Αρκετούς από τους ηθοποιούς εκείνης της εποχής του ’60 τούς έχω στο νου μου κυρίως μέσα από τη μακραίωνη επιβολή ενός μοναδικού ρόλου που ερμήνευσαν. Η Λίζα, η Μήτση, ο Αλέκος, ο Αντωνάκης, η Ελενίτσα.
Η Μάρω Κοντού κατεβαίνει την οδό Τριπόδων. Το ίδιο αγέρωχη. Το ίδιο ανοίκεια με τις αυλές της Πλάκας. Το ίδιο ξεχωριστή. Μια τεράστια διαδρομή χωρίς την παραμικρή απουσία από τη ζωή, χωρίς κηρύγματα και σοφίες. Με πληρότητα και αποδοχή. Με ομορφιά και δύναμη.
Η Μάρω Κοντού έμοιαζε με την ελπίδα. Είχε τη μορφή της ευγνωμοσύνης, ήταν η απόδειξη ότι το πεπρωμένο απαιτεί δράση και συμμετοχή. Ότι το γήρας δεν είναι το τέρμα. Ότι η ομορφιά είναι η εντολή μιας ήρεμης ψυχής.
Την είδα στην τελευταία της εμφάνιση στην εκπομπή της Νίκης Λυμπεράκη «Πάμε μια βόλτα;». Υπέροχα ντυμένη, στα αγαπημένα της χρώματα. Πώς κοιτούσε προς τη σκηνή της Επιδαύρου. Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο βλέμμα: βλέμμα δύναμης, ναι, αλλά και οδύνης. Δεν είναι εύκολη η συμφιλίωση.
Ατένιζε το Κυνόρτιο Όρος και μπροστά της άστραφταν χρόνια, άνθρωποι, στιγμές, γέλια, η νιότη όλη. Το χειροκρότημα.
Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί. Όλοι.
Κατακαλόκαιρο. Πάνω από το Κουκάκι και την Αλεξάνδρας. Πάνω από την Πλάκα και τις γαζίες του Τζαβέλλα. Αντίο, υπέροχη Ελενίτσα. Κάθε φορά που θα προφέρω τη λέξη «Κυριακή» θα σε θυμάμαι.
Η ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1934 στο Κουκάκι της Αθήνας και καταγόταν από τα Ψαρά. Αποφοίτησε από το Γ΄ Γυμνάσιο Θηλέων Μακρυγιάννη, ενώ παράλληλα ολοκλήρωσε τη Σχολή Χορού, τη σημερινή Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, εξασφαλίζοντας και μια υποτροφία για τη σχολή Hladek στη Γερμανία.
Σε διάστημα μεγαλύτερο των τριάντα πέντε ετών θεατρικής και κινηματογραφικής καριέρας, πρωταγωνίστησε σε 61 ταινίες μεγάλου μήκους και σε 90 θεατρικά έργα, ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου.
Η πρώτη επαγγελματική της ενασχόληση άρχισε το 1954 στον χορό Αρχαίας Τραγωδίας του Εθνικού Θεάτρου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1958. Έλαβε την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος της ηθοποιού, ως εξαιρετικό ταλέντο, από την Ανώτατη Κρατική Επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Το 1959 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο, δίπλα στον Δημήτρη Χορν, με το έργο «Ρομανσέρο» του Ζακ Ντεβάλ.
Το 1990 παρουσίασε την εκπομπή «Χωρίς παρεξήγηση», η οποία είχε συνολικά μόλις 14 επεισόδια και προβαλλόταν από την ΕΤ2. Στο πρώτο επεισόδιο, στις 7 Μαΐου 1990, είχε καλεσμένη τη Ρένα Βλαχοπούλου.
Ασχολήθηκε επίσης με τη ζωγραφική, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει με επιτυχία έκθεση στην γκαλερί Αντήνωρ το 1993. Πίνακάς της εκτίθεται στο Μουσείο Βορρέ.
