Καθώς η Ρωσία εντείνει τις επιθέσεις της στο ενεργειακό δίκτυο της Ουκρανίας αυτόν τον χειμώνα, οι κάτοικοι της χώρας παραμένουν αξιοθαύμαστα ανθεκτικοί. Για πολλές γυναίκες, οι ρουτίνες ομορφιάς αποτελούν έναν τρόπο να διατηρούν την αίσθηση του «φυσιολογικού» και της γείωσης, ακόμη και όταν οι συνθήκες είναι ακραίες.
Μετά από τέσσερα χρόνια πλήρους κλίμακας εισβολής, για πολλούς Ουκρανούς είναι δύσκολο να φανταστούν την εποχή που η κεντρική θέρμανση, τα ζεστά ντους και ο αχνιστός καφές ήταν καθημερινά αγαθά και όχι πολυτέλεια. Οι ασταμάτητες επιθέσεις στις θερμικές μονάδες της χώρας—με 217 χτυπήματα μόνο το 2026—στοχεύουν να χρησιμοποιήσουν τον χειμώνα ως όπλο κατά των πολιτών.
Οι Ουκρανοί είναι εξοικειωμένοι με το κρύο. Οι χειμώνες είναι πάντα χιονισμένοι, γκρίζοι και παγωμένοι. Όμως το 2026 καταγράφεται ως ο πιο ψυχρός χειμώνας των τελευταίων 16 ετών, με θερμοκρασίες που έπεσαν έως και στους -20 βαθμούς Κελσίου τον Ιανουάριο. Σε περιοχές του Κιέβου, οι κάτοικοι έμειναν μέρες χωρίς θέρμανση και ζεστό νερό, ενώ η αποκατάσταση του ρεύματος σε κάποιες γειτονιές αναμένεται την άνοιξη, σύμφωνα με την Kyiv Independent.
Στα δυτικά της χώρας, όπου υπάρχει περισσότερη σταθερότητα στο δίκτυο, το ρεύμα παρέχεται μόνο για λίγες ώρες ημερησίως λόγω εθνικής εξοικονόμησης ενέργειας.
Η καθημερινότητα σε συνθήκες πολέμου και ψύχους
Η Μαριάνα Χουλέβιτς από το Κίεβο περιγράφει: «Η ζωή στην Ουκρανία είναι πολύπλοκη τώρα. Ακόμη και οι πιο απλές δουλειές του σπιτιού γίνονται πρόκληση. Θέλουμε τα απλά: να κοιμόμαστε σε κρεβάτι κι όχι σε παγωμένο καταφύγιο, να ξυπνάμε ήρεμα κι όχι από σειρήνες ή εκρήξεις, να κάνουμε ζεστό ντους και να φοράμε καθαρά ρούχα. Απλώς να ζούμε τις μέρες μας ήσυχα, ξέροντας ότι το βράδυ θα επιστρέψουμε σπίτι, θα φάμε ζεστό φαγητό, θα πλύνουμε το πρόσωπό μας κι όλα αυτά χωρίς φόβο ότι το ρεύμα θα κοπεί.»
Η δερματολόγος Αναστασία Μέλνικ, που ζει στη Τσερνιβτσί, αναφέρει: «Είναι ο πιο ψυχρός χειμώνας των τελευταίων 20 ετών. Λόγω των βομβαρδισμών έχουμε μόνο 4-6 ώρες ρεύματος τη μέρα—και στο Κίεβο είναι χειρότερα. Πολλοί ασθενείς δεν έχουν καθόλου ρεύμα ή αέριο· δεν μπορούν ούτε να πλύνουν τα μαλλιά ή το πρόσωπό τους.»
«Τα περιστατικά σοβαρής ακμής έχουν αυξηθεί επειδή οι άνθρωποι δεν μπορούν να πλυθούν συχνά ή να εφαρμόσουν θεραπείες. Προτείνουμε χρήση εμφιαλωμένου νερού, μαντηλάκια καθαρισμού ή νερά προσώπου από φαρμακείο. Το άγχος επιδεινώνει την κατάσταση—πολλοί κοιμούνται ανήσυχοι λόγω φόβου για πυραύλους ή βόμβες. Έχω αρχίσει να χορηγώ περισσότερα στόματα φάρμακα όπως δοξυκυκλίνη ή ισοτρετινοΐνη.»
«Η ακμή σώματος επίσης αυξάνεται: όσοι ζουν σε ψηλά κτίρια ανεβοκατεβαίνουν σκάλες φορώντας πολλά ρούχα και ιδρώνουν. Το ίδιο ισχύει για προβλήματα στο τριχωτό κεφαλής—πολλοί φοράνε σκουφιά ακόμη και στον ύπνο, προκαλώντας σμηγματορροϊκή δερματίτιδα. Για ασθενείς με έκζεμα ή ψωρίαση, η ξηρότητα και το κρύο είναι εχθροί· η μητέρα μου βάζει ενυδατική σχεδόν κάθε ώρα! Στον τετράχρονο γιο μου που έχει ατοπική δερματίτιδα τον πλένω τμηματικά χωρίς να τον ξεγυμνώσω πλήρως για λόγους ασφαλείας.»
