάνω μόνος μου, συγκεντρώνοντας ανθρώπους με πάθος και δημιουργική διάθεση. Η παραγωγή του Mercury Fur ήταν η πρώτη μας προσπάθεια, όπου είχα τον διπλό ρόλο παραγωγού και ηθοποιού.
Πώς βλέπεις τον ρόλο του ηθοποιού σήμερα και ποιο είναι το επόμενό σου στοίχημα;
Νιώθω ευλογημένος που είμαι ηθοποιός σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι συχνά κρύβονται πίσω από «μάσκες». Ο ηθοποιός οφείλει να τις αφαιρεί και να παραμένει γυμνός και ευάλωτος στη σκηνή, ως φορέας αλήθειας. Το θέατρο θα υπάρχει όσο οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να νιώσουν μέσα από τους άλλους. Επόμενο μεγάλο στοίχημα είναι η συμμετοχή μου στις Τρωάδες στο LaGuardia Performing Arts Center, όπου θα υποδυθώ τον Ταλθύβιο — έναν ρόλο με ιδιαίτερη πρόκληση για μένα.
Σε ευχαριστούμε πολύ για τη συζήτηση.
Εγώ ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και την όμορφη κουβέντα.
