Ο Πάμπλο είχε αντιληφθεί την ασθένεια, ήταν όμως διακριτικός. Ένιωσε στο πετσί του την ημέρα του τέλους κι έκτοτε προσπαθεί, δίνει μάχη σχεδόν, να αποδεχθεί την απουσία. Στον ασθενή φίλο του, για μήνες, χάριζε πορτοκάλια. «Χραπ», τα γράπωνε με τα δόντια του και τα πρόσφερε ακέραια. Ακόμη και τα άνθη τους. Ένα κάθε μέρα, εκεί που ο ανθρωπένιος φίλος του έπινε τον καφέ του. Δεν παραπονιόταν για βόλτα, όπως συνήθως. Κοιμόταν και στον πίσω κηπάκο για να τον προστατεύει. Αλλά έβγαζε και κάτι κραυγές σαν δημοτικό τραγούδι, σε κάθε «αχ» πόνου, ανημπόριας και τερματισμού.

Ένα βράδυ, σε μια παρατεταμένη σιωπή, ο Πάμπλο προσπαθούσε να «διαβάσει χείλη» ή «να μπει στο μυαλό τους». Μάταιο. Έριξε, τότε, μια ματιά στις ιατρικές εξετάσεις. Ναι, στάθηκε για ώρα, πάνω στα ψυχρά χαρτιά. Μετά, χάθηκε στα δέντρα.

Το σκυλί καταλαβαίνει.
Το ξέρω.
Το σκυλί θα αρρωστήσει.
Όχι, θα ζήσει. Θα φανεί δυνατό. Θα σας προστατεύει.
Μη. Σε παρακαλώ.

Και ήρθε η άνοιξη. Και ο Πάμπλο φάνηκε δυνατός. Τουλάχιστον, έτσι έδειχνε μπροστά στους άλλους. Συνέχισε, παρόλα αυτά, να φέρνει, κάθε πρωί, πορτοκάλια, άγουρα και κάποιες φορές άνυδρα- και να τα αφήνει στην άδεια καρέκλα. Ή να παρατηρεί την κούπα, που δεν γέμιζε με καφέ. Αλλά και το μπαστούνι, που ξέμεινε πίσω από την πόρτα. Και δεν ήθελε με τίποτα να ακούει φυσαρμόνικα. Ακόμη δεν θέλει.

Μόνο μια μέρα ξέσπασε. Όταν περπάτησε τη διαδρομή προς το Πανεπιστήμιο και στάθηκε έξω από το τζάμι του γραφείου. Άδειο. Μόνο λίγα «σάπια» πορτοκάλια σε ένα βαθύ, κεραμικό πιάτο.

Από εδώ και πέρα τίποτε δεν θα είναι το ίδιο, «είπε».

Αυτή ήταν μια ιστορία αληθινή, με αφορμή την 26η Αυγούστου, που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου.

Τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου Rojas

Η λέξη Simon, σύμφωνα με τον Rojas, λειτουργεί ως ακρωνύμιο που συνοψίζει τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του ψυχολογικού προτύπου: Single, Infant, Materialist, Work-bossed και Narcissistic :

S (Αγαμία): αποκαλύπτει μια τάση αποφυγής συναισθηματικής δέσμευσης και προτίμησης σύντομων και επιφανειακών σχέσεων.
Ι (Ανωριμότητα): μεταφράζεται σε αδυναμία διαχείρισης των συναισθημάτων κάποιου και αντιμετώπισης αποφάσεων που συνεπάγονται ευθύνη.
Μ (Υλισμός): υποδεικνύει έναν ισχυρό προσανατολισμό προς τα υλικά αγαθά και την κατανάλωση ως την κύρια μορφή προσωπικής επιβεβαίωσης και επιβραύβευσης.
Ο (Εμμονή με την επιτυχία): Αντικατοπτρίζεται στη συνεχή ανάγκη για αναγνώριση των επαγγελματικών ή κοινωνικών στόχων κάποιου, ως τρόπο διατήρησης της αυτοεκτίμησης.
Ν (Ναρκισσισμός): Χαρακτηρίζεται από υπερβολικό αυτοθαυμασμό και έλλειψη σεβασμού και ενσυναίσθησης.

