Παρακολούθησα την παράσταση στις 17/06/2026 στο Θέατρο Βράχων. Οι άνθρωποι γύρω μου με δάκρυα στα μάτια χειροκροτούσαν όρθιοι, ασταμάτητα. Η Δώρα Χρυσικού είχε καταφέρει να μας βάλει στον ψυχισμό ενός ανθρώπου που αναμετριέται με κάτι που ξεπερνάει κάθε όριο αντοχής. Κοιτάζω στην πρώτη σειρά τη Μάγδα. Πάντα πρώτη. Κι ας μην ήθελε να βρίσκεται εκεί. Ξέρει ότι ο Παύλος της ζει στις καρδιές μας και στον ήχο των φωνών που όλες μαζί ουρλιάζουν: «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ».
Πέρα από τη διαδρομή της στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, η Δώρα Χρυσικού έχει συνδεθεί στη δημόσια εικόνα της και με την έννοια της αλληλεγγύης. Μια ξεχωριστή παρουσία συχνά βρίσκει τρόπο να τοποθετείται σε ζητήματα που αφορούν στην εποχή και την κοινωνία. Με αφορμή την παράσταση «18/9», που ανεβαίνει απόψε στο Θέατρο Βράχων και αφορά στον Παύλο Φύσσα, μιλά για τη μνήμη, τη δικαιοσύνη και το βάρος του να αφηγείσαι μια τέτοια ιστορία. Και, τελικά, για το τι σημαίνει να παίρνεις θέση — όχι μόνο ως καλλιτέχνης, αλλά ως άνθρωπος μέσα στον κόσμο.
Λαμβάνω μήνυμα: «Έλα, γράψε κάτι για τον Θανάση. Εσύ τον ξέρεις καλύτερα απ’ όλους μας». Απαντάω: «Για θέματα τεχνολογίας δε συμφωνήσαμε»; Δεν είμαι ειδικός στο τραγούδι (κι ας με γλεντάνε οι φίλοι μου ότι είμαι ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος του έντεχνου), δεν ξέρω ν’ αναλύω, σε επιστημονικό βάθος, μουσικές και λόγια,…
[mc4wp_form id="278"]
