Άγγιξε τα σημάδια της, ένα – ένα. Πολλά σημάδια, ασυνήθιστα πολλά. Ήταν η Μέριλιν Μονρόε ή η Νόρμα Τζιν Μόρτενσον, που άλλαξε έντεκα θετούς γονείς χωρίς να γνωρίσει την πραγματική αγάπη. «Όταν ήμουν μικρή, κανείς δε μου είπε ότι είμαι όμορφη. Πρέπει να λέμε σε όλα τα κορίτσια, όταν είναι μικρά, ότι είναι όμορφα. Ακόμα κι αν δεν είναι».

Η μοναξιά της ήταν γκρι και σκελετωμένη. Της ανακάτευε τα μαλλιά, της αφυδάτωνε το δέρμα. Το διάφανο κορίτσι, μέσα στο πλήθος, έψαχνε τη μικρή γωνιά, όπου κάθε άνθρωπος μπορεί να ζεσταθεί με λίγη κανονικότητα.

Στη μέση του καλοκαιριού, πέταξε το φόρεμα με τις κρυστάλλινες πούλιες, τις Ferragamo γόβες και τον εφιάλτη, για να φορέσει αχανή λευκά μπλουζάκια, ή μια πετσέτα, ή τίποτα και να την απαθανατίσει ο φακός του Τζορτζ Μπάρις στην τελευταία της φωτογράφιση, σε μια παραλία της Σάντα Μόνικα. Ήταν ελεύθερη, είχε και μια ουλή κοντά στην χολή.

Λίγες εβδομάδες μετά, στις 5 Αυγούστου 1962, βρέθηκε νεκρή από την οικονόμο της, στο σπίτι της στο προάστιο Μπρέντγουντ του Λος Άντζελες. Ήταν 36 χρόνων και με ένα ημίφως στο απορημένο βλέμμα της. Με σκότωσαν; Με σκότωσα; Με αγάπησαν; Με αγάπησα;

«Ήταν η πιο δυστυχισμένη γυναίκα που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου», θα έλεγε ο Άρθουρ Μίλερ και κανείς δεν υποστήριξε ποτέ το αντίθετο.

Αλλά και σε πέντε αιώνες θα την θυμούνται.

Η καριέρα του Ντιβάλ εκτείνεται σε δεκαετίες, κατά τις οποίες ερμήνευσε εμβληματικούς χαρακτήρες όπως τον ψύχραιμο σύμβουλο της μαφίας και τον παρορμητικό βετεράνο πολέμου. Η ευελιξία και το βάθος των ερμηνειών του τον καθιέρωσαν ως μια από τις πιο σεβαστές μορφές του αμερικανικού κινηματογράφου.

Ωστόσο, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 είχαν διατυπωθεί θεωρίες συνωμοσίας που υποστήριζαν ότι ο θάνατός του ήταν σκηνοθετημένη δολοφονία. Στο επίκεντρο είχαν βρεθεί η φερόμενη αλλοίωση του σημειώματος αυτοκτονίας και η ταραχώδης σχέση του με τη σύζυγό του, Courtney Love.

Το 1998, το ντοκιμαντέρ Kurt & Courtney του Nick Broomfield είχε εξετάσει εκτενώς αυτά τα σενάρια, υποστηρίζοντας ότι η δολοφονία δεν μπορούσε να αποκλειστεί.

Kurt Cobain: Τι υποστηρίζει η νέα έκθεση

Η νέα ομάδα ιατροδικαστών παρουσίασε επιστημονική εργασία με αξιολόγηση από ομότιμους, σύμφωνα με την οποία ο Cobain ενδέχεται να δέχθηκε επίθεση από ένα ή περισσότερα άτομα, να του χορηγήθηκε βίαια υπερβολική δόση ηρωίνης ώστε να «αδρανοποιηθεί» και στη συνέχεια να πυροβολήθηκε στο κεφάλι. Υποστηρίζεται επίσης ότι η καραμπίνα που βρέθηκε στα χέρια του τοποθετήθηκε εκ των υστέρων.

Η ανεξάρτητη ερευνήτρια Michelle Wilkins δήλωσε σε βρετανικά και αμερικανικά μέσα ότι ο ιατροδικαστής Brian Burnett, ο οποίος επανεξέτασε τη σκηνή και τη νεκροψία, κατέληξε στο συμπέρασμα πως πρόκειται για ανθρωποκτονία.

Σύμφωνα με τα λεγόμενά της, υπάρχουν ευρήματα που παραπέμπουν σε βλάβες οργάνων λόγω έλλειψης οξυγόνου, στοιχείο που συνδέεται με υπερβολική δόση και όχι με θάνατο από πυροβολισμό.

Επιπλέον, επισημαίνεται ότι το χέρι του Cobain, το οποίο φερόταν να κρατά την κάννη της καραμπίνας, δεν έφερε ίχνη εκτίναξης αίματος, ενώ ο χώρος γύρω από το σώμα του χαρακτηρίζεται «ασυνήθιστα καθαρός» για περιστατικό αυτοκτονίας με καραμπίνα.

Η ομάδα στέκεται επίσης στο γεγονός ότι το «κιτ» ηρωίνης βρέθηκε τακτοποιημένο. Όπως σημειώνεται, θεωρείται απίθανο ένα άτομο με δεκαπλάσια της θανατηφόρας δόσης στο αίμα του να μπορούσε να τακτοποιήσει μεθοδικά τον εξοπλισμό του πριν αυτοπυροβοληθεί.

