Η δική μου λατρεία είναι ο Απρίλης. Όμως κάθε φορά που φτάνει ο Ιούλιος, ο θεός, με πιάνει κάτι και τινάζομαι κάτω από τον ήλιο σαν κορμοράνος, για να γίνω ελαφριά σαν χάδι. Χωρίς βαρίδια, χωρίς άγκυρες, χωρίς έγνοιες. Και τότε μετοικίζω στο σύμπαν του καλοκαιριού με την πιο επαναστατική διάθεση.
Κάθε Ιούλιος είναι η συνέχεια όσων ονειρευτήκαμε. Έχει τα πάντα: έναν ιδιόχειρο κόσμο πάνω σε άνυδρες στεριές, ανεμόμυλους, σκηνές στην κορυφή της Χελιδόνας, μια άχρονη λούπα στο πουθενά του Αιγαίου, αλλά και την πιο συμφιλιωμένη εκδοχή του παρόντος. Χωρίς απειλές. Χωρίς αποξένωση. Χωρίς εκπτώσεις.
Άντε να βρεις σε άλλη εποχή τόση ιαματική ασπρίλα. Τόσο φως. Τόση ποίηση, ακόμη και στις νεκρές ώρες.
Κι ύστερα αναρωτιέμαι: υπάρχει άλλος μήνας που να φλυαρεί με τη ζωή με τόση δωρικότητα;
Μα φυσικά και όχι.
Ιούλιε, θεέ!