Σύμφωνα με τον Ρόχας, αυτές οι συμπεριφορές προκαλούνται από αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «Σύνδρομο Δέσμευσης Πανικού». Τα άτομα που εμφανίζουν αυτό το μοτίβο τείνουν να συνδέουν τη δέσμευση με μια απειλή για την προσωπική τους ελευθερία, γεγονός που τους οδηγεί στην αποφυγή σταθερών συναισθηματικών σχέσεων.

Το σύνδρομο SIMON επηρεάζει ιδιαίτερα τους νεαρούς ενήλικες άνδρες (κυρίως άνω των 30 ετών), επειδή εκδηλώνεται σε ένα στάδιο όπου κοινωνικά και πολιτισμικά αναμένεται μια ενοποίηση της συναισθηματικής και επαγγελματικής ζωής. Πολλοί όμως παραμένουν αγκυροβολημένοι σε εφηβικά συναισθηματικά πρότυπα.

Οι συνέπειες του συνδρόμου Simon

Επιφανειακοί δεσμοί

Όσοι πάσχουν από σύνδρομο Simon συχνά αποφεύγουν τη συναισθηματική εμπλοκή, κάτι που οδηγεί σε σχέσεις που επικεντρώνονται στη διασκέδαση ή την άμεση ευχαρίστηση. Αυτή η δυναμική ενθαρρύνει επαναλαμβανόμενους κύκλους σύντομων, χωρίς νόημα δεσμών, οι οποίοι μακροπρόθεσμα μειώνουν την ικανότητα δημιουργίας αυθεντικών και διαρκών συνδέσεων.

Συναισθηματική απομόνωση

Η προτίμηση για εργασία, κατανάλωση ή άμεση ικανοποίηση συχνά συνοδεύεται από έλλειψη προσοχής σε ουσιαστικές σχέσεις, γεγονός που ενισχύει τη συναισθηματική αποστασιοποίηση και τα επίμονα συναισθήματα μοναξιάς.

Εμπόδια στη συναισθηματική ανάπτυξη

Σύμφωνα με τον Ρόχας, η δέσμευση υπονοεί «την ικανότητα να δίνεσαι σε κάποιον με έναν σταθερό τρόπο». Χωρίς αυτή τη δέσμευση, οι άνδρες με χαρακτηριστικά Simon παραμένουν αγκυροβολημένοι σε ένα μοντέλο άμεσης προσωπικής ικανοποίησης, το οποίο καθυστερεί την πρόσβαση σε πιο σύνθετες μορφές συναισθηματικής ωριμότητας, που συνδέονται με την ενσυναίσθηση, την αυτοφροντίδα ή την ικανότητα να ξεπερνάς τις αντιξοότητες.

Κίνδυνοι ψυχικής υγείας

Αυτές οι δυναμικές μπορούν να οδηγήσουν σε χρόνιο στρες, άγχος ή συμπτώματα κατάθλιψης.

Πώς αντιμετωπίζεται το σύνδρομο Simon

Εξερευνήστε τον δικό σας συναισθηματικό κόσμο

Αφιερώνοντας χρόνο για να παρατηρήσετε πραγματικά τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές σας, μπορείτε να κατανοήσετε την πηγή του φόβου σας για δέσμευση και να την αντιμετωπίσετε. Η εξάσκηση με διαλογισμό και ενσυναίθηση μπορεί επίσης να βοηθήσει στη βελτίωση της αυτογνωσίας.

Αναγνωρίστε πρότυπα συμπεριφοράς

Η ανασκόπηση προηγούμενων σχέσεων με κριτικό μάτι μπορεί να αποκαλύψει επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές: αποφυγή οικειότητας, συναισθηματική αποσύνδεση και σχέσεις που επικεντρώνονται αποκλειστικά στην ευχαρίστηση. Ο εντοπισμός αυτών των κύκλων είναι το κλειδί για να κάνετε αλλαγές στο μέλλον.

Ενισχύστε τη συναισθηματική νοημοσύνη

Η εκμάθηση της διαχείρισης των συναισθημάτων, η ανάπτυξη ενσυναίσθησης και η ανοχή της δυσφορίας είναι βασικές δεξιότητες για να ξεφύγετε από το μοτίβο Simon. Η ανάγνωση σχετικών βιβλίων ή η ψυχοθεραπεία αποτελούν χρήσιμα εργαλεία για την επίτευξη αυτού του σκοπού.