Παρά τα νέα στοιχεία, το Γραφείο Ιατροδικαστή της κομητείας King και το Αστυνομικό Τμήμα του Σιάτλ ξεκαθαρίζουν ότι η υπόθεση παραμένει κλειστή.

Εκπρόσωπος της αστυνομίας δήλωσε ότι το συμπέρασμα για αυτοκτονία εξακολουθεί να ισχύει, ενώ οι υγειονομικές αρχές της κομητείας ανέφεραν ότι δεν έχει παρουσιαστεί μέχρι στιγμής κάτι που να δικαιολογεί επανέναρξη της έρευνας.

Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2026, ο θάνατος του Kurt Cobain παραμένει επίσημα καταγεγραμμένος ως αυτοκτονία.

Πηγή: Lifo.gr

Το ίδρυμα γνωστοποίησε πως ο αποκαλούμενος «αυτοκράτορας της μόδας» θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στην Piazza Mignanelli της ιταλικής πρωτεύουσας στις 21 και 22 Ιανουαρίου. Η κηδεία του θα τελεστεί την επόμενη μέρα στη Βασιλική της Santa Maria degli Angeli e dei Martiri, όπως ανακοίνωσε το ίδρυμα.

Ο Valentino Garavani απεβίωσε στα 93 του στη Ρώμη, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια παρακαταθήκη στον χώρο της μόδας. Ανάμεσα στις αμέτρητες διασημότητες που φόρεσαν δημιουργίες του ξεχωρίζει η ηθοποιός Anne Hathaway, η οποία ήταν μία από τις πολλές που τίμησαν το εμβληματικό «κόκκινο Valentino».

Η παγκόσμια φήμη και το «κόκκινο Valentino»

Γεννημένος στη Λομβαρδία τον Μάιο του 1932, ο Valentino έγινε γνωστός για τις συλλογές του που ανέδειξαν τη χλιδή, την πολυτέλεια και τα εντυπωσιακά φαρδιά μανίκια. Σε ηλικία μόλις 17 ετών μετακόμισε στο Παρίσι, όπου σπούδασε στην Chambre Syndicale de la Couture Parisienne. Στη συνέχεια εργάστηκε δίπλα σε σπουδαίους σχεδιαστές όπως οι Jacques Fath, Balenciaga, Jean Dessès και Guy Laroche.

Οι δημιουργίες του Valentino κοσμούσαν αμέτρητες διασημότητες παγκόσμιου βεληνεκούς, μεταξύ των οποίων οι Elizabeth Taylor, Nancy Reagan, Sharon Stone, Julia Roberts και Gwyneth Paltrow. Το διάσημο «κόκκινο Valentino», εμπνευσμένο από ταξίδι του στην Ισπανία, εκτόξευσε τη φήμη του οίκου με την πρεμιέρα ενός εμβληματικού βραδινού φορέματος.

Το συγκεκριμένο χρώμα έγινε τόσο ταυτισμένο με τον οίκο ώστε, στην τελευταία συλλογή του Valentino το 2007, όλες οι μοντέλες εμφανίστηκαν με κόκκινα φορέματα στην τελική πασαρέλα. Τον Δεκέμβριο του 2023, ο Valentino τιμήθηκε με το βραβείο εξαιρετικής προσφοράς στα British Fashion Awards που πραγματοποιήθηκαν στο Royal Albert Hall στο Λονδίνο.

Το απαράμιλλο στιλ και η διαχρονική επιρροή του

Η πρώην αρχισυντάκτρια της British Vogue, Alexandra Shulman, δήλωσε στο BBC ότι το έργο του Valentino «ενσάρκωνε το γκλάμουρ και την πολυτέλεια». Όπως τόνισε, «είναι μια πολύ λυπηρή είδηση, καθώς ήταν ένας από τους τελευταίους μεγάλους σχεδιαστές της σύγχρονης εποχής και η μεγαλύτερη συμβολή του ήταν ότι υπήρξε αυτό ακριβώς που ήθελε ο κόσμος από έναν σχεδιαστή μόδας».

Η Shulman επισήμανε ότι ο Valentino δεν ενδιαφερόταν να είναι ο πιο μοντέρνος ή πρωτοποριακός σχεδιαστής· ήθελε απλώς να δημιουργεί όμορφα ρούχα – και το κατάφερε. Διατήρησε διάσημους πελάτες για δεκαετίες, ξεκινώντας από προσωπικότητες όπως η Jacqueline Kennedy, η οποία φορούσε Valentino ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της.

Όπως υπογράμμισε η Shulman, πολλές σταρ του Χόλιγουντ τα τελευταία 15 χρόνια υπήρξαν ένθερμες θαυμάστριες των σχεδίων του Valentino, μεταξύ των οποίων οι Paltrow, Nicole Kidman και Jennifer Lopez. Τα τελευταία χρόνια βοήθησε σημαντικά η άνοδος της «κόκκινης πασαρέλας», καθώς τα φορέματα του Valentino ήταν πάντα λαμπερά και εντυπωσιακά – όχι ρούχα γραφείου, αλλά αληθινά υπέροχες δημιουργίες για μοναδικές περιστάσεις.

