Μια βραδιά μουσικής και σιωπής, όπου τα τραγούδια γίνονται μικρές εξομολογήσεις και μας θυμίζουν ότι ακόμη και ο πόνος μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι βαθιά ανθρώπινο.

Τραγούδια για τον πόνο των ανθρώπων και των πραγμάτων. Για όσα χάνονται, για όσα μένουν, για τις μνήμες που επιμένουν και για τις μικρές, σιωπηλές συγκινήσεις που μας ενώνουν.

Σε μια λιτή μουσική συνάντηση, η Χριστίνα Μαξούρη και ο Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης — η φωνή και το πιάνο — γίνονται χώρος εξομολόγησης και ακρόασης.

Μια στιγμή για να σταθούμε μαζί απέναντι σε όσα μας βαραίνουν και σε όσα μας κάνουν βαθιά ανθρώπους.

«Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν προγραμματισμένο να τραγουδήσω φέτος. Όμως, έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα το τελευταίο διάστημα — ή μάλλον έτσι όπως τα έχουν φέρει — η ανάγκη για ομορφιά, μοίρασμα και ζεστασιά είναι επείγουσα.

Έτσι, θα βρεθώ ξανά στη σκηνή, μαζί με τον πιανίστα Κωνσταντίνο Ευαγγελίδη, με τα “Τραγούδια για τον πόνο του ανθρώπου και των πραγμάτων”, σε μια συνθήκη εγγύτητας, στο πανέμορφο και ολοκαίνουργιο Θέατρο Μετς της Άννας Μενενάκου και του Σωτήρη Τσαφούλια, αναζητώντας ήσυχα, απλά και ανθρώπινα λίγη παραπάνω ομορφιά — μέσα από αυτήν που ήδη κουβαλούν τα τραγούδια που επιλέξαμε.»

Χριστίνα Μαξούρη

Πληροφορίες

Ημερομηνίες & ώρα:
Δευτέρα 27 Απριλίου στις 21:00
Δευτέρα 4 Μαΐου στις 21:00
Δευτέρα 11 Μαΐου στις 21:00

Εισιτήρια: 20€ (γενική είσοδος)
Προπώληση εδώ

Χώρος: Θέατρο Μετς
(Αιδεσίου 19–23, Αθήνα 116 36)

Δεν μου είναι εύκολο να ξεχωρίσω τραγούδια του. Όλα είναι μια ολοκληρωμένη στιγμή, έτοιμη να περάσει από την βέβαιη ανάταση κάθε επόμενης γενιάς. Ο Θάνος Μικρούτσικος, αν μη τι άλλο, ήταν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Χορτάτος από συναντήσεις και συγγενείς. Ως συνθέτης, συνεργάστηκε με την πρώτη γραμμή των ερμηνευτών. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Γιώργος Νταλάρας, η Χαρούλα Αλεξίου, η Μαρία Δημητριάδη, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Γιώργος Μεράντζας, ο Κώστας Θωμαΐδης, ο Σάκης Μπουλάς, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιάννης Κούτρας, η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Χρήστος Θηβαίος κ.α.

Η «Ρόζα», το «Ανεμολόγιο», οι «Μικρές νοθείες» του Οδυσσέα Ιωάννου, η «Δίκοπη ζωή». Οι «7 νάνοι στο s/s Cyrenia», που τραγουδούσε πάντα μόνος, με σύμμαχο ένα ατέρμονο πιάνο. Τα χρόνια περνούσαν, και το τραγούδι με τη φωνή του, την ανάσα του, τον λυγμό του, την εγρήγορσή του, ξεπερνούσε το ύψος του.

Ο Νίκος Καββαδίας από πάντα και για πάντα.

Και μετά, η σύμπραξή του με τον Άλκη Αλκαίο. Το υπέροχο «Εμπάργκο». Η συγκεκριμένη τέχνη του. Η συνέπειά του σε ό,τι του παραδόθηκε και, με πολλή θέρμη, εξέλιξε. Η πορεία του Θάνου Μικρούτσικου επιβεβαιώνει την αλήθεια ότι οι άνθρωποι, που συμμετέχουν χωρίς ενοχές, που προτείνουν τρόπους και αισθητική, που δεν πουλούν την απειθαρχία της νιότης τους, δεν καταλήγουν ποτέ. Δεν αγναντεύουν από καμία κορυφή. Δεν περιφέρουν το βίωμα σαν εχθρικό δόρυ. Οι χορτάτοι είναι καλόκαρδοι. Είναι ανεξάντλητοι. Είναι νέοι.

«Όταν στη δεκαετία του ‘70, με ρωτούσαν γιατί γράφω μουσική, απαντούσα πως ήθελα να συμβάλλω στην όξυνση της κριτικής σκέψης των ανθρώπων, ώστε να είναι ικανοί να αλλάξουν τον κόσμο. Η μπρεχτική άποψη για την τέχνη. Το ίδιο πιστεύω ακόμη, αλλά στη δεκαετία του ’80, συμπλήρωνα πως ήθελα να κάνω βουτιά στο βάθος των πραγμάτων και της ψυχής μου. Μετά το 1990, απαντούσα πως δίνω αγώνα πυγμαχίας σε ένα ρινγκ με αντίπαλο τον χρόνο, σε έναν αγώνα σικέ -αφού γνωρίζουμε ποιος θα νικήσει στο τέλος-, με στόχο να τον κερδίζω στο τέλος κάθε γύρου στα σημεία».

