Άραγε να έχει φτάσει στη μαρμάρινη ανυπαρξία της ότι τόσα χρόνια μετά εξακολουθεί να εμπλέκεται τόσο φυσικά, τόσο ανέμελα στο παρόν; Βλέπουμε τις ταινίες της, αλλά στην πραγματικότητα βλέπουμε τον βουγιουκλακικό κώδικα με το κοινό. Πάντα περισσεύουν μετάξια και αδυναμίες, τρωτοί και απροστάτευτοι ώμοι.
Οι επαναστάτες είναι ανήσυχοι για το μέλλον, οι εραστές για το παρελθόν, οι ποιητές έχουν επωμιστεί και τα δύο. Κάποτε θα αυτοκτονήσω μ’ έναν τρόπο συνταρακτικό, με χαμηλόφωνα λόγια από παλιές συνωμοτικές μέρες.
Το «Σπίτι του Ελύτη» – Μουσείο τιμά την επέτειο της συμπλήρωσης τριάντα χρόνων από τον θάνατο του Οδυσσέα Ελύτη, την Τετάρτη 18 Μαρτίου, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα, όπου η κλασική μουσική διαλέγεται με τον πεζό και ποιητικό του λόγο.
Νομίζω ότι αυτή ήταν η Μελίνα Μερκούρη. Γεννημένη για να διανύσει τη γη, με ένα κόκκινο φόρεμα, στο ύψος ενός κόσμου που συμμετέχει στην ιστορία και στον ήχο της σύγκρουσης.
Αλλά το κείμενο αυτό ξεκίνησα να το γράφω με αφορμή την ημέρα των γενεθλίων της, 3 Φεβρουαρίου 1952. Πάλι νέα θα ήταν, αν υπήρχε στο εδώ και το τώρα. Πάλι θα έγραφε. Πάλι θα ετοίμαζε απρόβλεπτα γιουρούσια, «καρφί» στην ησυχία του φόβου.
Η ομορφιά της ήταν η καλοσύνη της. Το ταλέντο της αποσαφήνισε την εφηβεία της, όταν δεκαεφτάχρονο κορίτσι δημοσίευσε το ποίημα «Μοναξιά», μετά από παρότρυνση του νονού της, Νίκου Καζαντζάκη.
Και θα νιώθουν όλοι οι επόμενοι ότι δεν υπάρχει χθες, ούτε θάνατος, ούτε συγκεκριμένη εποχή να κλείσει τον ζεστό πυρετό ενός ανθρώπου. Kαι θα οικειοποιούνται τη φωνή του -εκείνη την λυγμική φωνή στις μελοποιημένες λέξεις του Μιχάλη Κατσαρού- χωρίς να αραιώνει ποτέ η παρουσία του.
Να ακούσω τη φωνή της; Και ακούμε τη φωνή της. Σε διάφορα. Και τη βλέπουμε με μακριά, κοντά, ολόισια μαλλιά. Με μωβ φορέματα. Σε θάλασσες και στη μεγάλη βεράντα της Ίωνος Δραγούμη. Στην Επίδαυρο. Στην Ακαδημίας. Στο Πήλιο. Στην ασπρόμαυρη μετα-εφηβεία, στα έγχρωμα ‘70ς, στα χειροκροτήματα.
Πώς η θρυλική ταινία «Καζαμπλάνκα» κατέκτησε το κοινό χωρίς σκοτεινούς μύθους ή αμφιλεγόμενη αποδοχή, παραμένοντας σύμβολο της κινηματογραφικής τέχνης.
Ο κόσμος στην Πατησίων συνεχίζει να συγκεντρώνεται, συλλογικότητες φέρνουν στεφάνια και πανό, λευκά κεριά ανάβουν στη μνήμη όσων έπεσαν.
[mc4wp_form id="278"]