Ο Tarr δημιούργησε συνολικά 11 μεγάλου μήκους ταινίες στη διάρκεια τεσσάρων δεκαετιών καριέρας, ξεκινώντας από το ντεμπούτο του το 1979 με το “Nido familiar” μέχρι το τελευταίο του έργο, “Missing People” (2019), μια ξεχωριστή ταινία που παρουσιάστηκε στο Wiener Festwochen της Βιέννης. Σε αυτή, ο Béla Tarr καταγράφει συγκινητικές εικόνες φτωχών, μεταναστών και αστέγων, οι ζωές των οποίων έρχονται σε έντονη αντίθεση με την πολυτέλεια της αυστριακής πρωτεύουσας. Ο ίδιος σχεδίαζε να εμβαθύνει ακόμη περισσότερο στις βιντεοεγκαταστάσεις, συνεχίζοντας τη δημιουργική του αναζήτηση.

Η επιρροή και η κληρονομιά του Béla Tarr

Χωρίς τον Béla Tarr, είναι αδύνατον να κατανοήσει κανείς τον πιο ριζοσπαστικό ευρωπαϊκό κινηματογράφο των τελευταίων πενήντα χρόνων. Πλήθος δημιουργών επηρεάστηκαν από το έργο του, όπως ο Πορτογάλος Pedro Costa, ο Ταϊλανδός Apichatpong Weerasethakul (Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες), ο Gus Van Sant, που γύρισε το «Gerry» βασισμένος στις ιδέες του Tarr, αλλά και ο συμπατριώτης του László Nemes, βοηθός σκηνοθέτη στον «Άνθρωπο του Λονδίνου» και δημιουργός της πολυβραβευμένης ταινίας «Ο γιος του Σαούλ». Για χρόνια, δίδασκε σεμινάρια κινηματογράφου στη Film Factory στο Σαράγεβο, όπου μαθήτευσαν, μεταξύ άλλων, ο Ισλανδός Valdimar Jóhannsson (“Lamb”) και η Ισπανίδα Pilar Palomero.

Το πλέον γνωστό έργο του Tarr, το “Sátántangó”, αποτελεί ένα επτάμισι ωρών ασπρόμαυρο έπος που αποτυπώνει την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη μέσα από την ιστορία ενός ερημωμένου χωριού στην ουγγρική ύπαιθρο. Η ταινία βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας László Krasznahorkai, τακτικού συνεργάτη του Tarr. Η δημιουργική τους σύμπραξη ξεκίνησε όταν ο σκηνοθέτης επισκέφθηκε τον συγγραφέα για να προτείνει τη μεταφορά του μυθιστορήματος «Τανγκό του Σατανά». Παρά την αρχική άρνηση του Krasznahorkai, η επιμονή και το πάθος του Tarr τους έφεραν τελικά κοντά και έτσι γεννήθηκε η συνεργασία τους.

Συνεργασίες και εμβληματικές ταινίες

Πριν από το “Sátántangó”, είχε προηγηθεί η «Καταδίκη» (1988), ενώ ακολούθησαν οι «Αρμονίες του Werckmeister» (2000), βασισμένες στο μυθιστόρημα «Μελαγχολία της Αντίστασης» (1989). Στον «Άνθρωπο του Λονδίνου» (2007), διασκευή έργου του Georges Simenon, ο Krasznahorkai συνέγραψε το σενάριο μαζί με τον Tarr, προσδίδοντας τη χαρακτηριστική φιλοσοφική χροιά στο φιλμ. Η ιστορία ακολουθεί τον Maloin, έναν εργαζόμενο στους σιδηροδρόμους που βρίσκει μια βαλίτσα γεμάτη χρήματα στη σκηνή ενός φόνου όπου είναι μοναδικός μάρτυρας.

Το «Άλογο του Τορίνο» (2011), που θεωρήθηκε ήδη από τότε ως το κινηματογραφικό τεστμεντό του Tarr, αποτελεί άλλο ένα δείγμα της ιδιαίτερης κινηματογραφικής γραφής του: μόνο τρεις χαρακτήρες –ανάμεσά τους και το άλογο– και η καθημερινότητα ενός ανάπηρου αγρότη και της κόρης του. Η ταινία δεν κάνει παραχωρήσεις στον θεατή, αφιερώνοντας ακόμα και δέκα λεπτά σε μια σκηνή όπου οι δυο τους καθαρίζουν πατάτες σιωπηλοί. Ακριβώς για αυτό απέκτησε φανατικό κοινό και τιμήθηκε με την Aργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Η ζωή και η φιλοσοφία ενός ανήσυχου δημιουργού

Ο Béla Tarr γεννήθηκε στην Pécs, μεγάλωσε όμως στη Βουδαπέστη σε εργατική οικογένεια. Σε ηλικία δέκα ετών η μητέρα του τον πήγε σε δοκιμαστικό για την εθνική τηλεόραση το 1965 – έτσι ξεκίνησε μια σύντομη πορεία ως παιδί-ηθοποιός, υποδυόμενος τον γιο πρωταγωνιστή στη διασκευή της «Θανάτου του Ιβάν Ίλιτς». Επέστρεψε στην υποκριτική μόνο μία φορά ακόμα, στην “Temporada de monstruos” (1986). Ονειρευόταν να γίνει φιλόσοφος αλλά τελικά βρέθηκε στα στούντιο Béla Balázs γυρίζοντας μια ταινία για Ρομά εργάτες. Μετά το πρώτο μεγάλου μήκους φιλμ “Nido familiar”, μαζί με τη σύζυγό του και συνσκηνοθέτιδα-μοντέρ Ágnes Hranitzky, αποφάσισε να σπουδάσει κινηματογράφο στη Σχολή Θεάτρου και Κινηματογράφου της Ουγγαρίας.

