Μιλώντας με τον υπέροχο Πειραιώτη σεφ Λευτέρη Λαζάρου, ένιωσα πως ο χαρταετός μου, με αφετηρία την ορεινή Αρκαδία, βρίσκει πάντα τον άνεμό του όπου υπάρχει ανοιχτωσιά. Κάτω από έναν καθαρό ουρανό που προστατεύει μνήμες, παραδόσεις και εκείνη τη ζεστή αισιοδοξία, που μας κρατά όρθιους. Σαν να κρατάς το σκοινί και μαζί του να κρατάς όσα σε έφτιαξαν. Στο στρωμένο τραπέζι, ο χρόνος αλλάζει ρυθμό. Δεν βιάζεται. Συμμαχεί με τον πιο αλματώδη εαυτό μας — εκείνον που ξέρει να χαίρεται με τα απλά, με μια καλή κουβέντα, με μια μοιρασμένη γεύση, με τη σιωπηλή βεβαιότητα ότι η ουσία βρίσκεται στην παρέα.