Ο Bad Bunny αναδείχθηκε ο μεγάλος νικητής στη λαμπερή τελετή των Βραβείων Grammy που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στο Λος Άντζελες, τόσο χάρη στα βραβεία που απέσπασε για το νέο του άλμπουμ, Debí tirar más fotos, όσο και για τον δυναμικό πολιτικό του λόγο στα ισπανικά, σε μια περίοδο όπου ο Τραμπ έχει σκληρύνει τη μεταναστευτική πολιτική και τη ρητορική του κατά των πολιτών.
Ωστόσο, ο Πορτορικανός τραγουδιστής ξεχώρισε και για την εκκεντρική του εμφάνιση στο κόκκινο χαλί και στη σκηνή: ένα σμόκιν που με την πρώτη ματιά θύμιζε κλασικό, κομψό σχέδιο, φτιαγμένο κατά παραγγελία. Οι λεπτομέρειες όμως αποκάλυψαν ένα μοναδικό κομμάτι υψηλής ραπτικής.
Το σμόκιν φέρει την υπογραφή της Schiaparelli, του οίκου υψηλής ραπτικής που αναβιώνει τη δημιουργική κληρονομιά της Elsa Schiaparelli (1890-1973), της θρυλικής σχεδιάστριας του σουρεαλισμού και μεγάλης ανταγωνίστριας της Gabrielle Chanel στα μεσοπολεμικά χρόνια. Ο οίκος, που είχε παρακμάσει τη δεκαετία του ’50, γνωρίζει αναγέννηση από το 2014 υπό τον Ιταλό ιδιοκτήτη Diego della Valle, πρόεδρο της Tod’s.
Ιδιαίτερα από το 2019, όταν ο Αμερικανός Daniel Roseberry, πρώην σχεδιαστής της Thom Browne, ανέλαβε τη δημιουργική διεύθυνση, η Schiaparelli παρουσιάζει εντυπωσιακές συλλογές υψηλής ραπτικής που διατηρούν το συμβολικό αποτύπωμα της ιδρύτριας και το πάθος της για σημειολογικά παιχνίδια.
Η σημασία του σμόκιν και οι λεπτομέρειές του
Το σμόκιν που φόρεσε ο Bad Bunny, συμπληρωμένο από κοσμήματα της Cartier —ένα ιστορικό ρολόι Tortue, μανικετόκουμπα και ένα εντυπωσιακό χρυσό δαχτυλίδι Panthère με σμαράγδια, όνυχα και διαμάντια—, περιλαμβάνει αρκετές πρωτότυπες πινελιές. Η γραμμή του σακακιού στενεύει στη μέση σαν να φοριέται ζώνη και φαρδαίνει στους γοφούς, παραπέμποντας σε γυναικεία σιλουέτα και αποδομώντας τα στερεότυπα του ανδρικού ντυσίματος.
Επιπλέον, το σακάκι είναι πιο ανοιχτό στο μπούστο σε σχέση με τα κλασικά σμόκιν, ενώ οι ασυνήθιστα καμπυλωτές γραμμές τονίζουν τον αντισυμβατικό χαρακτήρα του. Οι μαύρες κεντημένες λεπτομέρειες στις λαπάδες θυμίζουν μεζούρα και τιμούν το έργο της Schiaparelli, που συνήθιζε να ενσωματώνει τρισδιάστατα μονοχρωματικά στοιχεία ή απρόσμενα διακοσμητικά για να καμουφλάρει ασυνήθιστα μοτίβα.
Η ίδια η σχεδιάστρια είχε εμμονή με τα παιχνίδια οφθαλμαπάτης βασισμένα στην ανθρώπινη ανατομία· στα χρόνια της δημιουργικής ακμής της σχεδίαζε φορέματα διακοσμημένα με μοτίβα που παρέπεμπαν σε σκελετούς. Το ίδιο συμβαίνει εδώ: στην πλάτη του σακακιού υπάρχει άνοιγμα με μεταλλικούς κρίκους δεμένους χιαστί, που ακολουθεί τη γραμμή της σπονδυλικής στήλης.
Συμβολισμοί φύλου και νέα τάση στη μόδα
Το κλείσιμο τύπου κορσέ είναι εμπνευσμένο από τους κορσέδες του 19ου αιώνα —ένα σύμβολο διφορούμενο: δημιουργήθηκε για να σχηματίζει «ιδανική» σιλουέτα αλλά και να υποτάσσει το γυναικείο σώμα— κάτι που αξιοποίησε αριστοτεχνικά ο Jean-Paul Gaultier, διάδοχος της conceptual κληρονομιάς της Schiaparelli.