Από τις πιο ωραίες ιστορίες που αφηγούταν, σε κάθε του συνέντευξη, είναι εκείνη με την θεία την πιανίστα και τα 52 σκαλιά του νεοκλασικού της στην Πάτρα. «Ο άλλος θείος μου, ο Αριστείδης, που δεν τον γνώρισα ποτέ, ήταν ένας σημαντικός διανοούμενος της εποχής του, προσωπικός φίλος του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Πέθανε το 1939 στο Νταβός της Ελβετίας από φυματίωση. Ήταν παντρεμένος με την Ηλέκτρα Παπαμικροπούλου, η οποία ήταν μία ιδιαιτέρως καλλιεργημένη γυναίκα και πολύ καλή πιανίστα. Όταν πέθανε ο θείος μου, τα τρία πιάνα της οικογένειας σκεπάστηκαν με μαύρα κρέπια κι έμειναν σιωπηλά για δώδεκα ολόκληρα χρόνια: η θεία μου αρνιόταν να ξαναπαίξει πιάνο. Κάποια μέρα, ανεβαίνοντας τα 52 σκαλιά του σπιτιού της για να της δώσω γλυκό του κουταλιού, που της έστελνε η γιαγιά μου, μου ζήτησε να περάσω μέσα να μου δείξει κάτι. Με παίρνει από το χέρι και με πηγαίνει στο διπλανό δωμάτιο. Με μία της κίνηση τραβάει το μαύρο ύφασμα και αποκαλύπτει το πιάνο. Επάνω του μία παρτιτούρα του Σούμπερτ . Αρχίζει να παίζει. Μόλις τελειώνει, βλέποντάς με μαγεμένο και αποσβολωμένο, παίρνει τα χέρια μου και, λέγοντάς μου «Τώρα θα παίξουμε μαζί», βάζει τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα. Ε, λοιπόν το αίσθημα εκείνης της ηλεκτρικής εκκένωσης το νιώθω έντονα ακόμα και τώρα. Δεν λέει να με αφήσει από το 1951, που ήμουν 4 χρόνων».

Ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη της μουσικής. Συνέθεσε όπερες, συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο, πειραματική μουσική. Καρπός της πρωτοπόρας αντίληψής του το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας. Ένα φεστιβάλ που ιδρύθηκε το 1986 με εμπνευστή τον ίδιο, που ήταν και ο πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής του και που έδωσε στο θεσμό διεθνή προσανατολισμό εντάσσοντας τη διοργάνωση στο χάρτη των σημαντικότερων φεστιβάλ και εκτός Ελλάδας.

Το βράδυ του θανάτου του, πριν εφτά χρόνια, σε ένα καφέ στα Εξάρχεια, έξω στο κρύο, για να μπορεί να καπνίζει και κάτω από μια σόμπα, ένας νέος σε ηλικία σκιτσογράφος, σκίτσαρε από μνήμης, με ένα μικρό μολύβι, το πρόσωπο του Θάνου Μικρούτσικου. Με πολλά μούσια, αυτή τη φορά, και μια ναυτική πίπα. Από μνήμης. Ήξερε απ’ έξω τις γωνίες, τις ρυτίδες, τη βαθιά γραμμή ανάμεσα στα φρύδια.

Σήμερα, θα έκλεινε τα 79. Αυτόν τον συγκεκριμένο Απρίλη, έχω κολλήσει με το Σούνιο και τη φωνή της Μαρίας Παπαγεωργίου (και) στα δικά του τραγούδια. «Κι ένα μουλάρι από θυμό μες στην καρδιά τους που δεν σηκώνει τ’ άδικο».

Έτσι, με αυτό τον τρόπο, αγκαλιάζω την ανατριχίλα μου.

Το 1990, οι Scorpions πραγματοποίησαν την πρώτη τους συναυλία στην Ελλάδα, στο κατάμεστο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, σηματοδοτώντας μια ιστορική στιγμή για το ελληνικό ροκ κοινό. Εκείνη την εποχή, το συγκρότημα βρισκόταν στην κορυφή της παγκόσμιας επιτυχίας, λίγο πριν την κυκλοφορία του εμβληματικού άλμπουμ “Crazy World” που θα τους εκτόξευε ακόμη περισσότερο διεθνώς.

Κατά τη διάρκεια της συναυλίας, ο frontman Klaus Meine θέλησε να δημιουργήσει έναν ιδιαίτερο δεσμό με το ελληνικό κοινό. Με εμφανή συγκίνηση και σε μια κίνηση που ξάφνιασε ευχάριστα τους χιλιάδες θεατές, ερμήνευσε στα ελληνικά το τραγούδι «Αγάπη μου (Θα ’θελα να ήσουν)», μία από τις πιο γνωστές επιτυχίες της Μαρινέλλα.

Η στιγμή αυτή έμεινε αξέχαστη όχι μόνο λόγω της απρόσμενης επιλογής τραγουδιού, αλλά και για τον σεβασμό που έδειξε το συγκρότημα προς την ελληνική μουσική παράδοση. Το κοινό αντέδρασε με ενθουσιασμό, τραγουδώντας μαζί του και χαρίζοντας ένα από τα πιο θερμά χειροκροτήματα της βραδιάς.

Η συγκεκριμένη ερμηνεία αποτέλεσε μια σπάνια πολιτισμική «γέφυρα», όπου το hard rock συναντήθηκε με το ελληνικό λαϊκό τραγούδι, αποδεικνύοντας πως η μουσική μπορεί να ξεπεράσει γλώσσες και σύνορα. Μέχρι και σήμερα, η στιγμή αυτή παραμένει σημείο αναφοράς για τους Έλληνες θαυμαστές των Scorpions και μία από τις πιο ιδιαίτερες live στιγμές που έχουν καταγραφεί στη χώρα.

Κύριε Ζουγανέλη, πώς επηρέασε η οικογένειά σας την πορεία σας στη μουσική και τη ζωή;

Οι ιδιότητες ενός ανθρώπου προκύπτουν από τα ενδιαφέροντά του και τη στάση του απέναντι στη ζωή. Μεγάλωσα σε ένα εξαιρετικό οικογενειακό περιβάλλον που μου έδωσε την ευκαιρία και την ελευθερία να επιλέξω τον δρόμο μου. Οι γονείς μου ήταν κωφοί, και αυτή η ιδιαιτερότητα με έβαλε σε μια μοναδική, θετική περιπέτεια: έμαθα να εκφράζομαι, να εξηγώ τα πάντα από τον ήχο μέχρι την καθημερινή μας ζωή. Ήταν οι πυλώνες της εξέλιξής μου και της ζωής του αδερφού μου, Αντώνη.