Πηγή: Bovary

Πώς επηρεάζει η πανσέληνος τις γυναίκες;

Μία κοινή πεποίθηση σε όσους πιστεύουν ότι η σελήνη επηρεάζει το σώμα μας είναι ότι ρυθμίζει τον εμμηνορροϊκό κύκλο στις γυναίκες, που συγχρονίζεται με τις φάσεις του φεγγαριού. Επιστημονικά όμως, οι έρευνες σχετικά με αυτό το θέμα έχουν καταλήξει σε αμφιλεγόμενα ή αδύναμα συμπεράσματα. Μια ανάλυση μελετών του 2021 αναφέρει ότι, σε μια προηγούμενη μελέτη με περισσότερες από 300 γυναίκες, υπήρχε συσχέτιση μεταξύ της πανσελήνου και της έναρξης της εμμηνορροϊκής περιόδου. Ωστόσο, αυτή η συσχέτιση υπήρχε μόνο όταν οι ερευνητές επέλεξαν κύκλο διάρκειας 29,5 ημερών. Για να αξιολογήσουν τη σχέση μεταξύ της σελήνης και της περιόδου, οι συγγραφείς της ανάλυσης εξέτασαν τους κύκλους 22 γυναικών που κράτησαν αρχεία της περιόδου τους για έως και 32 χρόνια. Διαπίστωσαν ότι οι εμμηνορροϊκοί κύκλοι συγχρονίζονταν κατά διαστήματα είτε με τη φωτεινότητα είτε με τη βαρυτική έλξη της σελήνης. Ο συγχρονισμός ήταν ισχυρότερος όταν η σελήνη βρισκόταν πιο κοντά στη Γη. Ωστόσο, η μελέτη δεν απέδειξε ότι η σελήνη είναι η άμεση αιτία αυτού του φαινομένου.

Μένοντας στο γυναικείο σώμα, μία γαλλική μελέτη με ένα μεγάλο σύνολο δεδομένων που περιελάμβανε 38,7 εκατομμύρια γεννήσεις στη Γαλλία διαπίστωσε μικρές αλλά σημαντικές διακυμάνσεις στα πρότυπα γεννήσεων που σχετίζονται με τις φάσεις της Σελήνης. Οι γεννήσεις αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια της πανσελήνου, σε συμφωνία με τις λαϊκές πεποιθήσεις.

Αυξάνεται η κίνηση στα Επείγοντα των νοσοκομείων κατά την Πανσέληνο;

Ορισμένες άλλες μελέτες έχουν διαπιστώσει μια πιθανή σχέση μεταξύ της πανσελήνου, της υγείας και της συμπεριφοράς. Για παράδειγμα, μια μελέτη του 2018 διαπίστωσε όντως αύξηση των τροχαίων ατυχημάτων και διακομιδών στα Επείγοντα κατά τη διάρκεια της πανσελήνου. Η μεγάλη αυτή μελέτη περιελάμβανε 1.764 νύχτες ελέγχου, από τις οποίες 62 με πανσέληνο και 842.554 μεταφορές έκτακτης ανάγκης. Πριν καταλήξουμε σε γρήγορα συμπεράσματα, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι τα παραπάνω δεν αποδεικνύουν ότι η σελήνη προκάλεσε τα ατυχήματα. Επειδή υπάρχει περισσότερο φως κατά τη διάρκεια της πανσελήνου, είναι πιθανό να κυκλοφορούν περισσότεροι άνθρωποι με τα αυτοκίνητά τους, αυξάνοντας την πιθανότητα συγκρούσεων. Το φως της σελήνης θα μπορούσε επίσης να αποσπά την προσοχή ορισμένων οδηγών.

Και τι γίνεται με την αυξημένη εγκληματικότητα όταν έχει πανσέληνο;

Άλλη μελέτη εξέτασε προηγούμενες έρευνες σχετικά με την εγκληματικότητα και τις φάσεις της σελήνης και στη συνέχεια διαχώρισε την εγκληματικότητα σε εσωτερικούς χώρους από την εγκληματικότητα σε εξωτερικούς χώρους. Ενώ, λοιπόν, οι φάσεις της σελήνης δεν επηρέασαν την εγκληματικότητα σε εσωτερικούς χώρους, τα ποσοστά εγκληματικότητας σε εξωτερικούς χώρους αυξήθηκαν με το φως της σελήνης και ήταν υψηλότερα κατά τη διάρκεια της πανσελήνου. Και πάλι, όμως το περισσότερο φως κατά τη διάρκεια της πανσελήνου μπορεί να εξηγεί τη διαφορά.