Τον Μάρτιο που πέρασε, όταν τιμήθηκε στο φεστιβάλ D’A στη Βαρκελώνη — έχοντας ήδη αποσπάσει σημαντικά βραβεία τα τελευταία 15 χρόνια όπως αυτό της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου — ο Tarr συνομίλησε με τον Manel Raga, έναν ακόμα Ισπανό μαθητή της σχολής στο Σαράγεβο. Εκεί ανέφερε για το έργο του: «Ο κινηματογράφος υπάρχει όταν κάτι σου είναι σημαντικό και θες να το μοιραστείς· αυτό είναι πολύ ανθρώπινο». Τόνισε ότι πάντα προσπαθούσε να υπερασπιστεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τις δικές του πεποιθήσεις ως αναρχικός αλλά και μια βαθιά ηθική στάση: «Στην Ευρώπη χρησιμοποιούμε επιδοτήσεις – έχω κάνει ταινίες με τα δικά σας χρήματα… Αυτό που επιστρέφεις στο κοινό έχει σημασία». Ως συμβουλή προς τους νέους κινηματογραφιστές είπε: «Είστε ελεύθεροι! Και αδιαφορώ για τη βιομηχανία κινηματογράφου!». Για τον ίδιο τα σενάρια ήταν συχνά απλά γραφειοκρατικά χαρτιά: «Αυτά είναι χαρτιά… για να πάρεις χρηματοδότηση και να καθησυχάσεις τους επενδυτές. Οι ταινίες είναι άνθρωποι».

Και έτσι παρότρυνε όσους τον άκουγαν: «Πρέπει να βρείτε τη δική σας γλώσσα. Ζήστε τη ζωή, μελετήστε τη ζωή. Ο κινηματογράφος… θα ακολουθήσει».

Με πληροφορίες από EL PAÍS

Η αγάπη της Γαλλίας για τη Μπαρντό άρχισε να φθίνει, παρά τον έντονο πατριωτισμό της και τον θαυμασμό της για τον Σαρλ ντε Γκωλ, ο οποίος μάλιστα ανταπέδιδε το συναίσθημα. Όσο ο ακτιβισμός της για τα ζώα μεταμορφωνόταν στον 21ο αιώνα σε επιθέσεις κατά του χαλάλ κρέατος και στη συνέχεια σε οξείες δηλώσεις για την υποτιθέμενη «ισλαμοποίηση» της Γαλλίας, οι σχέσεις της με τον σύγχρονο κόσμο έγιναν ακόμη πιο τεταμένες.

Η εκρηκτική εμφάνιση στο σινεμά

Στη δεκαετία του ’50, πριν από τη σεξουαλική επανάσταση, το Νέο Κύμα και τον φεμινισμό, υπήρχε η Μπαρντό: ήταν το σύμβολο του σεξ, η νεότητα και πάνω απ’ όλα η προσωποποίηση της μοντέρνας εποχής. Υπήρξε η αθέατη δύναμη που ενέπνευσε σκηνοθέτες όπως ο Φρανσουά Τρυφό να στραφούν ενάντια στο παλιό κινηματογραφικό κατεστημένο.

Η Μπαρντό ήταν ίσως η πιο εντυπωσιακή πολιτιστική εξαγωγή της χώρας – ήταν, με λίγα λόγια, οι Beatles της Γαλλίας. Ως απελευθερωμένη και ασύστολα σαγηνευτική σταρ, έκανε τους Αμερικανούς θεατές να μένουν άφωνοι σε μια χώρα όπου το σεξ στην οθόνη παρέμενε ταμπού και παρουσιαζόταν κυρίως μέσα από χιουμοριστικό πρίσμα. Αν και δεν διέθετε το κωμικό ταλέντο της Μέριλιν Μονρόε, είχε φυσική γοητεία και αυθεντικό χάρισμα, χαρακτηριστικά που συχνά επισκιάζονταν από την υπερβολική εστίαση των μέσων στη σεξουαλικότητά της.

Τροφοδότησε έναν πεινασμένο κλάδο των ΜΜΕ ως υποτιθέμενη «μοιραία γυναίκα», με εραστές και πρώην συζύγους να τσακώνονται στους δρόμους του Παρισιού μπροστά στους φωτογράφους. Ωστόσο, αυτή η διαρκής εισβολή στην ιδιωτική ζωή την έφερε στα όρια. Η εικόνα της καταναλωνόταν όχι μόνο μέσω των ταινιών αλλά κυρίως από εξώφυλλα περιοδικών, παπαράτσι φωτογραφίες και κουτσομπολίστικες ιστορίες – ίσως μόνο η Τζένιφερ Άνιστον έχει βιώσει κάτι ανάλογο σήμερα.

Απόλυτη σταρ και καλλιτεχνικές συνεργασίες

Το 1956, σε ηλικία μόλις 22 ετών, ήρθε η μεγάλη ανατροπή με την ταινία «Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα». Εκεί, ως εκθαμβωτική ξανθιά με χαρακτηριστικό βάδισμα που έγινε συνώνυμο της θηλυκότητας των ’50s, υποδύθηκε μια γυναίκα που προκαλεί εμμονή σε έναν μεγαλύτερο άνδρα – μοτίβο που επαναλήφθηκε στις ταινίες της. Σκηνοθέτης ήταν ο τότε σύζυγός της Ροζέ Βαντίμ, που είχε σημαντικό έλεγχο στη ζωή και την καριέρα της.