Από μικρή ηλικία, πώς προσεγγίσατε τη μουσική;

Από πολύ μικρός με ενδιέφερε η μουσική. Έκανα βυζαντινή μουσική στον Άγιο Νικόλαο Αχαρνών, υπό την καθοδήγηση ενός εξαιρετικού πρωτοψάλτη. Μέσα από αυτό, θαύμασα το τελετουργικό των ακολουθιών και πίστεψα στην αξία του ανθρώπου όπως υμνείται. Παράλληλα, μάθαινα τις νότες της βυζαντινής μουσικής και το ελληνικό αλφάβητο. Ένιωθα την ανάγκη να υπηρετώ τον άνθρωπο, να τον ψάχνω και να τον συναντώ, μέσα από τον εαυτό μου και τους άλλους.

Ποιο ρόλο έπαιξε η φιλομάθεια στην ανάπτυξή σας;

Η φιλομάθεια και η περιέργεια με οδήγησαν να μελετώ πολύ, για να μπορώ να υπερασπίζομαι τη ζωή μου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, συνειδητοποίησα την ανυπαρξία του κράτους και έβλεπα μια κοινωνία που έκρυβε τους ανάπηρους, που δεν ισορροπούσε με το μυαλό και την προσωπικότητα των ανθρώπων. Παρά τα εμπόδια, ήμουν τυχερός. Είχα εξαιρετικούς δασκάλους παντού. Σπούδασα κιθάρα στο Ωδείο και σε μικρή ηλικία ολοκλήρωσα τον κύκλο σπουδών μου. Το 1975, πήρα υποτροφία Βίλι Μπραντ για την Ακαδημία του Μονάχου.

Πώς βιώσατε την εμπειρία σας στη Γερμανία και τι σηματοδότησε για εσάς η υποτροφία σας;

Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες που δεν διαθέτουν Ακαδημία Τεχνών, κάτι που δείχνει πολλά για τον τρόπο διακυβέρνησής της. Την υποτροφία την απέσπασα γιατί πιστεύω ότι ό,τι θες στη ζωή, απλώς το διεκδικείς. Ευγνωμονώ τον δάσκαλό μου, Νίκο Μαμαγκάκη, που με πήρε από το χέρι και με εισήγαγε στην ψυχή της μουσικής, όχι μόνο μέσω γνώσης, αλλά και πράξης. Στα 15 μου, κυκλοφόρησα τον πρώτο μου δίσκο στη Lyra, την εποχή της Χούντας. Στη Γερμανία, μπήκα στην Αρχιτεκτονική και σπούδασα στην Ακαδημία Τεχνών, γιατί η αρχιτεκτονική θεωρείται πολύπλευρη μορφή τέχνης.

Τι σημαίνει για εσάς να είμαστε πολυδιάστατοι και μοναδικοί;

Γεννιόμαστε πολυδιάστατοι, αλλά στη ζωή χάνουμε αυτή την πολυπλευρικότητα. Ο άνθρωπος έχει σκέψη, φωνή και λόγο, όμως το σύστημα τον κάνει μονοδιάστατο, κοντά στην ατομικότητα και όχι στη μοναδικότητα. Καλλιεργώ και διδάσκω την έννοια της μοναδικότητας.

Πώς εκφράζεστε σήμερα στη σκηνή;

Κάνω εμφανίσεις με μικρότερο ορχηστρικό ensemble, όπου εκφράζομαι μέσα από μουσική και σταντ-απ κωμωδία, προκαλώντας συγκίνηση και συντονισμό. Με ενδιαφέρει να επικοινωνώ με το κοινό και να ανταποκρίνομαι στην αγάπη που μου δείχνει.

Η αγάπη που σας δείχνει το κοινό πώς σας κάνει να βλέπετε τη ζωή;

Όσο η ζωή είναι θητεία, τόσο περισσότερο διευρύνεται.

Ας μιλήσουμε για τη δυναμική της τέχνης σήμερα. Έχει τον ρόλο που της αναλογεί; Μπορεί να στέκεται ως παρηγοριά σε δύσκολες εποχές;

Ναι, το πιστεύω ακράδαντα. Η ερώτησή σας είναι, ουσιαστικά, μια τοποθέτηση: το κυρίαρχο είναι η ζωή. Η ζωή είναι πάνω από όλα, μαζί με την αξία της και όσα τη συνοδεύουν. Όμως η τέχνη μπορεί να τη στηρίξει θεμελιακά και να την εξελίξει, γιατί η τέχνη αντανακλά τη ζωή με τρόπο που κανένα άλλο επάγγελμα δεν μπορεί. Πάντα θα λέω ότι η καθημερινότητα είναι η ποίηση• αν δεν είναι ποιητική, απλώς γίνεται ρουτίνα.

Στην πολυμορφική Ελλάδα, έχουμε την τύχη να ζούμε σε έναν τόπο γεμάτο διαφορετικότητα. Κάθε φορά που γυρνώ τη χώρα, εντυπωσιάζομαι• κάθε δέκα χιλιόμετρα αλλάζει το τοπίο, αλλά και ο άνθρωπος. Η τέχνη παρατηρεί όλα αυτά και τα εκφράζει. Είμαστε τυχεροί, γιατί διαθέτουμε έναν ιδιαίτερο κόσμο που δεν προβάλλεται αρκετά: έναν κόσμο που παίρνει την παράδοση και την εξελίσσει.

Η Ελλάδα διαθέτει πλούσια και πολυποίκιλη καλλιτεχνική παράδοση. Από το δημοτικό τραγούδι, που τα έχει εκφράσει όλα, μέχρι το ρεμπέτικο, που για μένα αποτελεί ιδιαίτερη τέχνη από μόνο του. Και φυσικά τους μεγάλους δημιουργούς: τον Σκαλκώτα, τον Καλομοίρη, που παίζονται σε όλον τον κόσμο, αλλά και τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι. Χωρίς αυτούς θα ήμασταν μια άλλη χώρα. Οι μεγάλοι του λαϊκού τραγουδιού — ο Καλδάρας, ο Τσιτσάνης, ο Βαμβακάρης — έχουν καταστεί σχεδόν αγιοποιημένες προσωπικότητες• αν η εκκλησία είχε περισσότερη πνευματικότητα, θα τους περιείχε στις εικόνες της.

