Ημέρα εκλογών. Ξυπνάς το πρωί με μια κάποια ανυπομονησία. Σηκώνεσαι από το κρεβάτι, διαλέγεις τα ρούχα σου με σιγουριά και ντύνεσαι. Εκτελείς τις φυσικές, σωματικές σου λειτουργίες και σκέφτεσαι: «μεγάλη μέρα σήμερα. Είμαι πολίτης μιας προηγμένης δυτικής δημοκρατίας. Έχω τη δυνατότητα και το καθήκον να λαμβάνω μέρος στις αποφάσεις». Έχεις ενημερωθεί και έχεις αποφασίσει τι θα ψηφίσεις. Έχεις δει τηλεοπτικές εκπομπές και συνεντεύξεις. Ακούς συνεχώς πόσο ξεχωριστός είσαι και ότι έχει έρθει ξανά η ώρα να κάνεις τη χώρα σου σπουδαία ξανά.
ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑ. Έχεις διαβάσει αναλύσεις για το τι χρειάζεται η χώρα τη δεδομένη στιγμή από έγκριτους δημοσιογράφους. ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ. Έχεις σκρολάρει άπειρες ώρες. Ξέρεις το αγαπημένο φαγητό του αγαπημένου σου υποψηφίου. Ξέρεις επίσης την αγαπημένη του σειρά στο Netflix. ΤΑΥΤΙΣΗ.
Βγαίνεις από το σπίτι σου με τη σιγουριά της δημοσκοπικής πρόθεσης ψήφου. Πηγαίνεις στο εκλογικό κέντρο, στέκεσαι στην ουρά και περιμένεις. Κοιτάς τον ουρανό και σκέφτεσαι ότι αύριο θα είναι πιο γαλανός. Χαμογελάς στους γύρω σου. Μπαίνεις στην αίθουσα και παίρνεις το πακέτο με τα ψηφοδέλτια. Γεμίζεις ικανοποίηση βλέποντας το λογότυπο του κόμματός σου πάνω-πάνω. Μπαίνεις στο παραβάν και «σταυρώνεις» αυτούς και αυτές που «γλέντησαν» τους αντιπάλους τους. Που κάτω από τα ανεβασμένα βίντεό τους έβλεπες σχόλια του στυλ: «Ξέσκισέ τους. Έτσι θέλουν οι άπλυτοι». ΥΠΕΡΟΧΗ.
Διπλώνεις το ψηφοδέλτιο, το τοποθετείς στον φάκελο και τον κλείνεις. Βγαίνεις από το παραβάν και πλησιάζεις στην κάλπη. Κρατάς τον φάκελο λίγα εκατοστά πάνω από τη σχισμή, κλείνεις τα μάτια, φουσκώνεις το στήθος και νιώθεις γύρω σου αόρατα φλας. Αφήνεις τον φάκελο να πέσει και χτυπάς δύο φορές με την παλάμη σου τη σχισμή. Εκπλήρωσες το χρέος σου. Αυτό ήταν. Τελείωσε.
Τρία χρόνια μετά. Μια Τετάρτη. Ξυπνάς το πρωί χωρίς όρεξη και με δυσκολία σηκώνεσαι από το κρεβάτι. Η κυρίαρχη σκέψη σου όταν κάθεσαι στη λεκάνη της τουαλέτας είναι ότι δε θες να πας πουθενά σήμερα. Είναι 19 του μήνα και τα λεφτά σου έχουν σχεδόν τελειώσει. Το scrolling στην οθόνη φέρνει μπροστάστα μάτια σου liveblog από ένα γενικευμένο πόλεμο και φωτογραφίες με πάστορες να προσεύχονται αγκαλιά με έναν γελοίο εγκληματία. Παρακαλούν το Θεό να του δώσει φώτιση για να συνεχίσει την απονομή δικαιοσύνης σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Δε σε ψήνει και πολύ.
Ντύνεσαι με το ζόρι, βγαίνεις έξω στο δρόμο και περπατάς εφτά τετράγωνα για να βρεις το αυτοκίνητό σου. Πάλι θα αργήσεις. Τίποτα δε θυμίζει την ανάταση των μεγάλων εκλογικών ποσοστών. ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ. Εγκλωβίζεσαι σε πελώριες, θορυβώδεις λεωφόρους και σκέφτεσαι τι πήγε στραβά. Ό,τι συμβαίνει σήμερα έχει τη σιωπηρή σου συγκατάθεση. Κάθε εκατοστό που κατέβαινε ο φάκελος στην κάλπη είναι τώρα κι ένα στοπ-καρέ. Μια αναποδογυρισμένη βάρκα προσφύγων στη Μεσόγειο. Μια άμορφη μεταλλική μάζα από δύο τρένα που συγκρούστηκαν. Μια βόμβα που σκάει σε σχολείο. Το μειδίαμα ενός κρατικού λειτουργού που λέει συνεχώς ψέματα χωρίς καμία συνέπεια. Μια γυναίκα πεσμένη έξω από ένα αστυνομικό τμήμα. Ένα δάκρυ στο μάγουλο ενός ανθρώπου που δεν είδε τον σύντροφό του να γυρίζει από τη δουλειά.
Τίποτα από αυτά δεν μπαίνει στη ζυγαριά. Κι ας λένε οι δικοί σου ότι γίνεται το σωστό. Κι ας λέει η «δικαιοσύνη» ότι δε φταίνε. Εσένα στο ενδιάμεσο δε σε ρώτησε κανείς, αλλά έτσι λειτουργούν οι δημοκρατίες. Πιστεύεις στους θεσμούς, θεωρείς ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να ζούμε, αλλά είναι η πρώτη φορά που νιώθεις ανασφάλεια για κάτι που συμβαίνει μακριά. Για πρώτη φορά που πιστεύεις ότι θα έρθει και η σειρά σου. Είναι η πρώτη φορά που σου γίνεται καθαρό ότι το πάτημα ενός κουμπιού που κάνει τους ανθρώπους στάχτη γίνεται στο όνομά σου. Και τότε θυμάσαι τη στιγμή. Τον φάκελο πάνω από τη σχισμή. Το χτύπημα της παλάμης σου στην κάλπη.
Τα θέλεις όλα αυτά (;)
