Ήταν γύρω στα 20, όταν φοιτητής στην Αγγλία, γνώρισε από τους Έλληνες φίλους του τον Βασίλη Τσιτσάνη και ήταν τότε που άρχισε να παρατηρεί, μέσα από τις καθημερινές λέξεις των τραγουδιών, τα ύψη και τις πτώσεις, όπως περιέχονται σε κάθε αληθινό ανάστημα.
H αγάπη για την ανάγνωση και την αναγνωστική διαδικασία ευρύτερα αποτελεί έναν από τους επιδιωκόμενους στόχους σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης.
Ό,τι και να γράψω γι’ αυτούς τους δύο τραγουδιστές θα φανεί λίγο. Ο καθένας τους έχει τη δική του ξεχωριστή πορεία στο μουσικό σύμπαν, δημιουργώντας φωτεινές στιγμές στο ελληνικό τραγούδι.
Στο αίμα μου, ρέουν πλανήτες και αστερισμοί. Σ’ αφήνω. Είναι ώρα να αναδυθώ. Η σκέψη μου είναι μαζί σου.
Η τέχνη έχει τον τρόπο να βάζει φωτιά στη λήθη και τη χυδαιότητα. Να είναι πάντα ο πιο σύντομος δρόμος από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Το 2001, στάλθηκε μια οδηγία από το Υπουργείο Παιδείας προς όλα τα λύκεια της χώρας, καλώντας τους μαθητές και τις μαθήτριες να γράψουν μια έκθεση ιδεών για τα οφέλη από την είσοδο της Ελλάδας στην ΟΝΕ.
Ο δρόμος της μη συνεργασίας, αυτό το εγκάρδιο όχι που μπορεί να αλλάξει τα πάντα, είναι το τιμητικό έμβλημα γι’ αυτούς που δεν ανέχονται το μέλλον σε ψυκτικό νεκροθάλαμο.
Το τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά, που ακούστηκε πρώτη φορά από τον ίδιο, την Παρασκευή 11 Οκτωβρίου, στο Καλλιμάρμαρο, (στη συναυλία που διοργάνωσε ο σύλλογος συγγενών «Τέμπη 2023» στη μνήμη των 57 ανθρώπων που σκοτώθηκαν στο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα) είναι για μένα, όλες εκείνες οι λέξεις που μένουν στη βαθιά πύκνωση…
Πέρα από τη σιωπή και τη συγκάλυψη που επιχειρείται, οι συγγενείς και οικογένειες των θυμάτων δεν αφήνουν το έγκλημα να ξεχαστεί. Το διαπίστωσα έντονα την περασμένη Παρασκευή, στη συναυλία μνήμης, στο Καλλιμάρμαρο.
Με σταθερό βήμα και σταθερές παύσεις καθώς περπατά, παίζει σταθερά στο ακορντεόν του τραγούδια με τους πιο απλούς στίχους της ελληνικής γλώσσας «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία, σ’ αγαπώ γιατί είσαι εσυ» και η φωνή του είναι σταθερά χαρούμενη.
Όσο μεγαλώνω, η αντίληψή μου για τον χρόνο εξελίσσεται, όμως δεν μπορώ να φανταστώ πόσο διαφορετική μπορεί να ήταν η σχέση μου μαζί του, αν είχε τύχει να γεννηθώ 1.200 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από εδώ που βρίσκομαι. Στη λωρίδα της Γάζας.
Η Άννα Δ. είναι 37 χρόνων. Είναι ζωγράφος, ζει στο Παγκράτι, σε έναν δρόμο, που λίγο θυμίζει Αθήνα. Μίλησα μαζί της, γιατί η ιστορία της έχει ενδιαφέρον.
[mc4wp_form id="278"]