Σήμερα, ξεχωρίζετε κάποιον νέο καλλιτέχνη;

Υπάρχουν πολλοί νέοι καλλιτέχνες που δεν προβάλλονται, και αυτό οφείλεται στην έλλειψη συστήματος και την αυθαιρεσία που κυριαρχεί στην Ελλάδα. Τα ραδιόφωνα, κατά την άποψή μου, παίζουν συχνά έναν ύποπτο ρόλο: παρουσιάζουν συνεχώς τα ίδια και τα ίδια τραγούδια, στερώντας έτσι οποιοδήποτε βήμα σε νέες φωνές. Πολλοί παραγωγοί λειτουργούν χάρη σε «κάποιο μέσο» και με αρκετό τουπέ. Βέβαια, ούτε τα δικά μας καινούρια έργα παίζονται. Δεν παραπονιέμαι, αλλά θέλω να τονίσω ότι από όλο το έργο μου μόνο περίπου το ένα δέκατο έχει προβληθεί. Η τελευταία γενιά μουσικών έχει χωριστεί σε «οικογένειες»: άλλη οικογένεια ο Αργυρός και ο Οικονομόπουλος, άλλη ο Πασχαλίδης και οι Πυξ Λαξ, άλλη η Νατάσσα Θεοδωρίδου και άλλη η Νατάσσα Μποφίλιου. Η Μαρίζα Ρίζου, η Ελεονόρα Ζουγανέλη, ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι επίσης ξεχωριστές φωνές. Ευνοούνται όσοι καταφέρνουν να αποσπάσουν αυτά που αξίζει να παίζονται, ενώ οι πιο αδύναμοι δεν έχουν την ίδια δυνατότητα. Σήμερα, οι δισκογραφικές λειτουργούν κυρίως μέσω των social media, τα οποία πλέον αποτελούν ένα ολόκληρο πεδίο μελέτης και στρατηγικής. Το ίδιο παρατηρείται και στη ζωγραφική, όπου υπάρχουν εξαιρετικοί νέοι ζωγράφοι, όπως και στο θέατρο, με ταλαντούχους ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Οι ηθοποιοί είναι πλέον πολύ καλλιεργημένοι, παρά το ότι ο χώρος έχει εκτεθεί σε κάποιες περιπτώσεις ανόητων επιλογών. Το θέατρο δεν είναι μια αθώα συντεχνία• αντικατοπτρίζει ακριβώς ό,τι συμβαίνει και στην υπόλοιπη κοινωνία.

Έχετε πει ότι, εξαιτίας της κυριαρχίας και της έκφρασης του κωμικού στοιχείου στην προσωπικότητά σας, έχει φωτιστεί λιγότερο η πολλή δουλειά που έχετε κάνει στη μουσική. Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, θα το αλλάζατε αυτό;

Όχι, δεν θα το άλλαζα. Η έννοια της κωμικότητας είναι παρεξηγημένη. Η κωμικότητα δεν έχει καμία σχέση ούτε με τον χαβαλέ ούτε με τα ανέκδοτα• έχει να κάνει με τις σχέσεις. Πάντα λέω ότι όποιος δεν έχει κωμικότητα στις σχέσεις του χάνει το μέτρο και τη χαρά της ζωής. Η κωμικότητα ή το χιούμορ είναι μεγάλη ιστορία. Και το χιούμορ, για να καταλαβαίνουμε ποιοι είμαστε, προέρχεται από την ελληνική λέξη «χυμός». Θα έκανα λοιπόν το ίδιο, αλλά πιο συγκροτημένα, γιατί με ενδιαφέρει πολύ να είμαι η αφορμή γι’ αυτή τη σύσπαση που κάνει ο άνθρωπος όταν γελά. Τα τελευταία χρόνια δε μου έχει δοθεί η ευκαιρία, παρόλο που έχω προτάσεις για σατιρικές εκπομπές, αλλά υπό προϋποθέσεις – να μη μιλάω δηλαδή για τον τάδε ή τον τάδε. Κι όταν αισθάνομαι ότι με βιάζουν, δεν προχωράω. Αλλά δεν θα το βάλω κάτω• κάτι θα κάνω.

Και να πω και κάτι; Καλώς ή κακώς, ο πρώτος που έκανε σάτιρα στην τηλεόραση ήμουν εγώ. Κανείς από τους επόμενους, που με έχουν κατακλέψει, δεν έχει αναφερθεί σε μένα. Έχουν γίνει πάρα πολλές εκπομπές πανομοιότυπες με τις δικές μου. Το «Αχ, Μαρία» ήταν το πρώτο στέκι που συνυπήρχε το θέατρο και η μουσική επί σκηνής. Αργότερα, στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, έγιναν παρόμοιες καταστάσεις, και παίχτηκαν δικά μου κείμενα χωρίς καν να αναφερθώ. Θα μου πείτε: «Σε ενδιαφέρει να σε αναφέρουν;» Ναι, με ενδιαφέρει. Γιατί βλέπω ότι είναι τραγικές οι αναφορές που γίνονται από συναδέλφους σας δημοσιογράφους. Τραγικές και ψεύτικες. Το πρόβλημα της πνευματικής κρίσης ξεκινάει από τους παρουσιαστές. Ο αχταρμάς δεν είναι στην προσωπικότητα αυτού που εκφράζεται, αλλά στην προσωπικότητα αυτού που ακούει – αν ακούει και αν είναι ενημερωμένος. Αυτό.

Παρόλα αυτά, έχετε παρουσιάσει πολύ μεγάλο υλικό τόσα χρόνια. Είναι αναμφισβήτητη η παρουσία σας.

Σχεδόν, 55 χρόνια είμαι στον χώρο.