Υπάρχει τελικά απάντηση;

Είναι σίγουρο ότι εμείς οι άνθρωποι, από την αρχή της εξέλιξής μας, θαυμάζαμε και θεοποιούσαμε τα φυσικά φαινόμενα. Είναι πιθανό ότι οι δοξασίες γύρω από την επίδραση της Σελήνης στο σώμα και τη διάθεσή μας επηρεάζονται ακόμη από λαϊκές πίστεις. Από την άλλη, ποιος μπορεί να αποκλείσει να έχουν όντως τα ουράνια σώματα κάποια επίδραση επάνω μας; Επειδή προς το παρόν δεν φαίνεται να έχουμε μία οριστική απάντηση, ας στρέψουμε το βλέμμα μας στην πανσέληνο του Ιουλίου και ας θαυμάσουμε το γεμάτο φεγγάρι και ας συλλογιστεί καθένας μας ό,τι προτιμά.

Από τότε μέχρι σήμερα, συνέβησαν πολλά. Το καλοκαίρι πέρασε, η επίδρασή του όμως όχι. Για να αντιδράσω στην υπερένταση, έγραφα. Πολλές φορές, έβγαινε αβίαστα. Μικρά κείμενα, μικρή φόρμα – μέχρι εκεί είμαι. Κι όμως μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο χώρεσαν πολλά. Άρχισα να μπερδεύω τα πάντα. Από την τέχνη και τον θάνατο, τον χρόνο και τη μνήμη, μέχρι τον έρωτα και τον πυρήνα της ύπαρξης. Όλα στο μυαλό μου γίνονται ένα πράγμα για λίγο και ύστερα ξεκολλάνε. Αλλά εκείνη τη στιγμή, εκείνη τη μία, νιώθω ότι η ζωή παίρνει το σχήμα, που της δίνω εγώ. Άρχισαν να με ρωτούν: «Τι εννοείς μ’ αυτό;» κι απαντούσα: «ανήκεις στο υποψιασμένο αναγνωστικό κοινό, μπορείς να καταλάβεις και μόνη σου».

Έμαθα πώς να μαθαίνω. Να παρατηρώ τα πάντα. Τα χέρια, τα βλέμματα, τα στόματα. Τους ανθρώπους πίσω απ’ το τιμόνι, τους ανθρώπους που περπατούν σιωπηλά. Η ακοή μου οξύνθηκε. Έπαιξα από την αρχή τα αγαπημένα μου τραγούδια, οι ήχοι και οι στίχοι έφταναν «πειραγμένοι» στ’ αυτιά μου. Μίλησα με μια κρυμμένη ορμή για όλα αυτά που μας καίνε– με το δίκιο μας και την καρδιά μας. Μέτρησα προσεκτικά τις λέξεις για να μην κάνω λάθος. Όχι επειδή φοβάμαι τον κίνδυνο να γίνω γελοίος, αλλά για να είμαι όσο πιο ειλικρινής μπορώ.

Γίνομαι αυτοαναφορικός. Το ξέρω και ζητάω συγγνώμη γι’ αυτό. Όμως αυτόν τον τρόπο βρήκα για να δείξω την ευγνωμοσύνη μου σε όλες και όλους εσάς που συνδεθήκαμε τον τελευταίο χρόνο μέσα από σχόλια, λέξεις, σκέψεις ακόμα και emoji. Αυτό ψάχνω: τη βαθιά σύνδεση. Μιλώντας, αγγίζοντας, ακούγοντας, κοιτώντας και γράφοντας. Κι όταν το καταφέρνω, η ψυχή μου ξεχειλίζει. Νιώθω σα μία «τεντωμένη χορδή, που όσο τη σφίγγεις, τόσο ψηλώνει ο ήχος της», όπως έλεγε και ο Μίκης. Κι εκεί, μέσα σ’ αυτόν τον ήχο, βρίσκω μια δύναμη. Μια εκπληκτική δύναμη που είναι μέσα μου, και μέσα σας. Και μας κάνει – έστω στιγμιαία – πανίσχυρους.

