Παρακολούθησα την παράσταση στις 17/06/2026 στο Θέατρο Βράχων. Οι άνθρωποι γύρω μου με δάκρυα στα μάτια χειροκροτούσαν όρθιοι, ασταμάτητα. Η Δώρα Χρυσικού είχε καταφέρει να μας βάλει στον ψυχισμό ενός ανθρώπου που αναμετριέται με κάτι που ξεπερνάει κάθε όριο αντοχής. Κοιτάζω στην πρώτη σειρά τη Μάγδα. Πάντα πρώτη. Κι ας μην ήθελε να βρίσκεται εκεί. Ξέρει ότι ο Παύλος της ζει στις καρδιές μας και στον ήχο των φωνών που όλες μαζί ουρλιάζουν: «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ».
Η πορεία του Μιχάλη Φαλιάγκα δεν ακολουθεί τη συνηθισμένη διαδρομή. Από την Καρδίτσα και τις σπουδές του στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μέχρι τις θεατρικές σκηνές της Νέας Υόρκης, η μετάβασή του από μια «σίγουρη» επιστήμη στην υποκριτική αποτυπώνει μια συνειδητή ρήξη με την ασφάλεια και μια βαθιά ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση.
Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου συστήνει στο κοινό το Gen 260, μία νέα πρωτοβουλία, μια χειρονομία της πολιτιστικής του πολιτικής, σχεδιασμένη να λειτουργήσει ως φυτώριο της επόμενης γενιάς καλλιτεχνών των παραστατικών τεχνών και να εξελιχθεί σε θεσμό ανάδειξής της.
Προτού το Ηρώδειο σιωπήσει προσωρινά, ο Ιούνιος του 2026 γίνεται μια γιορτή τέχνης, με κεντρικό σημείο το αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι.
Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει την παράσταση «ΤΖΕΝΗ ΤΖΕΝΗ – Ένα ηλιόλουστο Ρέκβιεμ», σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου.
Ιστορικό θέατρο του 15ου αιώνα λαμβάνει δωρεά €1 εκατ. από γερμανικό ίδρυμα για έργα ύψους £30,5 εκατ.
Η Βάσια Λακουμέντα είναι μία καλλιτέχνιδα που κινείται με εκπληκτική φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικά εκφραστικά πεδία, συνθέτοντας το θέατρο, τη μουσική και τον χορό σε μια αδιάκοπη δημιουργική ροή. Με πλούσιες συνεργασίες και αδιάκοπη αναζήτηση, προσεγγίζει την τέχνη όχι απλώς ως έκφραση, αλλά ως πεδίο έρευνας, εσωτερικής μετακίνησης και ουσιαστικής επικοινωνίας.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Βάσια μοιράζεται τους σταθμούς της πορείας της, αποκαλύπτει τη σχέση της με την υποκριτική και το τραγούδι, φωτίζει τη δύναμη της ευαλωτότητας και δείχνει πώς η τέχνη παραμένει ένας χώρος διαρκούς μεταμόρφωσης και προσωπικής ανακάλυψης.
Με το ανατριχιαστικά επίκαιρο, κορυφαίο πολιτικό δυστοπικό έργο «1984» του George Orwell — ένα θεμελιώδες κείμενο πολιτικής σκέψης και προφητικό λογοτεχνικό ορόσημο που φωτίζει τους μηχανισμούς ελέγχου και χειραγώγησης της σύγχρονης κοινωνίας — καταπιάνεται αυτή τη σεζόν ο Γιώργος Παπαγεωργίου.
Να ακούσω τη φωνή της; Και ακούμε τη φωνή της. Σε διάφορα. Και τη βλέπουμε με μακριά, κοντά, ολόισια μαλλιά. Με μωβ φορέματα. Σε θάλασσες και στη μεγάλη βεράντα της Ίωνος Δραγούμη. Στην Επίδαυρο. Στην Ακαδημίας. Στο Πήλιο. Στην ασπρόμαυρη μετα-εφηβεία, στα έγχρωμα ‘70ς, στα χειροκροτήματα.
Ηθοποιός και δραματουργός, με μια βαθιά, καθαρή κι ευαίσθητη κοινωνική φωνή, που δε φοβάται να μιλήσει για όλα αυτά που μας καίνε. Στη συνέντευξη, συζητήσαμε για τις διαδρομές που έχει διανύσει, όχι μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά και μέσα στους ανθρώπους. Μιλήσαμε για τις πηγές της έμπνευσής της, τα όμορφα πράγματα, πάνω στα οποία δουλεύει, και για τη φλόγα της ελπίδας που παραμένει ζωντανή.
[mc4wp_form id="278"]
