Η Jessie Buckley θυμάται να περπατά στους δρόμους του Telluride τον Αύγουστο, λίγο πριν την παγκόσμια πρεμιέρα του “Hamnet” της Chloé Zhao, και να νιώθει την αγωνία που επικρατούσε για τη φημολογούμενη έντονη συναισθηματική φόρτιση της ταινίας.
«Είναι ενδιαφέρον γιατί κάποιοι φοβόντουσαν να δουν αυτή την ταινία στο Telluride, πίστευαν ότι θα είναι υπερβολική. Έλεγαν “θα τη δω μόνος μου γιατί δεν είμαι έτοιμος”», αναφέρει η Buckley. Μετά την προβολή, «κάποιοι χρειάζονται να απομονωθούν και να περπατήσουν, άλλοι θέλουν μια αγκαλιά, άλλοι απλώς ζητούν την άδεια να νιώσουν».
Η Buckley πιστεύει πως η μεταφορά της Zhao στο πολυβραβευμένο μυθιστόρημα της Maggie Farrell, με την καθηλωτική απεικόνιση της αγάπης, της απώλειας και της δημιουργικότητας, λειτουργεί ως αντίδοτο στην τάση διαφυγής που κυριαρχεί τελευταία στο σινεμά. «Έχουμε φοβηθεί να νιώσουμε, αποσπάμε τον εαυτό μας με ερεθίσματα, αλλά ειδικά σήμερα στον κόσμο, αυτό το συναίσθημα είναι σαν οξυγόνο που ξέχασες ότι χρειάζεσαι».
Η άποψή της επιβεβαιώνεται από τα βραβεία κοινού σε φεστιβάλ όπως το Τορόντο και το Λονδίνο, όπου το «Hamnet» κέρδισε εντυπώσεις πριν την κυκλοφορία του στα τέλη Νοεμβρίου μέσω Focus Features στις ΗΠΑ και Universal Pictures διεθνώς. Η ταινία έχει αποσπάσει οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ αυτών για τη Buckley, ενώ τα παγκόσμια έσοδα ανέρχονται ήδη στα $28,4 εκατομμύρια.
«Το συναίσθημα που απελευθερώνεται στην ταινία – κι αυτό λατρεύω στη δουλειά μου – είναι ότι τα πιο βαθιά κομμάτια μου βρίσκουν διέξοδο και κάθαρση, τόσο σε εμένα όσο και στον χαρακτήρα», λέει η ηθοποιός. «Είναι σπάνιο όμως αυτό να περνάει πέρα από την οθόνη στο κοινό, και τώρα το νιώθουμε όλοι μαζί».
Σαίξπηρ, έμπνευση και προσωπική μεταμόρφωση
Αυτό που γίνεται αμέσως φανερό στη συντροφιά της Buckley, ακόμα και σε ένα ξενοδοχείο του Λονδίνου, είναι ότι διαθέτει ποιητική φύση—και πλέον βρίσκεται στην καρδιά της οσκαρικής κούρσας.
Η ιστορία της Maggie O’Farrell ξεκινά από ένα ιστορικό γεγονός: ο William Shakespeare έγραψε τον «Άμλετ» λίγο μετά τον θάνατο του γιου του Hamnet. Το βιβλίο φαντάζεται τη ζωή που μας στερεί η ελλιπής καταγραφή για έναν τόσο διάσημο άνδρα. Το επίκεντρο δεν είναι ο ίδιος ο συγγραφέας αλλά η σύζυγός του Agnes, την οποία υποδύεται η Buckley—μια διαισθητική παρουσία που διαμορφώνει το ταξίδι του Σαίξπηρ προς το θέατρο, ενώ ο θάνατος του παιδιού τους γίνεται η αφορμή για το πιο γνωστό έργο του.
Ο Σαίξπηρ υπήρξε καθοριστικός για την καλλιτεχνική στροφή της Buckley ως έφηβης. «Με βοήθησε να αναγνωρίσω τον εαυτό μου ως ηθοποιό κι όχι ως μουσικό ή τραγουδίστρια θεάτρου», εξηγεί. Μετακομίζοντας στο Λονδίνο από την Ιρλανδία, νόμιζε πως θα έκανε μόνο μιούζικαλ μέχρι που ένας παραγωγός της πρότεινε ένα τετραήμερο σεμινάριο Σαίξπηρ στη RADA. «Πάντα με φόβιζε στο σχολείο, μου φαινόταν ακαταλαβίστικος. Αλλά όταν παρακολούθησα το σεμινάριο, με συγκλόνισε. Το πρώτο έργο ήταν “The Winter’s Tale”, έπαιξα την Paulina—ένιωσα σεισμό μέσα μου».
