Ημερομηνία:January 27, 2026, Tuesday

Author page: Βασίλης Φωτόπουλος

Today:January 27, 2026, Tuesday

Author page: Βασίλης Φωτόπουλος

Μικρή, προσωρινή αθανασία*

Οι άνθρωποι αγαπιόντουσαν, αγαπιούνται και (μάλλον) θα αγαπιούνται. Ίσως είναι ο μόνος ολοκάθαρος δρόμος τους. Και αγαπούν με όρους ή άνευ όρων. Με ανιδιοτέλεια ή με συμφέρον. Με αυταπάρνηση ή με οδηγίες χρήσης. Λίγο ή πολύ. Από κοντά ή από μακριά. Αισιόδοξα ή απελπισμένα. Γνωρίζοντας τον τρόπο ή όχι. Χάνοντας τα μυαλά τους ή όχι. Εθισμένοι ή όχι. Με κάθε κύτταρό τους ή μόνο με το μικρό τους δαχτυλάκι. Στα λόγια ή στην πράξη. Στη σφαίρα της φαντασίας ή στην σκληρή πραγματικότητα. Παραμένοντας οι εαυτοί τους ή παριστάνοντας κάποιους άλλους. Για πάντα ή για ένα δευτερόλεπτο. Σ’ αυτήν τη ζωή ή την άλλη.

Άποψή μου

Το ότι δε ζούμε μια ζωή αντάξια των σύγχρονων δυνατοτήτων, είναι δεδομένο. Το ότι ο κόσμος σκοτώνεται «για του αφέντη του φαΐ», όπως έλεγε ο Βάρναλης είναι επίσης δεδομένο. Δε χρειαζόμαστε κανέναν σοφό να το τεκμηριώσει ούτε κάποιον να μας πείσει ότι πρέπει να το υποστούμε. Δε χρειαζόμαστε κανένα δημόσιο πρόσωπο με το «βάρος» του να πει: «άποψή μου». Έχουμε μάτια και αυτιά. Οι απαντήσεις είναι μπροστά μας, αρκεί να κάνουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις. Κι αν είναι οι ερωτήσεις εύκολες, θα είναι εύκολες και οι απαντήσεις. Το «γιατί» δε θα είναι πια βασανιστικό και δε θα χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση. Δε θα δυσκολευτούμε άλλο, δε θα είναι περίπλοκο και δε θα πιαστούμε άλλο κορόιδα. Θα είναι απλό.

Same as it ever was

Το να λες «πάντα έτσι ήταν» δε σημαίνει πως ξεμπέρδεψες δίνοντας την πιο εύστοχη εξήγηση. Κι αν ήταν πάντα έτσι, αυτό το σχήμα έχει μέσα του και την πλευρά της αντίστασης στο κακό. Έχει τον φόβο που αλλάζει χέρια. Έχει τον γνωστό κόσμο να καίγεταικαι τους εκπροσώπους του να πνίγονται στο σάλιο τους. Έχει τους «βασιλιάδες» να ματώνουν και να παρακαλούν τους «υπηκόους» τους γονατιστοί. Πάντα θα έρχεται αυτή η μέρα που οι άνθρωποι βρίσκουν χώρο να απλωθούν. Και αυτή η μέρα θα ξεκινάει με τα πιο απλά λόγια: «έχουμε το δικαίωμα να ζούμε ειρηνικά».

Γιάννης Ζουγανέλης: Έχω πολλά όνειρα ανεκπλήρωτα ακόμη

Ο Γιάννης Ζουγανέλης είναι ένας από τους πιο πολυδιάστατους και χαρισματικούς καλλιτέχνες της σύγχρονης Ελλάδας. Μουσικός, ηθοποιός, σατιρικός και άνθρωπος του λόγου, έχει διαγράψει μια πορεία γεμάτη πάθος, αλήθεια και κοινωνική ευαισθησία. Με το χιούμορ του ως εργαλείο έκφρασης, με τη μουσική του ως βαθιά προσωπική κατάθεση και με τον λόγο του πάντα αιχμηρό και αληθινό, έχει κερδίσει τον σεβασμό και την αγάπη του κοινού σε κάθε του βήμα.