Όταν έχω τις «μαύρες» μου, ένα από τα πιο αγαπημένα μου βίντεο είναι από το Μουσικό Καφενείο της ΕΡΤ, τη δεκαετία του ’80. Το θέμα ήταν αποκριάτικο, κι εσείς ήσασταν μαζί με τον Σάκη Μπουλά, την Τσανακλίδου, τον Κούτρα και αρκετούς άλλους. Βλέποντας το βίντεο, σκέφτομαι πάντα: «Τι ωραία παρέα». Και με τι ειλικρίνεια και γνησιότητα μας περνάγατε αυτό που ζούσατε εκείνη τη στιγμή. Με αθώα απορία, θα ήθελα να ρωτήσω: πώς το καταφέρνατε και ήσασταν έτσι μεταξύ σας;

Στη συγκεκριμένη εκπομπή, ο αλησμόνητος Μίμης Πλέσσας έκανε έναν πρόλογο για μένα, που ντρεπόμουν να τον ακούω. Έτσι ήμασταν, ναι. Υπήρχε η αγάπη για τη ζωή και η χαρά. Υπήρχε η αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου και η σύνδεση, διότι η διαφορετικότητα δημιουργεί δεσμούς. Πασχίσαμε, εργαστήκαμε, χαρήκαμε, μας βρήκε ο κόσμος, μας αγάπησε. Προχωρήσαμε με πολλή δύναμη και γράψαμε με τη δική μας αντίληψη περί κωμικότητας. Σήμερα, δεν γίνεται να ακούγονται πράγματα στη μουσική χωρίς να επεμβαίνει εισαγγελέας. Κάποτε με κάλεσαν –το θεωρώ κωμικοτραγικό– στην εισαγγελία επειδή είπα σε μια συνέντευξη ότι ξέρω πολλούς που πηγαίνουν στην Ταϊλάνδη για πορνεία και παιδοφιλία. Μου ζητήθηκε να αποκαλύψω ποιοι είναι αυτοί. Πιο γελοίο περιστατικό δεν έχω ξαναζήσει. Ας αφήσουμε τα αστεία. Τη ζωή τη βρίσκεις αν την ψάξεις. Τους μεγάλους Έλληνες τους ανακάλυψαν οι άνθρωποι, γιατί δεν υπήρχε τίποτα άλλο, και τους είχαν συντροφιά. Και ακόμη τους έχουμε συντροφιά. Και πιστέψτε με, υπάρχουν πολύ καλοί νέοι. Αλλά όταν δεν προβάλλεται αυτό που κάνεις…

Κύριε Ζουγανέλη, έχετε πραγματοποιήσει όλα όσα είχατε στο μυαλό σας; Μένει κάτι ακόμη;

Έχω πολλά όνειρα ανεκπλήρωτα ακόμη. Και δεν είναι ένας πόθος που μπορεί να δημιουργήσει συμπλέγματα• μου στρώνει χαλί για το μέλλον και για τη ζωή. Ας πούμε, έχω κάνει πολλές φορές πρόταση στο Φεστιβάλ Αθηνών για να παρουσιάσω το μουσικό μου έργο, που καλώς ή κακώς έχει κυκλοφορήσει σε όλον τον κόσμο. Ε, δεν έχω πάρει απαντήσεις σε αυτό. Ναι, θέλω να κάνω πράγματα. Αλλά δεν είμαι καθόλου ματαιόδοξος. Το μέτρο της φιλοδοξίας μου είναι η προβολή του έργου μου, που έχει ως αντανάκλαση τους Έλληνες. Είμαι Ελληνοκεντρικός και δεν μπορώ το lifestyle της πολιτικής που είναι η παγκοσμιοποίηση. Ο καθένας έχει τη δική του αξία, αλλά εγώ είμαι Ελληνοκεντρικός και ανθρωποκεντρικός.

Σας ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα και τον χρόνο σας. Να έχουμε μια ωραία χρονιά. Θα θέλατε μήπως να προσθέσετε κάτι ακόμη;

Θα ήθελα να πω στους νέους να ψάχνουν τι ακούν. Επίσης, οι γονείς είναι υπεύθυνοι στο πώς στήνεται η ζωή. Οι νέοι είναι έτσι γιατί στα σχολεία η ελληνική παιδεία πάσχει• η εκπαίδευση στηρίζεται στην παπαγαλία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις. Είμαστε πολύ υποχρεωμένοι απέναντι στη ζωή. Ξέρετε πόση χαρά παίρνω όταν απέναντί μου έχω παιδιά; Πρέπει να αναδειχθεί το φως αυτής της χώρας. Και επίσης, οι κύριοι που εξουσιάζουν λένε ότι είμαστε μια «ψωροκώσταινα» ή μια μικρή χώρα. Πώς είμαστε μικρή χώρα; Οι κυβερνώντες έχουν γράψει τα πάντα στα υποδήματά τους και αλωνίζουν με έναν τρόπο σοβαροφανή.

Συμφωνώ απόλυτα.

Ας ψάχνουμε τη ζωή με ανοιχτά μάτια. Σας ευχαριστώ κι εγώ.

Αν είναι να τραγουδάω, όπως κάποιος άλλος, τότε δεν χρειάζεται να τραγουδάω καθόλου.

Μη με απειλείς με αγάπη, μωρό μου. Ας πάμε να περπατήσουμε στη βροχή.

Μερικές φορές, είναι χειρότερο να κερδίσεις έναν αγώνα παρά να τον χάσεις.

Η αγάπη είναι σαν μια βρύση, κλείνει και ανοίγει.

Κάποιος είπε κάποτε ότι ποτέ δεν ξέρουμε τι είναι αρκετό μέχρι να μάθουμε τι είναι περισσότερο από αρκετό.

Πάντα επιστρέφω, αλλά κανείς δεν μου λέει ποτέ πού ήμουν.

Δεν μπορείς να αντιγράφεις και να πετύχεις σε κάτι. Εάν αντιγράφετε, σημαίνει ότι εργάζεστε χωρίς κανένα πραγματικό συναίσθημα.

Ένα φιλί που δεν γεύεσαι ποτέ, είναι για πάντα χαμένο.

Η μαμά και ο μπαμπάς ήταν μόνο δύο παιδιά, όταν παντρεύτηκαν. Εκείνος ήταν δεκαοχτώ, εκείνη δεκαέξι κι εγώ τριών.

Δεν υπάρχουν δύο άνθρωποι στη γη όμοιοι, και αυτό πρέπει να ισχύει και στη μουσική αλλιώς δεν είναι μουσική.

Αν δεν έχω φίλους, τότε δεν έχω τίποτα.