Το Gigil (προφέρεται ghee-gill) είναι μια από τις νέες λέξεις που έχουν μπει στο Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης (OED). Προέρχεται από τη γλώσσα Ταγκαλόγκ των Φιλιππίνων, αναφέρεται σε αυτό που οι ψυχολόγοι περιγράφουν ως χαριτωμένη επιθετικότητα: «[Ένα] συναίσθημα τόσο έντονο που μας δίνει την ακαταμάχητη παρόρμηση να σφίξουμε τα χέρια μας, να σφίξουμε τα δόντια μας και να τσιμπήσουμε ή να σφίξουμε όποιον ή οτιδήποτε άλλο βρίσκουμε τόσο αξιολάτρευτο». Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ουσιαστικό που δηλώνει το συναίσθημα ή ως επίθετο για την εμπειρία του συναισθήματος, όπως: “That puppy is making me gigil” ( Αυτό το κουτάβι με κάνει να θέλω να το σφίξω).

Με 600.000 λέξεις, το OED είναι ένα από τα πιο ολοκληρωμένα λεξικά στον αγγλόφωνο κόσμο. Οι συντάκτες του εξετάζουν χιλιάδες προτάσεις για νέες λέξεις κάθε χρόνο που προέρχονται από πολύ μακριά και από ποικίλες πηγές, συμπεριλαμβανομένων της έρευνας και των εκκλήσεων crowdsourcing του ίδιου του OED.

Το Alamak, μια καθομιλουμένη κραυγή που χρησιμοποιείται για να εκφράσει την έκπληξη ή την οργή στη Σιγκαπούρη και τη Μαλαισία, ήταν επίσης στη λίστα.

Στην τελευταία του ενημέρωση, το OED είπε: «Δεν θα ήταν χρήσιμο για τους αγγλόφωνους να έχουν μια συγκεκριμένη λέξη για το φως του ήλιου που πέφτει στα φύλλα… Ή μια λέξη για τη δράση του να κάθεσαι έξω απολαμβάνοντας μια μπύρα;» Οι Νορβηγοί έχουν τη λέξη “utepils” για την κατανάλωση μιας μπύρας (pils) έξω (ute). Και η ιαπωνική λέξη “komorebi” (木漏れ日) περιγράφει το φως του ήλιου που πέφτει στα φύλλα. Οι άνθρωποι που μιλούν αγγλικά μαζί με άλλες γλώσσες γεμίζουν τα λεξιλογικά κενά δανειζόμενοι την αμετάφραστη λέξη από άλλη γλώσσα. Όταν το κάνουν αρκετά συχνά, η δανεική λέξη «γίνεται μέρος του λεξιλογίου τους», είπε το OED.

Οι περισσότερες από τις λέξεις που προστέθηκαν στο OED από τη Σιγκαπούρη και τη Μαλαισία είναι ονόματα πιάτων, συμπεριλαμβανομένου του τοστ kaya – μαρμελάδας από γάλα καρύδας, αυγά, ζάχαρη και φύλλα pandan απλωμένα σε φρυγανισμένο ψωμί, fish head curry (κεφάλι ψαριού με κάρυ) – ένα κινέζικο και νοτιοινδικό πιάτο και steamboat – ένας ζωμός κρέατος και λαχανικών σε λεπτές φέτες.

«Όλη αυτή η κουβέντα για φαγητό μπορεί να εμπνεύσει κάποιον να πάρει ένα φαγητό σε πακέτο ή tapau», είπε το OED. Το Tapau είναι μια άλλη νέα λέξη που προέρχεται από τις κινεζικές γλώσσες, που σημαίνει «συσκευάζω ή τυλίγω φαγητό για να παίρνω». Άλλες λέξεις που προστέθηκαν πρόσφατα από τις Φιλιππίνες είναι το videoke, η εθνική εκδοχή του καραόκε, που περιλαμβάνει το σκοράρισμα, και το salakot, το καπέλο ενός αγρότη.

Λέξεις και φράσεις από τη Νότια Αφρική και την Ιρλανδία ήταν επίσης μέρος της ενημέρωσης.

Πηγή: The Guardian

«Αναζητούμε τη γλυκύτητα γιατί νιώθουμε ωραία!» εξηγεί ο Joshua Paul Dale, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Chuo στο Τόκιο και συγγραφέας του Irresistible: How Cuteness Wired Our Brains and Conquered the World. «Η αντίληψη της γλυκύτητας προσελκύει την προσοχή μας πολύ γρήγορα – μέσα σε 1/7 του δευτερολέπτου – πυροδοτώντας μια απόκριση στον τροχιακό μετωπιαίο φλοιό, το δίκτυο ευχαρίστησης και ανταμοιβής του εγκεφάλου. Αυτή η γρήγορη νευρική δραστηριότητα φαίνεται να ακολουθείται από πιο αργές διαδικασίες αξιολόγησης που προκαλούν συμπεριφορά φροντίδας, μειώνουν την επιθετικότητα και ενεργοποιούν δίκτυα που εμπλέκονται στο παιχνίδι, την ενσυναίσθηση και τη συμπόνια».