Η Μπαρντό συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς. Ο Λουί Μαλ τη σκηνοθέτησε στο «Ιδιωτική Ζωή» (1961), όπου υποδύεται μια εκδοχή του εαυτού της: επίκεντρο υστερίας των media με σωσίες στους δρόμους του Παρισιού και κατάληξη τραγική στα χέρια του Τύπου – μια προφητική παραλληλία με την τύχη της Πριγκίπισσας Νταϊάνα.

Ωστόσο, είχε την ατυχία να αντιμετωπιστεί συγκαταβατικά από τον ίδιο τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Στην ταινία «Η Περιφρόνηση» (1963), η γυμνότητά της γίνεται σύμβολο εμπορευματοποίησης του σινεμά, αλλά η ματιά του σκηνοθέτη έχει μια κυνικότητα που αγγίζει τη μισογυνία.

Η Bardot ως αντικείμενο λαϊκής κουλτούρας και ακτιβισμού

Πιο παιχνιδιάρικη ήταν η προσέγγιση της Agnès Varda, που στη «Ευτυχία» (1965) σατίρισε το πόσο διαδεδομένη ήταν η εικόνα της Bardot: ένας ξυλουργός καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη Bardot και τη Ζαν Μορό – απαντά πως προτιμά τη γυναίκα του, όμως το ντουλάπι εργασίας του είναι γεμάτο φωτογραφίες Bardot. Ποιος δεν την προτιμούσε;

Καθώς προχωρούσαν τα ’60s, η Bardot συμμετείχε σε αρκετές μέτριες ταινίες – αν και οι θαυμαστές ξεχωρίζουν το γουέστερν “Shalako” (1968) με τον Σον Κόνερι. Στα μέσα όμως των ’60s στράφηκε στον ακτιβισμό: ενώ έκανε σκι στο Μεριμπέλ το 1965, ο γερμανικός ποιμενικός Charly (του Alain Delon) που πρόσεχε δάγκωσε στο πόδι ούτε λίγο ούτε πολύ τον πρόεδρο Bαλερί Ζισκάρ ντ’Εστένγκ. Οι απολογίες της Bardot τον εντυπωσίασαν τόσο που έγινε πολιτικός σύμμαχός της!

Η Bardot δεχόταν ήδη πειράγματα για τις φιλοζωικές ανησυχίες πριν αφιερωθεί πλήρως σε αυτές. Το σπίτι της κοντά στο Παρίσι (σήμερα έδρα του Ιδρύματος Brigitte Bardot) φιλοξενούσε κατσίκες, γάτες, κουνέλια, πάπιες, έναν γάιδαρο και πρόβατα – αφήνοντας τη δική του χαρακτηριστική μυρωδιά.

Kορυφαίες ερμηνείες και παρακαταθήκη

Η Bardot πρωταγωνίστησε σε εξαιρετικές ταινίες. Η «Αλήθεια» (1960) του Anri-Zorζ Kλουζό, ένα δικαστικό δράμα όπου δικάζεται για φόνο, καθηλώνει καθώς ο συνήγορός της προσπαθεί να αποδείξει πως δεν υπήρξε προμελέτη – ώστε να απαλλαχθεί λόγω εγκλήματος πάθους σύμφωνα με τη γαλλική νομοθεσία.

Mέσα από αναδρομές αποκαλύπτεται η ταραχώδης ζωή μιας γυναίκας που καταφεύγει στην πορνεία και προκαλεί σκάνδαλο διαβάζοντας τους «Μανδαρίνους» της Sιμόν ντε Mποβουάρ. Η τελική ομιλία-καταπέλτης προς τους επικριτές είναι συγκλονιστική – χαρακτηριστικό δείγμα του εύρους και του πάθους της Bardot.

Aγαπημένη πολλών θεωρείται όμως η ταινία «Σε περίπτωση κινδύνου» (1958), βασισμένη σε μυθιστόρημα του Zορζ Σιμενόν. Εκεί η Bardot υποδύεται γυναίκα κατηγορούμενη για βίαιη ληστεία που σαγηνεύει τον μέσης ηλικίας δικηγόρο (Zαν Γκαμπέν) ώστε να αλλοιώσει στοιχεία υπέρ της. Η χημεία ανάμεσα στους δύο θρύλους είναι μοναδική – οι σκηνές τους ξεχειλίζουν από τρυφερότητα κι ειλικρινές συναίσθημα.

«Είμαστε ευτυχισμένοι!», αναφωνεί κάποια στιγμή η Bardot προς τον ουρανό. Και πράγματι: βλέποντάς την σε αυτόν τον ρόλο νιώθεις κι εσύ ευτυχισμένος.

Με πληροφορίες από The Guardian

Η σπουδαία τραγουδίστρια και ηθοποιός, γνωστή για το μοναδικό της στυλ και τις αξέχαστες ερμηνείες της, άφησε την τελευταία της πνοή αργά το βράδυ λόγω καρδιακής ανακοπής, σύμφωνα με το Corriere della Sera και το πρακτορείο ειδήσεων Agi.

Η Ornella Vanoni είχε τιμηθεί πρόσφατα το 2021 με ένα μεγάλο αφιέρωμα στο φεστιβάλ του San Remo, όπου αναγνωρίστηκε η πολύχρονη προσφορά της στο ιταλικό τραγούδι.