Σε αυτή τη χώρα, μην ξεχνάτε, μια συνήθεια δεν είναι μια καταραμένη ιδιωτική κόλαση. Δεν υπάρχει απομόνωση έξω από τη φυλακή. Μια συνήθεια είναι κόλαση για όσους αγαπάς. Και σε αυτή τη χώρα, είναι το χειρότερο είδος κόλασης για όσους σε αγαπούν.

Δεν υπάρχει καμία τόσο καταραμένη δουλειά όσο η show business – πρέπει να χαμογελάς για να μην κάνεις εμετό.

Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν το είδος του αγώνα που χρειάζεται για να ηχογραφήσετε αυτό που θέλετε να ηχογραφήσετε με τον τρόπο που θέλετε να το ηχογραφήσετε.

Πρέπει να έχεις κάτι να φας και λίγη αγάπη στη ζωή σου για να μπορέσεις να μείνεις αδιάφορος σε οποιοδήποτε καταραμένο κήρυγμα σώματος για το πώς να συμπεριφέρεσαι.

Ποτέ δεν έβλαψα κανέναν εκτός από τον εαυτό μου κι αυτό δεν είναι δουλειά κανενός παρά μόνο δική μου.
Μια μέρα ένα ολόκληρο καταραμένο τραγούδι βρήκε τη θέση του στο κεφάλι μου.

Μισώ το απλό, μονοδιάστατο τραγούδι. Θέλω να αλλάζω μια μελωδία, να το κάνω με τον δικό μου τρόπο. Αυτά είναι όλα όσα ξέρω.

Δεν νομίζω ότι έχασα ούτε μια φωτογραφία που έκανε ποτέ η Billie Dove. Ήμουν τρελή για αυτήν. Προσπάθησα να κάνω τα μαλλιά μου όπως εκείνη, και τελικά, δανείστηκα το όνομά της.

Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να παίξω με κούκλες, όπως άλλα παιδιά. Ξεκίνησα να δουλεύω όταν ήμουν έξι χρονών.

Το LP, το οποίο σηματοδοτεί την πρώτη ολοκληρωμένη κυκλοφορία των The Cure μετά το 4:13 Dream του 2008, πρόκειται να κυκλοφορήσει την 1η Νοεμβρίου 2024. Τις τελευταίες εβδομάδες, το εμβληματικό βρετανικό συγκρότημα μοιράζεται μια σειρά από αινιγματικά teaser τόσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσο και σε πραγματικές τοποθεσίες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο μουσικό τους ταξίδι.

Ο Smith συζητούσε εδώ και πολλά χρόνια για τα Songs of a Lost World και στο παρελθόν μοιράστηκε την επιθυμία του το άλμπουμ να δει το φως της δημοσιότητας το 2022. Ωστόσο, οι καθυστερήσεις εμπόδισαν τα σχέδιά τους να αποκαλύψουν το έργο, αλλά μόλις ολοκληρώθηκε το “Alone”, όλα τα άλλα μπήκαν στη θέση τους και ο Smith είχε ένα ξεκάθαρο όραμα.

Με διάρκεια κοντά στα επτά λεπτά, το “Alone” αντιπροσωπεύει μια μεγάλη επιστροφή για το συγκρότημα. Όχι μόνο το κομμάτι αντιπροσωπεύει την επιστροφή τους, αλλά για τον Smith, είναι ο τέλειος τρόπος για να παρουσιάσει το επερχόμενο δίσκο του, επειδή είναι το εναρκτήριο κομμάτι.

Σε μια δήλωση, ο Smith μοιράστηκε: «Το “Alone” είναι το κομμάτι που ξεκλείδωσε το δίσκο. Μόλις ηχογραφήσαμε αυτό το κομμάτι, ήξερα ότι ήταν το εναρκτήριο τραγούδι και ένιωσα ότι όλο το άλμπουμ έρχεται στο επίκεντρο. Αγωνιζόμουν να βρω τη σωστή αρχική γραμμή για το σωστό εναρκτήριο τραγούδι για λίγο, δουλεύοντας με την απλή ιδέα να υπάρχω μόνος πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου». Επιπλέον, ο Smith αποκάλυψε την εκπληκτική έμπνευση πίσω από τους στίχους, δηλώνοντας: «Είχα αυτό το ενοχλητικό συναίσθημα ότι ήξερα ήδη ποιος θα έπρεπε να είναι ο αρχικός στίχος. Μόλις τελειώσαμε την ηχογράφηση, θυμήθηκα το ποίημα, “Dregs”, του Άγγλου ποιητή, Ernest Dowson, και ήταν εκείνη τη στιγμή που κατάλαβα ότι το τραγούδι και το άλμπουμ ήταν αληθινά».

Ο αρχικός στίχος του “Alone”, “This is the end of every song that we sing”, προέρχεται απευθείας από το ποίημα του Dowson, “Dregs”, το οποίο δημοσιεύτηκε μεταθανάτια το 1902 μετά τον θάνατο του Άγγλου ποιητή το 1900 σε ηλικία 33 ετών.

Το Songs of a Lost World έχει γραφτεί και διασκευαστεί από τον Smith, ο οποίος ήταν συμπαραγωγός και έκανε τη μίξη του δίσκου με τον Paul Crockett, που στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με τους The Cure στο Bloodflowers. Ο Smith ήταν επίσης ο δημιουργικός σχεδιαστής πίσω από την ιδέα για την τέχνη με τα μανίκια που ζωντάνεψε ο Andy Vella.

Το LP ηχογραφήθηκε στα Rockfield Studios στην Ουαλία, που είναι κυρίως το στούντιο όπου οι Oasis έκαναν το Definitely Maybe. Η σύνθεση των The Cure για τις ηχογραφήσεις περιλάμβανε τον Smith μαζί με τους Simon Gallup, Roger O’Donnell και Reeves Gabrels.

Πώς ανακοίνωσαν οι Cure το Songs of a Lost World; Αντί να υιοθετήσουν μια παραδοσιακή στρατηγική μάρκετινγκ για το νέο δίσκο, οι Cure επιστράτευσαν μια προσέγγιση γορίλα (gorilla marketing) για την προώθηση της κυκλοφορίας. Τι έκαναν λοιπόν; Νωρίτερα αυτό το μήνα, ξεκίνησαν την κυκλοφορία του άλμπουμ με την παράδοση μαύρων καρτ ποστάλ με τον τίτλο Songs of a Lost World στους πιο πιστούς θαυμαστές τους. Η ημερομηνία κυκλοφορίας, 1η Νοεμβρίου 2024, αναφέρεται επίσης με λατινικούς αριθμούς.

