Η συχνότητα με την οποία συμβαίνουν στην ανθρωπότητα τόσο φρικιαστικά και θλιβερά πράγματα τα τελευταία χρόνια με κάνει να αναρωτιέμαι: Μα γιατί; Δεν έχουμε πονέσει αρκετά ως είδος για να το επιτρέπουμε; Δεν ήρθε επιτέλους η ώρα η γνώση, η μνήμη και το βίωμα που μαζεύτηκαν τόσες χιλιάδες χρόνια να δημιουργήσουν ένα μίνιμουμ σετ κανόνων για να ζούμε ειρηνικά, με αξιοπρέπεια και να ξεκινάει από εκεί και πέρα το όνειρο; Θα μπορούσε να απαντήσει κάποιος ότι γι’ αυτό επινοήσαμε όρους, όπως διεθνές δίκαιο, ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία της έκφρασης, δημοκρατία και πάει λέγοντας. Για να μπαίνουν όρια στην καφρίλα κι όταν πάει κάτι στραβά να έχουμε κάπου να στραφούμε για να βρούμε την άκρη. Ό,τι ώρα και να είναι.
Πολλοί συζητούν και λένε ο ένας στον άλλον: πάντα έτσι δεν ήταν; Ο κόσμος σκοτωνόταν, ο ισχυρός επικρατούσε και μέσα στο σκοτάδι, ξεχώριζαν κάποια μικρά φωτάκια που χαίρεσαι να λες ότι είσαι άνθρωπος, όταν τα σκέφτεσαι. Μήπως είναι στη φύση μας; Μήπως απλώς έτσι δουλεύει το πράγμα και εμείς κοροϊδευόμαστε με ιδανικά και θεωρίες; Όχι, παιδιά. Δεν είμαστε ίδιοι με την προγιαγιά μας, τη Lucy. Δεν ζούμε πια σε σπηλιές, δεν κυνηγάμε με πέτρες και τόξα για να φάμε. Προχωρήσαμε, εξελιχθήκαμε και —το κυριότερο— μάθαμε.
Ανακαλύψαμε τη μουσική και τα μαθηματικά. Βάλαμε τις λέξεις στη σωστή σειρά και βγήκαν αριστουργήματα. Καταλάβαμε ένα μικρό, ελάχιστο ποσοστό της τάσης του σύμπαντος για να υπάρχει. Βρήκαμε τρόπους να γιατρεύουμε ασθένειες και να ταξιδεύουμε στο διάστημα. Με ποιο θράσος θα έρθει ο οποιοσδήποτε να μας πει ότι του χρωστάμε την ύπαρξή μας; Τι όνειρο έχει δει αυτός που ξυπνάει ένα πρωί και λέει «εσείς και η γη που πατάτε μου ανήκετε»; Σε λίγα χρόνια, θα πεθάνεις γέρος, όπως ήσουν πάντα. Δεν είναι και δεν ήταν δικό σου τίποτα. Θα βρεθείς σ’ ένα κρεβάτι ανήμπορος και άσχημος και ο «καλός» σου εαυτός (αν υπάρχει ακόμα) θα αντιληφθεί για κλάσματα δευτερολέπτων ότι το πέρασμά σου από τη ζωή δεν ήταν κάτι άλλο από μία μοιρασιά πόνου και δυστυχίας. Τώρα γίνεσαι ένα απόβλητο στο σύμπαν. Δεύτερη ζωή δεν έχει.
Το να λες «πάντα έτσι ήταν» δε σημαίνει πως ξεμπέρδεψες δίνοντας την πιο εύστοχη εξήγηση. Κι αν ήταν πάντα έτσι, αυτό το σχήμα έχει μέσα του και την πλευρά της αντίστασης στο κακό. Έχει τον φόβο που αλλάζει χέρια. Έχει τον γνωστό κόσμο να καίγεταικαι τους εκπροσώπους του να πνίγονται στο σάλιο τους. Έχει τους «βασιλιάδες» να ματώνουν και να παρακαλούν τους «υπηκόους» τους γονατιστοί. Πάντα θα έρχεται αυτή η μέρα που οι άνθρωποι βρίσκουν χώρο να απλωθούν. Και αυτή η μέρα θα ξεκινάει με τα πιο απλά λόγια: «έχουμε το δικαίωμα να ζούμε ειρηνικά».
