Είναι πάντα καλοκαίρι και είμαστε παιδιά. Όλα γίνονται αργά, κι εμείς τρέχουμε στις θάλασσες με κατάμαυρους ώμους και συγκεχυμένες έννοιες. Ο χρόνος κυλάει κάτω από την άμμο, η πορτοκαλάδα έχει πάντα παγάκια, μια φωνή, μια γυναικεία φωνή υπάρχει παντού. Οπουδήποτε. Τραγουδάει. Την ακούμε χωρίς να ξέρουμε τι και πώς. Γίνεται … Συνεχίστε να διαβάζετε το Μαρινέλλα: Από τη ζωή στο «για πάντα».