Επιπλέον, οι Cure κρέμασαν μια αφίσα έξω από το The Railway Inn στο Crawley. Η παμπ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία τους, καθώς ήταν ο χώρος της πρώτης τους συναυλίας. Μοιράστηκαν επίσης πλάνα στα social media του Blackpool, της πόλης όπου γεννήθηκε ο Smith.

Πριν ανακοινώσουν την κυκλοφορία του “Alone”, οι Cure παρείχαν στους θαυμαστές τους μια κλεφτή ματιά στους στίχους του τραγουδιού, όταν κυκλοφόρησαν πρόσφατα έναν νέο ιστότοπο και ένα κανάλι WhatsApp. Κατά την είσοδό τους στον ιστότοπο, οι θαυμαστές πρέπει να εισάγουν τους λατινικούς αριθμούς στις καρτ ποστάλ για να αποκαλύψουν ένα νέο διαφημιστικό έργο τέχνης μαζί με μια πρόσκληση να συμμετάσχουν στην κοινοτική τους ομάδα WhatsApp, η οποία ξεκλείδωσε τον στίχο από το “Alone”, «Αυτό είναι το τέλος κάθε τραγουδιού που τραγουδάμε… Πού πήγε;»

Πηγή: Far Out

Σε ανάρτησή της μετά την ερμηνεία της, η Gaga έγραψε: «Δεν είναι η πρώτη φορά που διασταυρώνονται οι δρόμοι μας. Η Zizi πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ του Cole Porter «Anything Goes» που ήταν η πρώτη μου τζαζ κυκλοφορία. Παρόλο που δεν είμαι Γαλλίδα καλλιτέχνιδα, πάντα ένιωθα μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τους Γάλλους και τραγουδώντας γαλλική μουσική — δεν ήθελα τίποτα άλλο από το να δημιουργήσω μια παράσταση που θα ζέσταινε την καρδιά της Γαλλίας, θα γιόρταζε τη γαλλική τέχνη και μουσική και άλλα τέτοια, μια σημαντική περίσταση που θα θύμιζε σε όλους ότι βρισκόμαστε σε μια από τις πιο μαγικές πόλεις στη γη – το Παρίσι».

Η Gaga εξήγησε ότι τα κοστούμια της ήταν κατασκευασμένα κατά παραγγελία από τον Dior και ότι «έχω σπουδάσει χορό. Έκανα πρόβες ακούραστα για να μελετήσω αυτόν τον χαρούμενο γαλλικό χορό, αναδεικνύοντας κάποιες παλιές δεξιότητες – στοιχηματίζω ότι δεν ξέρατε ότι χόρευα σε ένα γαλλικό πάρτι της δεκαετίας του ’60 στην κάτω ανατολική πλευρά όταν πρωτοξεκίνησα».

Εκτός από την παράσταση της Gaga, η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων περιελάμβανε 85 σκάφη που μετέφεραν τους Ολυμπιακούς αθλητές από κάθε χώρα σε μια παρέλαση τεσσάρων μιλίων κατά μήκος του ποταμού Σηκουάνα. Αυτή είναι η πρώτη φορά που η Gaga εμφανίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, με αυτή τη σύντομη αλλά επιδεικτική performance, να συναγωνίζεται το 2017 SuperBowl Halftime Show της σε άμεσο παγκόσμιο αντίκτυπο.

Το τραγούδι που ερμήνευσε η Gaga έγινε διάσημο στο κοινό των ΗΠΑ όταν η Zizi Jeanmaire το ερμήνευσε στο “The Ed Sullivan Show” στις 10 Ιανουαρίου του 1965. Ο σκηνοθέτης του θεάτρου Thomas Jolly, γνωστός για το επιτυχημένο μιούζικαλ ροκ όπερας “Starmania” , σχεδίασε την επική εναρκτήρια παράσταση και συγκέντρωσε 3.500 ηθοποιούς, χορευτές και μουσικούς ερμηνευτές.

Η χθεσινή τελετή πραγματοποιήθηκε έξω από ένα στάδιο για πρώτη φορά στην ιστορία και παρουσίασε μερικά από τα εμβληματικά ορόσημα του Παρισιού, συμπεριλαμβανομένου του Πύργου του Άιφελ.

Το επόμενο βήμα για την Gaga είναι η πρεμιέρα του “Joker: Folie à Deux” στο Φεστιβάλ Βενετίας, όπου υποδύεται τον ρόλο της Harley Quinn απέναντι στον Joker του Joaquin Phoenix. Επιστρέφει επίσης στο στούντιο δουλεύοντας το έβδομο άλμπουμ της. Τους τελευταίους μήνες, η Gaga δημοσιεύει φωτογραφίες με κάποια λόγια στους προσωπικούς της λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα για την επερχόμενη κυκλοφορία. «Ανυπομονώ να ακούσετε πάνω σε τι δουλεύω», έγραψε η Gaga. «Γράφω μερικές από τις καλύτερες μουσικές μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου».

Με πληροφορίες από Variety.

Και όχι κανένα παλιό ντουέτο. Οι παγκόσμιες σταρ αναμένεται να ερμηνεύσουν το «La Vie en Rose» της Édith Piaf, σε μια επίδειξη ήπιας γαλλικής δύναμης, κάτι που δυσκολεύτηκε να κρατήσει για τον εαυτό του ο Macron, όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει τις αναρτήσεις της Dion στο Instagram.