Τότε ήταν 18 χρονών. Έκτοτε έχει ενσαρκώσει την Perdita στο ίδιο έργο δίπλα στον Kenneth Branagh, και τη Juliet απέναντι στον Josh O’Connor ως Romeo. Τώρα ανακαλύπτει τον άνθρωπο Σαίξπηρ μέσα από τον Paul Mescal, ενώ η Emily Watson υποδύεται την πεθερά της. «Η Watson είναι φάρος για μένα», λέει η Buckley. «Όταν τη είδα στο “Breaking The Waves”, σκέφτηκα ‘θέλω να κάνω ό,τι κάνει κι εκείνη’: να είμαι αληθινή, ζωντανή, παρούσα».
Κινηματογραφική αλχημεία & νέα γυναικεία φωνή
Η Buckley χαρακτηρίζει τη Zhao, βραβευμένη με Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας για το Nomadland (2021), «αλχημίστρια που θέλει να φτάνει την ενέργεια στην πιο δυνατή δόνηση—εκεί γεννιέται η μαγεία στον κινηματογράφο». Η μαγεία ξεκίνησε άμεσα με τον Mescal: μετά από δοκιμή χημείας, συναντήθηκαν ξανά σε εργαστήριο τάντρας υπό τη σκηνοθεσία της Zhao. «Ήθελε να δουλέψουμε σωματικά», γελάει η Buckley. «Ντρέπεσαι πέντε δευτερόλεπτα αλλά μετά βουτάς μαζί—πάμε όπου χρειαστεί».
«Δούλεψα πολύ διαφορετικά αυτή τη φορά», συνεχίζει, αναφερόμενη στο προσωπικό της ημερολόγιο γεμάτο όνειρα, σημειώσεις και μουσικές. «Ονειρεύομαι συχνά αλλά τότε τα όνειρα ήρθαν καταιγιστικά—δημιουργώντας ένα αφηρημένο χαλί για κάθε σκηνή που με βοήθησε να αφεθώ… Ήταν σαν να πυροδοτούσα τη φωτιά του ασυνείδητου».
Χαρακτηριστική στιγμή είναι το σπαρακτικό ουρλιαχτό της Agnes όταν πεθαίνει ο γιος της. «Δεν ήξερα ότι θα το κάνω αυτό—ούτε η Chloé ήξερε—απλώς συνέβη. Εκείνη τη στιγμή βγήκε ένας αρχέγονος θρήνος μητέρας που έχασε παιδί».
Η εμπειρία του ρόλου έγινε πολύ προσωπική για εκείνη. «Έμαθα πολλά για το τι σημαίνει γυναίκα μέσα από τις γυναίκες που υποδύθηκα», λέει συγκινημένη. «Και αυτή η γυναίκα με έκανε πιο τρυφερή—μέχρι που έγινα μητέρα κι εγώ: έμεινα έγκυος μια εβδομάδα μετά τα γυρίσματα… Θα βάλω τα κλάματα τώρα».
Συνεργασίες με γυναίκες δημιουργούς και νέα projects
Μερικές από τις καλύτερες δουλειές της Buckley προέκυψαν με γυναίκες σκηνοθέτιδες όπως οι Maggie Gyllenhaal («The Lost Daughter») και Sarah Polley («Women Talking»). Τι αναζητά στις συνεργασίες αυτές; «Αναζητούμε η μία την άλλη», απαντά. «Είναι σπουδαίες δημιουργοί που τυχαίνει να είναι γυναίκες· ψάχνουμε μια νέα γλώσσα, κάτι αδιαμφισβήτητα θηλυκό».
«Το Χόλιγουντ είναι ανδροκρατούμενο—οι ιστορίες αντρικές», συνεχίζει. «Η Maggie, η Chloé και η Sarah ψάχνουν τι σημαίνει γυναίκα σε σχέση με άνδρες και τον κόσμο—not διχαστικά· υπάρχει κάτι περισσότερο σ’ εμάς κι αυτή η γλώσσα θα σε ξυπνήσει».
Η Buckley συνεργάζεται ξανά με τη Gyllenhaal στη νέα παραγωγή της Warner Bros., «The Bride!», μια punk εκδοχή του Frankenstein κόντρα στην πιο παραδοσιακή προσέγγιση του Guillermo del Toro. «Είναι Bonnie & Clyde, Sid & Nancy, Wild At Heart—punk, προκλητικό, άγριο· μην περιμένετε τίποτα συγκεκριμένο!» λέει ενθουσιασμένη. Και για τον συμπρωταγωνιστή Christian Bale; «Απίστευτος! Είναι δύναμη· μπήκαμε μαζί στο rollercoaster κι όπου μας βγάλει!».
