Να ακούσω τη φωνή της; Και ακούμε τη φωνή της. Σε διάφορα. Και τη βλέπουμε με μακριά, κοντά, ολόισια μαλλιά. Με μωβ φορέματα. Σε θάλασσες και στη μεγάλη βεράντα της Ίωνος Δραγούμη. Στην Επίδαυρο. Στην Ακαδημίας. Στο Πήλιο. Στην ασπρόμαυρη μετα-εφηβεία, στα έγχρωμα ‘70ς, στα χειροκροτήματα.
Το να λες «πάντα έτσι ήταν» δε σημαίνει πως ξεμπέρδεψες δίνοντας την πιο εύστοχη εξήγηση. Κι αν ήταν πάντα έτσι, αυτό το σχήμα έχει μέσα του και την πλευρά της αντίστασης στο κακό. Έχει τον φόβο που αλλάζει χέρια. Έχει τον γνωστό κόσμο να καίγεταικαι τους εκπροσώπους του να πνίγονται στο σάλιο τους. Έχει τους «βασιλιάδες» να ματώνουν και να παρακαλούν τους «υπηκόους» τους γονατιστοί. Πάντα θα έρχεται αυτή η μέρα που οι άνθρωποι βρίσκουν χώρο να απλωθούν. Και αυτή η μέρα θα ξεκινάει με τα πιο απλά λόγια: «έχουμε το δικαίωμα να ζούμε ειρηνικά».
Θα το πω, όπως το σκέφτομαι: χαίρομαι που μεγαλώνω έτσι. Χαίρομαι που σας βρήκα και με βρήκατε. Χαίρομαι που επιτέλους έχω τη δύναμη να κοιτάζω τα μάτια σου χωρίς να ντρέπομαι. Και ας με κυριεύει ο φόβος πως όλα, με τον καιρό, θα γίνονται βαρετά και λίγα. Κι ας ακούω την ανάσα μου κουρασμένη. Κι ας έχω ακόμα πολλά να μάθω. Κι ας λένε ότι «ο κόσμος θα τελειώσει με ένα λυγμό». Μου αρκεί. Θα πηδήξω τις σελίδες για να πάω στην τελευταία. Θα προλάβω να ακούσω τα χρώματά σου. Θα προλάβω να δω τα χείλη σου να κοκκινίζουν, όταν λες «δε μου φτάνει αυτό, θέλω κι άλλο». Θα είμαι εκεί, αλλά δεν ξέρω αν θα σου φτάνει. Συγγνώμη, κορίτσι.
Στη φωτογραφία, χαμογελάει. Έχει ένα μικρό, σχεδόν καθημερινό χαμόγελο. Τα χέρια του τα κρατάει πίσω, με τον κορμό να είναι ελαφρώς λυγισμένος χωρίς καμία ένταση. Δεν κοιτάει το εκτελεστικό απόσπασμα, αλλά τον φωτογράφο, δηλαδή εμάς. Σα να μην προετοιμάζεται για το χτύπημα. Σαν ήρωας του Καμύ δεν αντιστέκεται.
Στη Γαλλία, τον Οκτώβρη του 2015, συνέβη το εξής περιστατικό: Εργαζόμενοι της Air France εισέβαλαν σε συνεδρίαση της διοίκησης στο αεροδρόμιο Charles de Gaulle, κατά τη διάρκεια συζήτησης με θέμα την περικοπή περίπου 2.900 θέσεων εργασίας. Η κατάσταση «ξέφυγε» (ή, για να είμαι ακριβής, πήρε τον δρόμο που έπρεπε να…
Αν υπάρχει ένας δρόμος στο Παγκράτι που οι άνθρωποί του θα ήθελαν να κρατήσουν έξω από τον ίλιγγο της ασαφούς γεωγραφίας, της «ανακαίνισης» και της ομοιομορφίας αυτός είναι η Ευτυχίδου.
Η «Παράγκα» παραμένει ένα τραγούδι διαχρονικό, κι αυτό είναι ίσως το πιο πικρό του κομμάτι.
Ένας παππούς, ο Διονύσης*, λίγο πριν φύγει, μού είπε πως «καίει μια φλόγα σιγανή μέσα σε κάθε λέξη». Κι ύστερα, με ρώτησε: «εσύ τι ακριβώς άκουσες; Την αγιοσύνη ή τη φθορά στη λέξη αλληλούια;». Ξέρω ότι, αν ήσουν εδώ, θα με ρωτούσες το ίδιο, όμως δεν έχω την απάντηση. Σε νοιάζει αυτό; Και οι δυο μας αγαπάμε τις δύσκολες λέξεις. Τις γράφουμε ο ένας στο χέρι του άλλου με τη σειρά που τις ακούμε.
Γεμάτος με αυτές τις σκέψεις, έφτασε στη λίμνη. Κάθισε στο αγαπημένο του παγκάκι, κοίταξε το παγωμένο νερό, έκλεισε τα μάτια του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Φαντάστηκε το κρεβάτι του σαν μία βάρκα στη μέση της λίμνης. Ανέβηκε πάνω της κι άρχισε να κάνει κουπί χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Η ιστορική σημασία των τρίτων χώρων Τα καφενεία του 17ου αιώνα προσέφεραν δημοκρατικούς χώρους συνάντησης (αν δεν ήσουν γυναίκα). Επαναστάσεις ξεκίνησαν σε αμερικανικά και γαλλικά καφέ τον 18ο αιώνα. Ιστορικά, ήταν καταφύγιο. Η Σιμόν ντε Μποβουάρ, στα απομνημονεύματά της, περιγράφει πώς περνούσε ολόκληρες ημέρες στο Café de Flore τον παγωμένο…
Εκείνη η εποχή ήταν η εποχή των περιπάτων. Η διασκέδαση μας ήταν ή τα πάρτι ή οι βόλτες με το ποδήλατο ή οι απλοί περίπατοι. Τα αγόρια του Κολεγίου και τα κορίτσια του Αρσακείου. Πήγα την άλλη μέρα στο σχολείο και τους είπα «περπάτησα στην οδό Διαμαντίδου με τον Μάνο Χατζιδάκι».
Όταν ήμουν μικρή, νόμιζα ότι ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο πραγματικός, είναι ζωγραφισμένος με μαρκαδόρους και ο «άλλος», εκείνος με τα άσπρα μαλλιά και τα γυαλιά ήταν απλώς φευγάτος. Μια στη γη, μια στα σύννεφα. Να παρατηρεί τη διαχρονικότητα της θάλασσας και μιας διάτρητης καθημερινότητας, που περνάει στην αθανασία με το ελάχιστο της ποίησης.
[mc4wp_form id="278"]
