«Picceré, όσο παραμένεις σε αυτή την ομάδα, μην ξεχνάς ότι εμείς οι ηθοποιοί δεν είμαστε παρά οι πατατούλες γύρω από το κατσικάκι». Με αυτά τα λόγια η θρυλική Tina Pica συμβούλευε τη νεαρή και όμορφη Luisa Conte στις πρόβες της παράστασης Palummella zompa e vola, που ανέβασε ο Eduardo De Filippo («το κατσικάκι»), ο οποίος την κράτησε στο πλευρό του για επτά χρόνια, τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση.
Η Luisa Conte είχε ξεκινήσει σε ηλικία επτά ετών να τραγουδάει καντάδες στους νεόνυμφους από τη βάρκα των μουσικών μπροστά στα εστιατόρια του Posillipo. Αργότερα συνέχισε με βαριετέ, τραγούδια, σκηνικά δρώμενα, μέχρι που βρέθηκε στο σκοτεινό Sannazaro, το οποίο είχε καταντήσει κινηματογράφος ακατάλληλων ταινιών, όπως συνέβη με πολλά ιστορικά θέατρα της Νάπολης.
Αυτή η αίθουσα, στη στροφή της Via Chiaia, κοντά στο Palazzo Cellamare και στην Piazza dei Martiri, στην καρδιά της πόλης, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 αγοράστηκε από τον Nino Veglia και τη Luisa Conte, το γνωστό ζευγάρι του ναπολιτάνικου θεάτρου. Για την ανακαίνιση, μάλιστα, η ηθοποιός πούλησε το διαμαντένιο δαχτυλίδι της.
Το θέατρο Sannazaro άνοιξε ξανά στις 12 Νοεμβρίου 1971 με το έργο «Annella di Portacapuana» του Gennaro D’Avino, διασκευασμένο από τον Michele Prisco, με πρωταγωνιστές τη Luisa Conte, τον Ugo D’Alessio και τον Pietro De Vico – μια εντυπωσιακή τριάδα.
Η φωτιά που άλλαξε την ιστορία του Sannazaro
Το ιστορικό αυτό θέατρο, ένα από τα πιο γνωστά πολιτιστικά κοσμήματα της πόλης, καταστράφηκε ολοσχερώς τη νύχτα της Δευτέρας από μεγάλη πυρκαγιά που προκάλεσε την κατάρρευση του θόλου στην πλατεία.
Οι πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ζημιές άνω των 50 εκατομμυρίων ευρώ. Εικάζεται πως αιτία ήταν βραχυκύκλωμα ή άλλες τεχνικές δυσλειτουργίες. Κοντινά κτίρια εκκενώθηκαν και αρκετοί κάτοικοι διακομίστηκαν στο νοσοκομείο. Η Εισαγγελία έχει ξεκινήσει έρευνα για εμπρησμό εξ αμελείας κατά αγνώστων.
Το θέατρο εγκαινιάστηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1847, παρουσία όλης της ναπολιτάνικης αριστοκρατίας και του δούκα Giulio Mastrilli που το χρηματοδότησε. Ήταν ένα κομψό music-hall διακοσμημένο σε λευκό και χρυσό, με νωπογραφίες του Palliotti στην οροφή και τέσσερις σειρές θεωρείων.
Στο Sannazaro ανέβηκαν μεγάλες επιτυχίες του Eduardo Scarpetta, όπως τα «Li nepute d”o sinnaco» και «‘Na santarella», που σημείωσαν πάνω από εκατό παραστάσεις το 1889, δίνοντας στο θέατρο φήμη καλής τύχης. Εκεί διακρίθηκαν επίσης ο γιος του Vincenzino Scarpetta και πολλοί ακόμη διάσημοι ηθοποιοί με έργα των Gabriele D’Annunzio, Ernesto Murolo και Libero Bovio. Το 1932 φιλοξενήθηκαν οι τότε άγνωστοι αδελφοί De Filippo με δεκαπέντε νέες παραγωγές σε μία μόνο σεζόν.
Sannazaro: Από το παρελθόν στο παρόν της ναπολιτάνικης σκηνής
Από τη δεκαετία του 1970 το Sannazaro έγινε ξανά σημείο αναφοράς για τη Νάπολη, δίνοντας έμφαση στο λαϊκό χαρακτήρα αλλά και στην παράδοση. Σε σύντομο διάστημα ξανακέρδισε τον τίτλο «εργοστάσιο γέλιου», χάρη και στη συχνή παρουσία του φίλου και αστέρα Nino Taranto με τους κλασικούς χαρακτήρες Pamela, Genoveffa και Ciccio Formaggio.
Τις καθημερινές βράδια και τα κυριακάτικα απογεύματα το Sannazaro γέμιζε από χαρούμενο κοινό που διψούσε για διασκέδαση. Η Luisa Conte υπήρξε όχι μόνο πρωταγωνίστρια αλλά και παραγωγός, μέντορας για νεότερους ηθοποιούς. Πριν λίγα χρόνια τιμήθηκε με έκθεση-αφιέρωμα ως «Βασίλισσα του Θεάτρου Sannazaro», με προσωπικά αντικείμενα ακόμα και το καμαρίνι της εκτεθειμένο στην αίθουσα της Via Chiaia.
Παρά τις άδικες κριτικές, επέμενε: «Να κάνεις τον κόσμο να γελάει δεν είναι εύκολο – απαιτεί πραγματική ευγένεια ψυχής. Και όλα είναι πολιτισμός». Όπως έλεγε ο Eduardo De Filippo: «Όπου υπάρχει καλό θέατρο, υπάρχει πολιτισμός. Το βασικό είναι να γίνεται σωστά». Στη σκηνή αυτή γεννήθηκε άλλωστε η φιλία του Eduardo με τον Luigi Pirandello, ενώ πέρασαν θρύλοι όπως οι Eleonora Duse και Sarah Bernhardt.
Η συνέχιση της παράδοσης μετά τη Luisa Conte
Τα τελευταία χρόνια τα κλασικά έργα των Viviani, Petito, Scarpetta συναντούσαν σύγχρονες προτάσεις για να προσελκύσουν νέο κοινό. Ανέβηκαν σημαντικές παραστάσεις όπως «Festa di Montevergine» και «Festa di Piedigrotta» του Raffaele Viviani, ενώ φιλοξενήθηκαν τόσο παραδοσιακοί όσο και νέοι δημιουργοί όπως ο Benedetto Casillo.
Μετά τον θάνατο της Luisa Conte το 1994, τη διεύθυνση ανέλαβε η ανιψιά της Lara Sansone. Ως τραγουδίστρια και ηθοποιός μαζί με τον Salvatore Vanorio δημιούργησαν μια νέα δυναμική ομάδα που ανανέωσε τα μεγάλα ναπολιτάνικα έργα. Το Sannazaro έγινε πραγματικό κέντρο παράδοσης – συνδυάζοντας πρόζα, μουσική, χορό, βαριετέ και τραγούδι του ναπολιτάνικου κόσμου.
Ιδιαίτερη επιτυχία γνώρισε η αναβίωση του είδους Cafè Chantant από το 1996, που συνεχίζει να γεμίζει την αίθουσα κάθε χρόνο με νέες εκδοχές. Όπως τόνισε ο συχνός συνεργάτης Vincenzo Salemme: «Το θέατρο Sannazaro είναι κομβικό στοιχείο της βαθιάς λαϊκής κουλτούρας της Νάπολης. Η καταστροφή του είναι ακόμα πιο τραγική αν σκεφτεί κανείς τη χαρά που χάρισε σε χιλιάδες θεατές τις τελευταίες δεκαετίες».
