Αν έπρεπε να χωρέσει σε μία φράση, θα έλεγες πως ο Παναγούλης ήταν από εκείνους που έζησαν όπως ακριβώς σκέφτηκαν. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς μεσαία σχήματα, χωρίς νώθες υπερβολές. Ποιητής — άρα ευαίσθητος· ευαίσθητος — άρα μαχητής· μαχητής — άρα αμείλικτος απέναντι σε κάθε ανάξια τάξη που θρέφεται από το σύστημα. Η ζωή του ήταν μια διαρκής επιμονή για την επόμενη, καλύτερη άνοιξη. Ήξερε πως το μέλλον δεν οικοδομείται εύκολα· πως κάποτε χρειάζεται να πάψεις να λογαριάζεις τη μικρή σου ζωή, όταν έχεις ήδη ακολουθήσει μέχρι τέλους τις επιταγές της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.