«Προφανώς έφτασε στο Παρίσι, είναι υπέροχο!» εξομολογήθηκε στο γαλλικό τηλεοπτικό κανάλι France 2. «Θα ήμουν πολύ χαρούμενος αν μπορούσε να είναι σε αυτή την τελετή έναρξης, όπως όλοι οι συμπατριώτες μας. Δεν θα αποκαλύψω τίποτα, τι έχουν ετοιμάσει [ο διευθυντής της τελετής έναρξης] Thomas Jolly και όλες οι ομάδες του», πρόσθεσε ο Macron με μια γαλήνια λάμψη στα μάτια. «Υπάρχει και μια έκπληξη». Και κατέληξε, χαμογελώντας: «Δεν είμαι υπεύθυνος για το πρόγραμμά του».

Η φημολογούμενη εμφάνιση της Dion θα σηματοδοτούσε την πρώτη της εμφάνιση από τότε που αναγκάστηκε να σταματήσει το πρόγραμμα των περιοδειών της και να απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας αφού διαγνώστηκε τον Δεκέμβριο του 2022 με το Stiff Person Syndrome, μια σπάνια, χρόνια νευρολογική διαταραχή που προκαλεί μυϊκή δυσκαμψία και μερικές φορές έντονους σπασμούς. Τελευταία φορά εμφανίστηκε ζωντανά στη Νέα Υόρκη την άνοιξη του 2020.

Σύμφωνα με το RTL, έχει καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να παραμείνει η Γαλλοκαναδή τραγουδίστρια χαλαρή ενόψει της επιστροφής της. Έφτασε στο Παρίσι σε ένα ιδιωτικό τζετ από το σπίτι της στο Βέγκας και μένει σε μια πολυτελή σουίτα στο Royal Monceau στα Ηλύσια Πεδία, από το οποίο ξενοδοχείο εθεάθη κατά σύμπτωση να βγαίνει αυτή την εβδομάδα και η Lady Gaga και να δίνει φιλιά στους θαυμαστές της.

Σύμφωνα με ορισμένα μέσα ενημέρωσης, η Dion θα αμειφθεί με 2 εκατομμύρια ευρώ και θα είναι ντυμένη με μια ροζ και μαύρη πουπουλένια κάπα από τον Dior.

Όσο για την Gaga, τα αυστηρά μέτρα ασφαλείας γύρω από τον Σηκουάνα δεν εμπόδισαν έναν ατρόμητο θαυμαστή να δημοσιεύσει τη Δευτέρα μια φωτογραφία κάποιας που της έμοιαζε πολύ δίπλα σε ένα λευκό πιάνο, σε ένα πλωτό νησί στο ποτάμι.

Οι τραγουδίστριες δε θα δυσκολευτούν γλωσσικά να ερμηνεύσουν το «La Vie en Rose» μιας και η Dion γεννήθηκε στον γαλλόφωνο Καρλομάγνο του Κεμπέκ, μια μικρή πόλη κοντά στο Μόντρεαλ.

Η Lady Gaga, της οποίας η μητέρα είναι μισή Ιταλίδα και μισή Γαλλίδα, έχει περιγράψει τη γνώση της στη γλώσσα ως «merdique» (=χάλια), αλλά έχει μιλήσει στο παρελθόν για το πώς αυξάνεται η εμπιστοσύνη της στη γλώσσα όταν αρχίζει να εξασκείται.

Η Dion ερμήνευσε το “The Power of the Dream” στην τελετή έναρξης στους αγώνες της Ατλάντα το 1996, ένα τραγούδι που γράφτηκε και δημιουργήθηκε ειδικά για την περίσταση, και οι φήμες ότι η 56χρονη στόχευε σε μια επιστροφή στους Ολυμπιακούς Αγώνες κυκλοφόρησαν από τότε που εμφανίστηκε στο εξώφυλλο της γαλλικής Vogue τον Απρίλιο.

Η Dion είχε μιλήσει για ένα εξαντλητικό πρόγραμμα φυσικής κατάστασης για να ανακτήσει τη δύναμη και την υγεία της από μια κατάσταση που κάποτε παρομοίαζε με στραγγαλισμό. «Θέλω να είμαι ο καλύτερος εαυτός μου. Θέλω να ξαναδώ τον Πύργο του Άιφελ», είχε πει στη Vogue.

Με πληροφορίες από The Guardian.

Ακόμα, σε μια μελέτη του 2007, ο Mi-Jeong Jeong του Εθνικού Ινστιτούτου Γεωργικής Βιοτεχνολογίας στο Suwon της Νότιας Κορέας και οι συνεργάτες του ισχυρίστηκαν ότι εντόπισαν φυτικά γονίδια που μπορούν να ακούσουν και να ανταποκριθούν στη μουσική αφού τα φυτά του ρυζιού ανταποκρίθηκαν καλά στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Μπετόβεν.

Μερικοί επιστήμονες υποστηρίζουν επιπλέον, ότι δεν είναι μόνο η μουσική, αλλά οι ηχητικές δονήσεις που επηρεάζουν τα φυτά. Σε μια μελέτη του 2014, οι επιστήμονες Heidi Appel και Rex Cocroft του Πανεπιστημίου του Μιζούρι διαπίστωσαν ότι τα μικροσκοπικά φυτά μουστάρδας ανταποκρίθηκαν στους ηχητικούς κραδασμούς μιας κάμπιας που μασούσε τα φύλλα τους.

Και σε μια μελέτη του 2009, η Royal Horticultural Society ανακάλυψε ότι τα φυτά τομάτας ανταποκρίθηκαν ευνοϊκότερα στις γυναικείες φωνές – παρά στις ανδρικές – αφού άκουσαν εθελοντές να τους διαβάζουν σε μια περίοδο 30 ημερών. Σε μια φοβερή συγκυρία, η νικήτρια ντομάτα άκουσε τη Σάρα Δαρβίνου, δισέγγονη του Κάρολου Δαρβίνου, να διαβάζει το «On the Origin of Species».

Σίγουρα δεν είναι κακό να μιλάτε ή να τραγουδάτε στα φυτά σας, κυρίως αν αυτό σας κάνει να αισθάνεστε καλά. Συνεχίστε λοιπόν. Άλλωστε, υπάρχει μια σχέση φροντίδας με κάθε μας φυτό και συχνά όταν φροντίζουμε κάποιον ή κάτι, μας αρέσει να του μιλάμε πολύ και ήρεμα, αλλά και να του σιγοτραγουδάμε.

Με πληροφορίες από Los Angeles Times.