Η παρουσία της στη μουσική σκηνή και η συμβολή της στην ποπ κουλτούρα την καθιστούν αληθινή ντίβα, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σύγχρονη ιταλική ιστορία.

Το ξυπνητήρι χτυπάει κάθε πρωί στις 7. Δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος πλέον. Δεν έχει να προλάβει κάτι, όμως το αφήνει ρυθμισμένο την ίδια ώρα από συνήθεια. Δεν είναι άνθρωπος που αγαπάει τις αλλαγές, αν και έζησε σχεδόν όλη τη ζωή του σ’ ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο. Ανοίγει τα μάτια, σηκώνεται και κάθεται για λίγο στο κρεβάτι. Τραβάει με κόπο την κουρτίνα και το φως του ήλιου έρχεται κατά πάνω του με αγάπη. «Καλώς ήρθες και πάλι στη μέρα», ψιθυρίζει στον εαυτό του.

Πλησιάζει στα 80 του χρόνια. Νιώθει κουρασμένος, όπως κάθε τι που αντιστέκεται στο δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής. Δεν του αρέσει το σώμα του πλέον, όμως ποτέ δεν αφήνει τον εαυτό του απεριποίητο. Ντύνεται, στριμώχνει τη βέρα στο δάχτυλό του και βγαίνει έξω. Περπατώντας στο δρόμο, αναλογίζεται πως, όταν ήταν νέος, δεν έκανε ποτέ σχέδια για το μέλλον. «Συνήθως, όλες οι προβλέψεις πέφτουν έξω», συνήθιζε να λέει. Έφτασε στο σήμερα με το να μοιράζεται κομμάτι – κομμάτι τον σπάνιο συναισθηματικό του πλούτο και δεν το μετάνιωσε ποτέ.

Ακόμα κι όταν διαλυόταν, έβρισκε τον τρόπο να κολλήσει ξανά τα κομμάτια και να ξεκινήσει πάντα από την αρχή. Βιώνοντας, όπως όλοι οι άνθρωποι, την καθημερινή φθορά, δεν σκέφτηκε ποτέ ότι «δεν αξίζει τον κόπο» και η ζωή τού το ανταπέδιδε, φέρνοντας μπροστά στα μάτια του τη ρόδινη πλευρά της.

Ερωτεύτηκε, αγάπησε, απέκτησε παιδιά και πολλούς φίλους. Έβρισκε πάντα τον τρόπο να κρατιέται μέσα στην κάθε εποχή. Τα νέα παιδιά τον κοιτούσαν με το στόμα ανοιχτό, όταν διηγούταν τις ιστορίες του. Μιλούσε πάντα με «την αίσθηση του ναυαγού», χωρίς να ξέρει δηλαδή πού βρίσκεται, ακολουθώντας το ένστικτό του. Άχρονος και απλός, έβαζε στα λόγια του αυτό που σκέφτονται οι άλλοι κι έτσι συνδεόταν με τον κόσμο γύρω του. «Είναι μεγάλη παρηγοριά να κάνεις ποίηση το «κάθε μέρα» και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό», είχε ακούσει να του λένε, κάποτε.

Όταν τα πράγματα δυσκόλευαν, έλεγε στην αγαπημένη του «Μπορώ να γίνω ό,τι θες. Να πάρω όποια μορφή θέλεις. Μεταμορφώνομαι με μεγάλη ευκολία». Ναι, η αγάπη τον οδηγούσε να παραδίνεται άνευ όρων, κάνοντάς τον -ώρες – ώρες- να νιώθει αιχμάλωτος. Σκέφτηκε, αρκετές φορές, να «αποδράσει», αλλά να πάει πού; σε μια άλλη «αιχμαλωσία»; «Αφού είναι έτσι η ζωή, προτιμώ να είμαι αιχμάλωτος της αγάπης», είχε γράψει στα χαρτιά του. Το μόνο που φοβόταν, έχοντας πάρει ένα πικρό μάθημα από τη μοναξιά, ήταν να μη γίνει ένας ακόμα παγωμένος άνθρωπος, όπως αυτοί που έβλεπε στο γραφείο και στα λεωφορεία. Δεν έγινε ποτέ αυτό. Ακόμα και τις σπάνιες στιγμές, που έχανε την πίστη του, αρκούσε μόνο μια λέξη που θα άκουγε και θα του άρεσε για να σκάσει μέσα του μια βόμβα κι από τη λάμψη της φωτιζόταν ολόκληρος.

Γεμάτος με αυτές τις σκέψεις, έφτασε στη λίμνη. Κάθισε στο αγαπημένο του παγκάκι, κοίταξε το παγωμένο νερό, έκλεισε τα μάτια του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Φαντάστηκε το κρεβάτι του σαν μία βάρκα στη μέση της λίμνης. Ανέβηκε πάνω της κι άρχισε να κάνει κουπί χωρίς να κοιτάξει πίσω.

«Για να μ’ αρέσει τώρα εδώ, κάτι καλό κάνω», σκέφτηκε και έμεινε με τα μάτια κλειστά.

Στα 15 του, ο Αντρεσέν επιλέχθηκε για την ταινία «Θάνατος στη Βενετία» του Ιταλού σκηνοθέτη Λουκίνο Βισκόντι, βασισμένη στη νουβέλα του Τόμας Μαν, στην οποία υποδύθηκε τον Τάτζιο, ένα όμορφο αγόρι με το οποίο ένας μεγαλύτερος άντρας, τον οποίο υποδύεται ο Ντιρκ Μπόγκαρντ, αποκτά εμμονή.