Μεγαλώνω έτσι

Θα το πω, όπως το σκέφτομαι: χαίρομαι που μεγαλώνω έτσι. Χαίρομαι που σας βρήκα και με βρήκατε. Χαίρομαι που επιτέλους έχω τη δύναμη να κοιτάζω τα μάτια σου χωρίς να ντρέπομαι. Και ας με κυριεύει ο φόβος πως όλα, με τον καιρό, θα γίνονται βαρετά και λίγα. Κι ας ακούω την ανάσα μου κουρασμένη. Κι ας έχω ακόμα πολλά να μάθω. Κι ας λένε ότι «ο κόσμος θα τελειώσει με ένα λυγμό». Μου αρκεί. Θα πηδήξω τις σελίδες για να πάω στην τελευταία. Θα προλάβω να ακούσω τα χρώματά σου. Θα προλάβω να δω τα χείλη σου να κοκκινίζουν, όταν λες «δε μου φτάνει αυτό, θέλω κι άλλο». Θα είμαι εκεί, αλλά δεν ξέρω αν θα σου φτάνει. Συγγνώμη, κορίτσι.

Κόντρα συναίσθημα

Στη φωτογραφία, χαμογελάει. Έχει ένα μικρό, σχεδόν καθημερινό χαμόγελο. Τα χέρια του τα κρατάει πίσω, με τον κορμό να είναι ελαφρώς λυγισμένος χωρίς καμία ένταση. Δεν κοιτάει το εκτελεστικό απόσπασμα, αλλά τον φωτογράφο, δηλαδή εμάς. Σα να μην προετοιμάζεται για το χτύπημα. Σαν ήρωας του Καμύ δεν αντιστέκεται.

Κρύος ιδρώτας

Στη Γαλλία, τον Οκτώβρη του 2015, συνέβη το εξής περιστατικό: Εργαζόμενοι της Air France εισέβαλαν σε συνεδρίαση της διοίκησης στο αεροδρόμιο Charles de Gaulle, κατά τη διάρκεια συζήτησης με θέμα την περικοπή περίπου 2.900 θέσεων εργασίας. Η κατάσταση «ξέφυγε» (ή, για να είμαι ακριβής, πήρε τον δρόμο που έπρεπε να…

Για την Αθηνά Παππά, η τέχνη απαιτεί θάρρος και αυθεντικότητα

Η Αθηνά Παππά, ηθοποιός και σκηνοθέτρια, με πολυετή πορεία στο ελληνικό θέατρο, έχει μετατρέψει το προσωπικό της ταξίδι σε έναν διαρκή διάλογο με την τέχνη και την κοινωνία. Μέσα από την κουβέντα που είχαμε μαζί της, μαθαίνουμε για το προσωπικό της βίωμα, τι την οδήγησε στη σκηνή και ποιο συναίσθημα θα χαρακτήριζε την πορεία της. Σχηματίζουμε μια σύγχρονη εικόνα για το ελληνικό θέατρο, γι’ αυτό που του λείπει και τι μπορεί να αλλάξει. Παίρνουμε μια γεύση από τη δύναμή της που την ωθεί να νικάει και να τη μοιράζει απλόχερα καταδεικνύοντας τις «θεραπευτικές» ιδιότητες της τέχνης του θεάτρου.

Νεφέλη Μαϊστράλη: Πιστεύω πολύ στη ζωή. Είναι η πιο ενδιαφέρουσα δεξαμενή και η πιο παράδοξη

Ηθοποιός και δραματουργός, με μια βαθιά, καθαρή κι ευαίσθητη κοινωνική φωνή, που δε φοβάται να μιλήσει για όλα αυτά που μας καίνε. Στη συνέντευξη, συζητήσαμε για τις διαδρομές που έχει διανύσει, όχι μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά και μέσα στους ανθρώπους. Μιλήσαμε για τις πηγές της έμπνευσής της, τα όμορφα πράγματα, πάνω στα οποία δουλεύει, και για τη φλόγα της ελπίδας που παραμένει ζωντανή.

Αλληλούια

Ένας παππούς, ο Διονύσης*, λίγο πριν φύγει, μού είπε πως «καίει μια φλόγα σιγανή μέσα σε κάθε λέξη». Κι ύστερα, με ρώτησε: «εσύ τι ακριβώς άκουσες; Την αγιοσύνη ή τη φθορά στη λέξη αλληλούια;». Ξέρω ότι, αν ήσουν εδώ, θα με ρωτούσες το ίδιο, όμως δεν έχω την απάντηση. Σε νοιάζει αυτό; Και οι δυο μας αγαπάμε τις δύσκολες λέξεις. Τις γράφουμε ο ένας στο χέρι του άλλου με τη σειρά που τις ακούμε.

[mc4wp_form id="278"]