Είμαι στο ταξί. Ο οδηγός ακούει μια ραδιοφωνική εκπομπή. Η γλυκιά φωνή της παρουσιάστριας βάζει σε σειρά λίγα λόγια για την Pina Bausch που γεννιέται σαν σήμερα. Αμέσως μετά, ακούγεται η ηλεκτρική κιθάρα από το «Μου ‘πες θα φύγω» και από πάνω η ίδια γλυκιά φωνή που συνθέτει ένα μικρό…
Ένα παιδί βγαίνει στο μπαλκόνι Μένει στα Πατήσια Ευτυχώς μεγαλώνει στον τέταρτο Μπορεί να κοιτάξει ψηλά στο ύψος του κάτω στον δρόμο Το παιδί αυτό που βγαίνει στο μπαλκόνι αρπάζει μια σκούπα πολύ πορτοκαλιά πολύ δικιά του Τώρα είναι το μικρόφωνό του πριν ήταν η κιθάρα του για μετά θα…
Γεννήθηκα, λοιπόν. Οι πρώτες αναμνήσεις καλοκαιρινές. Αυτοσχέδια κούνια ανάμεσα στην σκιά δύο πανύψηλων δέντρων. Σβήνω τούρτα με δύο κεράκια στην αυλή του σπιτιού, δίπλα σε χλωρά βελονιασμένα φύλλα καπνού. Παππούς και γιαγιά.
Ε, ναι, λοιπόν, ο Ήλιος μου συμπλήρωσε έναν ακόμη κύκλο γύρω από τη Γη κι έφτασαν ξανά τα γενέθλιά μου. Και ως 365 ημέρες πιο σοφή, πιο κατασταλαγμένη, πιο σίγουρη, πιο έτοιμη, είπα να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σου. Πριν προχωρήσω σε οτιδήποτε άλλο, θα χαλάσω τη λογική σειρά…
Είναι κάποιος κύριος στη στάση λεωφορείων και τρόλεϊ. Δεν κοιτάζει κάτω, αλλά έχει τα μάτια κλειστά προς τα κάτω. Είμαι σίγουρη ότι ακούει, ότι ξεχωρίζει τους ήχους που αιωρούνται ταυτόχρονα στην Πατησίων. Η λεωφόρος τυχαίνει να έχει διάφορους σκυμμένους ανθρώπους. Φαντάζομαι το γατί μου, που τραβάει τα αυτιά του πίσω…
Από την εποχή που το μαγιό ήταν το «μπανιερό», μέχρι το καλοκαίρι του 2024, που τα περισσότερα κορίτσια «λιώνουν» στις παραλίες, γεμάτες αλάτι και άμμο, φορώντας αντισυμβατική –εννοείται- λίκρα, αυτό που έχει μείνει ίδιο κι απαράλλαχτο είναι η ανάγκη για ελευθερία. Μέσα στο νερό, έξω από το νερό, κάτω από…
Συνήθως τα βράδια, χαζεύω κάμποσο στο instagram. Όχι πολύ, γιατί με ενοχλεί το φως της οθόνης και πρέπει συνεχώς να ενυδατώνω τα μάτια μου. Μια φορά, με πήρε ο ύπνος καθώς μάθαινα για την φρατερκούλα του Ατλαντικού, μια άλλη φορά, καθώς ενημερωνόμουν για φυσικούς τρόπους καθαρισμού του κάδου του πλυντηρίου.…
1947 ή 1949. Δύο άνθρωποι διαβάζουν το ίδιο βιβλίο. Κάθονται στην άκρη ενός λογοτεχνικού ποταμού με έναν τρόπο δικό τους, φαινομενικά άβολο, μα η ακινησία τους διαψεύδει αυτόν τον χαρακτηρισμό. Η εποχή είναι ασπρόμαυρη, η αγάπη έχει το δικό της χρώμα όπως σε κάθε εποχή. Διαβάζουν κάποιον σύγχρονό τους, κάποιον…
Ιούλης 2004. Η χώρα σ’ ένα διαρκές ντελίριο μετά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού κυπέλου από την εθνική ομάδα. Το «πειρατικό» κόντρα σε όλες τις προβλέψεις, κατάφερε χωρίς να παίξει και το καλύτερο ποδόσφαιρο να βρεθεί στην κορυφή της Ευρώπης, νικώντας ομάδες μεγαθήρια για εκείνη την εποχή. Από τα πιο όμορφα…
Όταν ήμουν 11, λίγο μετά τα Χριστούγεννα, πήγα –ήταν δώρο για την γιορτή μου- στο θέατρο Αλίκη για να δω την Αλίκη Βουγιουκλάκη, στην παράσταση «Η μελωδία της ευτυχίας», που σκηνοθετούσε η Ρούλα Πατεράκη. Δεύτερη σειρά, άνετα καθίσματα, πατούσα σε ένα πάτωμα, που μύριζε καθαριότητα, θυμάμαι. Ήταν τόσο έντονη η…
Χάραμα, πήγα στην λαϊκή. Σε μια έξοχη λαϊκή αγορά της επαρχίας κι όντως την ώρα ακριβώς που έβγαινε ήλιος. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από αυτή την άμεση επαφή με την πρώτη ύλη κι εκείνους τους ανθρώπους, που είναι έτοιμοι να μιλήσουν για «μυστικά», συνταγές κι ευλογημένους καρπούς. Έπιασα με…
Ποια είναι η κορυφή της ανθρώπινης ύπαρξης; Αυτό το απλό και καθημερινό ερώτημα μπήκε στο μυαλό μου ένα ζεστό, καλοκαιρινό βράδυ, βλέποντας, για πολλοστή φορά, την ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ για τον Αργεντίνο επαναστάτη, Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, μιας κι έχει ανέβει στη δημόσια, ψηφιακή πλατφόρμα της ΕΡΤ. Αφορμή για να…
[mc4wp_form id="278"]