Νέες προσαρμογές στη ρουτίνα ομορφιάς
Η Βαλεντίνα Ρόταρ, εργαζόμενη σε θέατρο στην Τσερνιβτσί, λέει: «Επειδή δουλεύω βράδυ μπορώ να κάνω ντους τη μέρα—πολλές γυναίκες ξυπνούν τη νύχτα για να πλύνουν τα μαλλιά τους όταν υπάρχει ρεύμα. Έχω αγοράσει καθρέφτη και ψαλίδι για τα μαλλιά στο θέατρο για να περιποιούμαι τον εαυτό μου εκεί.»
«Όταν έρθει το ρεύμα ανάβω θερμαντικό σώμα στο μπάνιο για 20-30 λεπτά πριν κάνω ντους. Είμαι ξανθιά βαμμένη· πριν τον πόλεμο άφηνα τη μάσκα μαλλιών μισή ώρα πριν το λούσιμο—τώρα σταμάτησα γιατί κάνει πολύ κρύο. Τα μαλλιά μου έχουν γίνει πιο ξηρά από ποτέ.»
«Για να μην κάνω μακιγιάζ στο σκοτάδι αγόρασα επαναφορτιζόμενη λάμπα που κρεμάω στον καθρέφτη μου· όταν χρειάζεται χρησιμοποιώ φακό κεφαλής. Πλέον μπορώ να βάφομαι ακόμα κι αν δεν υπάρχει φως!»
Η Χάνα Λιτσιτσένκο, διευθύντρια επικοινωνίας που μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και το Κίεβο, έχει αναπτύξει δικούς της κανόνες: «Αν έχεις ευκαιρία για ντους, την εκμεταλλεύεσαι όποτε κι αν είναι! Μια φορά μπήκαμε εγώ κι η αδελφή μου για ντους στις 2 τα ξημερώματα μόλις ήρθε το ρεύμα.»
«Πάντα έχω μαζί μου ξηρό σαμπουάν—είναι σωτήριο όταν δεν μπορείς να λουστείς συχνά. Επίσης χρησιμοποιώ σίδερο για κυματισμούς ώστε τα μαλλιά μου να δείχνουν πιο πλούσια και καθαρά για μεγαλύτερο διάστημα.»
«Για το μακιγιάζ αγόρασα καθρέφτη με LED που φορτίζει με power bank—είναι καλύτερος από τον απλό! Τον πήρα με λιγότερα από $20 στο Κίεβο και στέλνω σε φίλες μου τον σύνδεσμο.»
Σαλόνια ομορφιάς ως σημεία αντοχής και προσφοράς
Taisiia Nechytailo, ιδιοκτήτρια του Salon Luxor στην περιοχή Όμπολον του Κιέβου, έχει μετατρέψει το σαλόνι της σε χώρο υποστήριξης της γειτονιάς: «Σε μια ανάρτηση στα Threads μια κοπέλα προσκάλεσε οικογένειες με παιδιά στο σπίτι της για θέρμανση και πλύσιμο ρούχων. Απάντησα πως κι εμείς είμαστε ανοιχτοί—να ζεσταθείτε, φορτίσετε συσκευές, μπείτε στο ίντερνετ ή ακόμα και να λούσετε τα μαλλιά σας.»
«Από τότε έρχονται όλο και περισσότεροι: κάποιοι τρέχουν με βρεγμένα μαλλιά ζητώντας πιστολάκι· άλλοι ζητούν απλώς λίγη ζέστη ή ένα τσάι. Εργαζόμενοι χρησιμοποιούν το γραφείο μου για Zoom meetings όταν δεν έχουν σύνδεση στο σπίτι.»
«Πλέον έχουμε πελάτες από όλο το Κίεβο που έρχονται για μασάζ ή θεραπείες ομορφιάς λέγοντας πως θέλουν να στηρίξουν την προσπάθειά μας. Το μότο μας: ‘Salon Luxor—ομορφιά με νόημα’. Εργαζόμαστε όχι μόνο για την εξωτερική εμφάνιση αλλά κυρίως για την υγεία και την ψυχική ανθεκτικότητα του κόσμου.»
«Για να κρατήσω την ομάδα μου πήρα δάνεια για γεννήτρια και inverter με μπαταρίες—χωρίς αυτά θα κλείναμε λόγω έλλειψης θέρμανσης και ζεστού νερού. Κάθε πρωί η πρώτη σκέψη είναι αν λειτουργεί η γεννήτρια! Ένα σαλόνι ομορφιάς ίσως δεν φαίνεται απαραίτητο, αλλά έχει γίνει σημείο αντοχής κι ελπίδας. Όποιος φύγει από εμάς περιποιημένος επιστρέφει στον κόσμο με αυτοπεποίθηση κι έμπνευση—και αυτό έχει σημασία περισσότερο από ποτέ.»
Με πληροφορίες από allure