Ο Βισκόντι αποκάλεσε τον Αντρεσέν «το πιο όμορφο αγόρι στον κόσμο» στον Τύπο, ένας τίτλος που έμεινε στην ιστορία. Για τον ηθοποιό όμως, αυτό αποτέλεσε ένα βαρίδιο, το οποίο θα κουβαλούσε πάντα. «Ένιωθα σαν εξωτικό ζώο σε κλουβί», είχε δηλώσει στον Guardian το 2003. Τα γυρίσματα της ταινίας, όπως ανέφερε το 2021, «μου είχαν κάνει τη ζωή χάλια σε αξιοπρεπή βαθμό».

Ο θάνατος του Μπιορν Αντρέσεν ανακοινώθηκε την Κυριακή από τους Kristian Petri και Kristina Lindström, τους συν-σκηνοθέτες του ντοκιμαντέρ του 2021 με τίτλο «Το πιο όμορφο αγόρι στον κόσμο». Ο Petri δήλωσε στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter ότι ο Αντρέσεν πέθανε το Σάββατο, ενώ η Lindström τον θυμόταν ως «έναν γενναίο άνθρωπο». Δεν δόθηκαν πληροφορίες για την αιτία θανάτου.

Τα πρώτα στάδια της ζωής του

Ο Αντρέσεν γεννήθηκε στη Στοκχόλμη το 1955. Μετά την αυτοκτονία της μητέρας του όταν ήταν 10 ετών, μεγάλωσε με τη γιαγιά του, η οποία τον ώθησε να ασχοληθεί με την υποκριτική και το μόντελινγκ επειδή, όπως σχολίασε αργότερα, «ήθελε μια διασημότητα στην οικογένεια».

Η ερμηνεία του στο «Θάνατος στη Βενετία» τον έκανε σταρ από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά η εμπειρία δεν ήταν εντελώς θετική. Ο Βισκόντι τον πήγε σε ένα γκέι νυχτερινό κέντρο διασκέδασης με μια παρέα ανδρών όταν ήταν μόλις 16 ετών, κάτι που τον έκανε να νιώσει «πολύ άβολα». «Ήξερα ότι δεν μπορούσα να αντιδράσω. Θα ήταν κοινωνική αυτοκτονία. Αλλά ήταν η πρώτη από πολλές τέτοιες συναντήσεις», σημείωσε. Πρόσθεσε ακόμα, ότι θα είχε πει στον Βισκόντι να «γ@μί» αν ήταν ακόμα ζωντανός και ότι ο σκηνοθέτης «δεν έδινε δεκάρα» για τα συναισθήματά του, προσθέτοντας: «Δεν έχω ξαναδεί τόσους φασίστες και μ@λς όσοι υπάρχουν στον κινηματογράφο και το θέατρο. Ο Λουκίνο ήταν το είδος του πολιτισμικού θηρευτή που θα θυσίαζε τα πάντα ή οποιονδήποτε για το έργο».

Μετά το «Θάνατος στη Βενετία»

Μετά την ταινία «Θάνατος στη Βενετία», ο Αντρεσέν πήγε στην Ιαπωνία, όπου η ταινία είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Εκεί, έγινε ποπ σταρ και μοντέλο, εμφανίστηκε σε αρκετές διαφημίσεις και απέκτησε τεράστιο γυναικείο κοινό. «Έχετε δει τις φωτογραφίες των Beatles στην Αμερική;» εξήγησε στον Guardian το 2003. «Έτσι ήταν. Υπήρχε μια υστερία γύρω από αυτό».

Οι φιλοδοξίες του Αντρεσέν βασίζονταν στη μουσική και έγινε ένας καταξιωμένος πιανίστας και μουσικός. Συνέχισε να ασχολείται με την υποκριτική, εμφανιζόμενος σε περισσότερες από 30 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, κυρίως γυρισμένες στη Σουηδία.

Περιέγραψε την καριέρα του ως «χάος» και ισχυρίστηκε ότι ο Tadzio τον στοίχειωνε μέχρι την ενηλικίωση. «Η καριέρα μου είναι μια από τις λίγες που ξεκίνησε από την απόλυτη κορυφή και στη συνέχεια κατέβηκε προς τα κάτω», είπε. «Αυτό ήταν μοναχικό».

Ο Αντρεσέν έγινε πρωτοσέλιδο το 2003, όταν έφερε αντίρρηση στη φεμινίστρια Ζερμέν Γκριρ να χρησιμοποιήσει μια φωτογραφία του στο εξώφυλλο του βιβλίου της «Το Όμορφο Αγόρι» χωρίς να τον ρωτήσει. Μερικές από τις αντιρρήσεις του σχετίζονταν με την εμπειρία του με τον Βισκόντι , τόνισε: «Η αγάπη των ενηλίκων για τους εφήβους, είναι κάτι στο οποίο είμαι αντίθετος κατ’ αρχήν. Συναισθηματικά ίσως, και διανοητικά, με ενοχλεί – επειδή έχω κάποια εικόνα για το τι είναι αυτό το είδος αγάπης». Αλλά ο εκδότης του Greer, Thames and Hudson, απέρριψε τις αντιρρήσεις του, λέγοντας ότι δεν χρειαζόταν η άδειά του – μόνο η άδειά του φωτογράφου, David Bailey.

