Ορισμένα μεγάλα κλασικά του κινηματογράφου είναι πλέον δύσκολο να τα δει κανείς με τα σημερινά δεδομένα, σε μια κοινωνία που δεν σκέφτεται πια με όρους άσπρου-μαύρου. Ιδιαίτερα, οι κώδικες κάποιων γυναικείων ρόλων «χτυπούν» στα αυτιά μας, όταν παρουσιάζουν γυναίκες παγιδευμένες σε ξεπερασμένα στερεότυπα.
Το 1990, όταν η Τζούλια Ρόμπερτς (Ατλάντα, 58 ετών) υποδύθηκε την Βίβιαν Γουόρντ, μια πόρνη που ζει έναν απίθανο έρωτα με έναν γοητευτικό επιχειρηματία (Ρίτσαρντ Γκιρ), το κοινό αντιμετώπισε το Pretty Woman όπως κάθε άλλη ρομαντική κομεντί. Αν όμως η ταινία κυκλοφορούσε σήμερα, η συζήτηση θα ήταν τελείως διαφορετική και το θέμα θα προκαλούσε έντονες αντιδράσεις.
Ακόμα και η ίδια η πρωταγωνίστρια το αναγνωρίζει, όπως δήλωσε σε συνέντευξή της στο περιοδικό Deadline, που δημοσιεύτηκε στις 6 Ιανουαρίου: «Οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν», απάντησε όταν ρωτήθηκε αν θα αποδεχόταν ξανά έναν τέτοιο ρόλο. Ενώ ο ρόλος της «διασωθείσας» πόρνης από τον ώριμο και γοητευτικό άνδρα —ο Γκιρ ήταν ήδη τότε— της χάρισε παγκόσμια φήμη και υποψηφιότητα για Όσκαρ πριν από 36 χρόνια, τώρα δηλώνει πως δεν θα μπορούσε να τον επαναλάβει: «Αδύνατον. Κουβαλάω τόσα χρόνια το βάρος του κόσμου που δεν θα κατάφερνα να “πετάξω” σε μια τέτοια ταινία», τόνισε κατηγορηματικά.
Διευκρινίζει, ωστόσο: «Δεν εννοώ το βάρος του κόσμου αρνητικά, αλλά όλα όσα μαθαίνουμε και συσσωρεύουμε στη ζωή μας». Για τη Ρόμπερτς, σήμερα «θα ήταν αδύνατο να παίξω κάποιον πραγματικά αθώο», παραδέχεται για τον χαρακτήρα που την ακολουθεί ως σήμερα και τον οποίο προσπάθησε να υπερασπιστεί: «Είναι περίεργο να το λέω για μια πόρνη, αλλά πιστεύω πως υπήρχε μια αθωότητα μέσα της», πρόσθεσε, πριν αναλογιστεί: «Μάλλον επειδή ήταν νέα».
Η διαχρονική αλλαγή στα πολιτιστικά πρότυπα
Σχετικά με το παραμύθι που σήμερα ίσως να μην φαινόταν πια τόσο αθώο, η επίσης πρωταγωνίστρια του Notting Hill θυμήθηκε άλλες ταινίες που έχουν γεράσει με παρόμοιο τρόπο, αναφερόμενη στις «πολιτισμικές αλλαγές» που έρχονται με τον χρόνο: «Σκέψου όλες τις ταινίες και τα θεατρικά των δεκαετιών του ’20, ’30 και ’40· αν τις έβλεπες τώρα, θα απορούσες και θα έλεγες “Πώς είναι δυνατόν να λέγονταν και να γίνονταν αυτά;”», σχολίασε στη συνέντευξή της.
Για να καταστήσει σαφή τη θέση της, τόλμησε να αναφέρει ένα ακόμα παράδειγμα που πολλοί σήμερα θα έβλεπαν με κριτική διάθεση: την ταινία του 1939 Όσα παίρνει ο άνεμος, η οποία έχει επανεκτιμηθεί για τις ρατσιστικές στάσεις που αντικατοπτρίζει —αν και ήταν εμφανείς ήδη από τότε. «Νομίζω ότι αυτές είναι οι επιλογές που κάνουμε ως καλλιτέχνες, ως λάτρεις της τέχνης και ως άνθρωποι που αγαπούν τα βιβλία και το θέατρο», σχολίασε η Ρόμπερτς.
Το αρχικό σενάριο της Pretty Woman και η εμπορική επιτυχία
Το 2019, λίγο πριν τη συμπλήρωση 30 ετών από την κυκλοφορία του Pretty Woman, η γνωστή ως «η αγαπημένη της Αμερικής» αποκάλυψε ένα διασκεδαστικό περιστατικό στη Variety: «Πριν πολλά χρόνια είχα κάνει οντισιόν για μια ταινία που λεγόταν 3.000 — αν κάποιος δεν το ξέρει, αυτός ήταν ο αρχικός τίτλος του σεναρίου της Pretty Woman», είπε. Στη συνέχεια αποκάλυψε ότι εκείνη η εκδοχή είχε πολύ πιο σκληρό τέλος: ο χαρακτήρας του Γκιρ την πέταγε έξω από το αυτοκίνητο και της πετούσε ένα μάτσο χρήματα για τις υπηρεσίες της, αφήνοντάς τη σε ένα σκοτεινό σοκάκι. «Δεν ήθελα καθόλου να συμμετέχω σε μια τέτοια ταινία», δήλωσε τότε.
Ευτυχώς, όπως είπε, το στούντιο που επρόκειτο να την παράγει χρεοκόπησε. Η ταινία που τελικά πρωταγωνίστησε έγινε τεράστια εμπορική επιτυχία: μόνο στις ΗΠΑ έφτασε τα 178 εκατομμύρια δολάρια, ενώ διεθνώς τα έσοδα άγγιξαν τα 463 εκατομμύρια. Για όσους θέλουν να τη δουν ξανά, πιθανόν αρκεί να περιμένουν μέχρι την επόμενη Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, όταν κάποιος τηλεοπτικός σταθμός θα την προβάλλει.