Στην εμφάνιση του Bad Bunny αυτά τα στοιχεία προκαλούν νέες ερμηνείες: η ανδρική ραχοκοκαλιά αποκτά θηλυκά χαρακτηριστικά —μια αποδόμηση της παραδοσιακής αρρενωπότητας που προκαλεί τους υπέρμαχους των στερεοτύπων— ενώ η «πειθαρχία» του σώματος αφορά πλέον και τους άνδρες στην προσπάθεια επίτευξης μιας «ιδανικής» εικόνας.
Σε βίντεο των προετοιμασιών που ετοίμασε η Vogue, ο ίδιος ο καλλιτέχνης εξηγεί ότι οι στιλιστικές του επιλογές είναι τόσο εκλεκτικές όσο και η μουσική του ταυτότητα. «Χωρίς να το επιδιώκω, ενώνω διαφορετικούς κόσμους, γενιές και στιλ — μου βγαίνει φυσικά», λέει χαρακτηριστικά, αποκαλύπτοντας ότι ο έφηβος εαυτός του θα ήταν υπερήφανος γι’ αυτό το αποτέλεσμα. «Στα δεκαέξι μου δεν είχα χρήματα — κάθε αγορά ρούχων ήταν περιπέτεια».
Schiaparelli και ανδρική μόδα: Ένα νέο κεφάλαιο;
Η συνεργασία Bad Bunny–Schiaparelli επιβεβαιώνει μια νέα τάση στη μόδα: την αναζήτηση αποκλειστικότητας πέρα από τις συνηθισμένες συνεργασίες. Το συγκεκριμένο σμόκιν δεν ξεχωρίζει μόνο για τον σχεδιασμό ή την προσαρμογή του στα μέτρα του καλλιτέχνη· είναι σημαντικό επειδή προέρχεται από έναν ιστορικά γυναικείο οίκο που ως τώρα δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με ανδρικές συλλογές.
Η μόνη προηγούμενη εξαίρεση ήταν το ανδρικό άρωμα Snuff (1939), που έγινε εμβληματικό χάρη στο μπουκάλι-πίπα —αναφορά στον Magritte αλλά κι ένα τέλειο παιχνίδι εξαπάτησης για ταμπάκο— πολύ δημοφιλές τότε στην ανδρική αρωματοποιία.
Ανεξάρτητα από τις ιστορικές λεπτομέρειες, αυτό το σμόκιν αποτελεί την πρώτη ανδρική δημιουργία από τα εργαστήρια υψηλής ραπτικής της Schiaparelli· εντάσσεται στη γενικότερη τάση για όλο πιο απρόβλεπτες ή αποκλειστικές συνεργασίες στη μόδα. Αντίστοιχα παραδείγματα έχουμε δει πρόσφατα —όπως τις γυναικείες συλλογές Chanel που φόρεσε ο Jacob Elordi ή τα πολυτελή καρφίτσες μεγάλων κοσμηματοπωλείων στις αντρικές εμφανίσεις στο κόκκινο χαλί— αντικείμενα που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν αποκλειστικά γυναικεία προνόμια.
Το ίδιο συμβαίνει αντίστροφα: πολλές γυναίκες φορούν συλλογές ανδρικής υψηλής ραπτικής· λίγες όμως έχουν πρόσβαση σε looks όπως αυτό που φόρεσε η Rihanna στην πρώτη επίδειξη Dior από τον Jonathan Anderson —ένα outfit εμπνευσμένο ακριβώς από την αντρική συλλογή εκείνης της σεζόν.
Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς αν αυτό το σμόκιν αποτελεί εξαίρεση ή την αρχή μιας νέας επιχειρηματικής πορείας για τη Schiaparelli, έναν οίκο που κινείται πάντα προσεκτικά απέναντι στις πιέσεις των πωλήσεων. Σε κάθε περίπτωση όμως πρόκειται για δήλωση προθέσεων —και άλλη μία απόδειξη ότι ο Bad Bunny ξέρει να είναι πρώτος· είτε κατακτώντας ένα Grammy για ισπανόφωνο άλμπουμ είτε λανσάροντας πρώτο ένα αντρικό σμόκιν από έναν μέχρι πρότινος αμιγώς γυναικείο οίκο μόδας.