Η γήρανση βοήθησε τον Αντρεσέν να γίνει ανώνυμος και τελικά βρήκε την ηρεμία του ως ηθοποιός. Το 2019 εμφανίστηκε σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία τρόμου του Άρι Άστερ, Midsommar, υποδυόμενος έναν ηλικιωμένο άνδρα που χτυπιέται στο πρόσωπό του με ένα σφυρί, ενώ θυσιάζεται σε μια παγανιστική τελετή. Ο Αντρεσέν ενθουσιάστηκε με τον ρόλο, λέγοντας: «Το να σκοτωθείς σε μια ταινία τρόμου είναι το όνειρο κάθε αγοριού».

Ο Αντρεσέν απέκτησε δύο παιδιά με την πρώην σύζυγό του, την ποιήτρια Σουζάνα Ρομάν: μια κόρη, τη Ρομπίν, και έναν γιο, τον Έλβιν, ο οποίος πέθανε από σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου σε ηλικία εννέα μηνών.

Πηγή: Το Βήμα

Η μνησικακία ορίζεται πολύ σωστά από τον Σέλερ ως μια αυτοτοξίνωση, ως η βλαβερή έκκριση, σε κλειστό χώρο, μιας παρατεταμένης ανικανότητας. Η εξέγερση, αντίθετα, τεμαχίζει τον άνθρωπο και τον βοηθά να δει πέρα από το άτομο του. Ελευθερώνει κύματα που από στάσιμα γίνονται ορμητικά. Ο ίδιος ο Σέλερ τονίζει την παθητική πλευρά της μνησικακίας, παρατηρώντας τη σημαντική θέση που κατέχει στην ψυχολογία που κλίνουν προς τον πόθο και την κτητικότητα. Απεναντίας, στην πηγή της εξέγερσης υπάρχει μια αρχή πληθωρικής δραστηριότητας και ενέργειας. Ο Σέλερ έχει, επίσης, δίκιο όταν αναφέρει ότι ο φθόνος χρωματίζει έντονα τη μνησικακία.

Μα φθονούμε κάτι που δεν έχουμε, ενώ ο εξεγερμένος υπερασπίζεται αυτό που είναι. Δεν διεκδικεί μόνο ένα αγαθό που δεν έχει ή που του στέρησαν. Επιδιώκει ν΄ αναγνωρίσουν οι άλλοι αυτό που έχει και που ο ίδιος το έχει ήδη αναγνωρίσει, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, ως κάτι πιο σπουδαίο απ’ αυτό που θα μπορούσε να φθονήσει.

Η εξέγερση δεν είναι ρεαλιστική. Πάντα σύμφωνα με τον Σέλερ, η μνησικακία, αναλόγως με το αν αναπτύσσεται σε μια δυνατή ή σε μια αδύναμη ψυχή, μεταβάλλεται σε αριβισμό ή πικρία. Και στις δύο περιπτώσεις ωστόσο, θέλουμε να γίνουμε κάτι διαφορετικό απ΄αυτό που είμαστε. Η μνησικακία στρέφεται πάντα εναντίον αυτού που τη νιώθει. Αντίθετα, η πρώτη κίνηση του εξεγερμένου είναι να αρνηθεί στους άλλους να θίξουν αυτό που είναι. Αγωνίζεται για την ακεραιότητα μιας πλευράς του εαυτού του. Αρχικά, δεν ζητά να κατακτήσει, αλλά να επιβάλει.

Τέλος, φαίνεται ότι η μνησικακία απολαμβάνει εκ των προτέρων την οδύνη που θα ήθελε να νιώσει το αντικείμενο της κακίας της. Ο Νίτσε και ο Σέλερ πολύ σωστά βλέπουν μια θαυμάσια απεικόνιση αυτής της ευαισθησίας στο απόσπασμα όπου ο Τερτυλλιανός πληροφορεί τους αναγνώστες του πως, στον ουρανό, η μεγαλύτερη πηγή ευδαιμονίας για τους μακάριους ανθρώπους θα είναι το θέαμα των Ρωμαίων αυτοκρατόρων που θα σιγοκαίγονται στην κόλαση. Παρόμοια ευδαιμονία ένιωθαν οι καλοί άνθρωποι που παρακολουθούσαν τις δημόσιες εκτελέσεις.

Η εξέγερση, αντίθετα, έχει ως αρχή να περιορίζεται στην άρνηση της ταπείνωσης, χωρίς να απαιτεί την ταπείνωση των άλλων. Υπομένει ακόμη και τον πόνο αρκεί να σέβονται την ακεραιότητά της.

Καμύ: Ο επαναστατημένος άνθρωπος, εκδ. Πατάκης, μεταφραση · Νικη Καρακιτσου-Dougé. Μεταφραση · Μαρια Κασαμπαλογλου-Roblin. Αλμπέρ Καμύ (7 Νοεμβρίου 1913 – 4 Ιανουαρίου 1960). Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), για το οποίο δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Ανάμεσα στα πιο γνωστά του έργα, περιλαμβάνονται τα μυθιστορήματα Ο Ξένος και Η Πανούκλα, τα θεατρικά Καλλιγούλας και Οι Δίκαιοι, αλλά και τα φιλοσοφικά δοκίμια Ο Μύθος του Σίσσυφου και Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος. Το 1957 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Πηγή: Doctv