Λίγο πριν τα Χριστούγεννα πέρασα από την Ευφρονίου για το αγαπημένο μου γαλακτομπούρεκο. Έξω, στο δρόμο, μικρά παιδιά κοιτούσαν τα κρεμώδη γλυκά με δέος — έτσι όπως κοιτούν, ανά τα χρόνια, όλα τα παιδιά του κόσμου: τα γλυκά, τα μπαλόνια, το χιόνι, τον ήλιο, το νερό. Κι εκεί σκέφτηκα να κλείσω αυτή τη συνέντευξη.
Η ομάδα του Keiko προσκαλεί το κοινό σε ένα Soft Launch, την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου στις 7 μ.μ., για να γνωρίσει έναν τόπο που αγκαλιάζει ανήσυχα πλάσματα και αναζητά μια πιο ευαίσθητη, συμπεριληπτική και πολυμορφική σχέση με το βιβλίο, την τέχνη και τον κόσμο. Εκτός από αγαπημένα βιβλία θα συνοδεύεται από εικαστικά και μουσικά έργα.
Αν υπάρχει ένας δρόμος στο Παγκράτι που οι άνθρωποί του θα ήθελαν να κρατήσουν έξω από τον ίλιγγο της ασαφούς γεωγραφίας, της «ανακαίνισης» και της ομοιομορφίας αυτός είναι η Ευτυχίδου.
Ο Γιώργος Πιπερίδης, η ψυχή του ιστορικού ζαχαροπλαστείου Lido στο Παγκράτι, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια παρακαταθήκη γεύσεων, μνήμης και αυθεντικής φιλοξενίας. Συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση, αποτέλεσε τη δεύτερη γενιά του αγαπημένου ζαχαροπλαστείου, γνωστού σε όλη την Αθήνα –και όχι μόνο– για τα πολίτικα γλυκά του και…
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971, πέθανε ο Νομπελίστας ποιητής, Γιώργος Σεφέρης. Πριν λίγα χρόνια, ήταν καλοκαίρι, βρέθηκα στο σπίτι του, στο Παγκράτι.
Από τις πιο ωραίες μέρες είναι αυτές που μοιραζόμαστε φωναχτά την παραδοχή ότι τα μικρά, ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία πρέπεινα υπάρχουν ακλόνητα και είμαστε εμείς που θα συντελούμε σε αυτή την ακλόνητη ύπαρξη, συνειδητοποιώντας, παράλληλα, τη δύναμή μας. Όχι άλλο aperol, όχι άλλο μενού ευεξίας, όχι άλλο τιγκαρισμένο πεζοδρόμιο. Ας σωθούμε την τελευταία στιγμή, με λιγότερο Sweet potato Brownie στις φλέβες μας, αλλά με περισσότερη γνώση.
Όσο περιπλανιέμαι, κρατάω στο χέρι έναν τέλειο καφέ. Ζεστό, κρύο, εξαρτάται. Αλλά τέλειος είναι πάντα.
Η «Ευλαλία», με τις κόκκινες καρέκλες, ήταν όνειρο πολλών, στο Παγκράτι, όπως λέει και ο Μιχάλης Καραγιάννης, που μαζί με τον Γιώργο Καραγιάννη και τον Μηνά Ντοκάκη έφτιαξαν ένα στέκι, όπου συνυπάρχουν αρμονικά το Αιγαίο και η ενδοχώρα, μέσα από εποχικά, νόστιμα πιάτα και εγκαρδιότητες. Τι άλλο να θέλουμε;
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, δεν το ήξερα το πανετόνε ή το ήξερα και δεν μου άρεσε. Μέχρι που δοκίμασα «το κάτι άλλο», δηλαδή το πανετόνε του Αντώνη Σελέκου. Και τώρα δεν είμαι σίγουρη αν πρόκειται για πρόσφατη ανακάλυψη ή για προαιώνια μνήμη.
Η είδηση για την επαναλειτουργία του Πτι Παλαί, στις αρχές του καλοκαιριού, ενθουσίασε, όχι μόνο τον καλλιτεχνικό κόσμο, αλλά και τους απλούς θεατές και τους κατοίκους της περιοχής του Παγκρατίου.
[mc4wp_form id="278"]