Πώς λοιπόν ο εγκέφαλός μας ορίζει το χαριτωμένο και γιατί αντιδρά με αυτόν τον τρόπο; Τι κάνει κάτι χαριτωμένο; Ο πρώτος σταθμός για όποιον ενδιαφέρεται για το φαινόμενο του χαριτωμένου είναι η έκθεση ορόσημο του 1943 του Αυστριακού ηθολόγου Konrad Lorenz, η οποία ορίζει μια συλλογή χαρακτηριστικών που ονομάζει kindchenschema, ή baby schema. Μεταξύ των χαρακτηριστικών που κρατούν το κλειδί της χαριτωμένης ομορφιάς: ένα μεγάλο κεφάλι σε σχέση με το μέγεθος του σώματος, μεγάλα μάτια χαμηλά στο κεφάλι, μικρή, στενή μύτη και στόμα, στρογγυλά, παχουλά μάγουλα και σώμα. κοντά, παχιά άκρα και ταλαντευόμενες κινήσεις…

Ο Lorenz υποστήριξε ότι η απόκριση του εγκεφάλου μας στη γλυκύτητα είναι μια εξελικτική προσαρμογή: Η γλυκύτητα προκαλεί έμφυτη φροντίδα και προστατευτική συμπεριφορά για τη βελτίωση της πιθανότητας επιβίωσης των ειδών. Πίστευε ότι η ανταπόκρισή μας στην ευγένεια ήταν ακατάσχετη.

Η έρευνα έχει βρει ότι τα χαρακτηριστικά του σχήματος των μωρών μπορούν να είναι ευδιάκριτα και σε άλλα είδη ζώων, ιδιαίτερα σε εκείνα των οποίων τα μικρά χρειάζονται φροντίδα. Αυτό μπορεί να είναι μέρος του γιατί οι άνθρωποι βρίσκουν ορισμένα ζώα ιδιαίτερα χαριτωμένα.

Αλλά η θεωρία του Lorenz δεν λέει όλη την ιστορία. Σύμφωνα με την Kamilla Knutsen Steinnes, υποψήφια διδάκτορα στην ανάλυση συμπεριφοράς στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Όσλο, εδώ παίζονται περισσότερα από το να ενεργοποιούνται απλά ένστικτα φροντίδας.

«Ενώ η ουσιαστική έρευνα διαπιστώνει ότι η ανταπόκρισή μας στο χαριτωμένο φαίνεται βαθιά ριζωμένη στη γονική φροντίδα και στην επιβίωση των θηλαστικών, ένας αυξανόμενος όγκος ερευνών υποδηλώνει ότι υπερβαίνει τη φροντίδα», εξηγεί η Steinnes. Λέει ότι όταν βλέπουμε κάτι χαριτωμένο, αυτό προκαλεί ένα ευρύ φάσμα ισχυρών, κυρίως θετικών, συναισθημάτων. Ο εγκέφαλός μας έχει μια μοναδική, γρήγορη και συγκεκριμένη απόκριση, με ενεργοποίηση σε τομείς που συνδέονται με το συναίσθημα, την ανταμοιβή, τα κίνητρα και την ευχαρίστηση.

Επιπλέον, η ανταπόκρισή μας στη γλυκύτητα ενθαρρύνει την προκοινωνική συμπεριφορά, την κοινωνική δέσμευση και τον εξανθρωπισμό.

Όταν το χαριτωμένο γίνεται kawaii

Η επιστημονική αδυναμία ορισμού του πλήρους φάσματος των συναισθημάτων που προκαλούνται από την αντίληψη της γλυκύτητας μπορεί να οφείλεται στους περιορισμούς της γλώσσας, υποστηρίζει η Steinnes. «Η προκαλούμενη συναισθηματική απόκριση στο χαριτωμένο έχει μελετηθεί ελάχιστα, ίσως επειδή το συναίσθημα δεν έχει συγκεκριμένο όνομα στα αγγλικά, τα νορβηγικά ή τα γερμανικά», γράφει σε μια ερευνητική εργασία του 2019.

«Η γλυκύτητα μπορεί να προκαλέσει kama muta (το αίσθημα της συγκίνησης), τη συμπόνια, την τρυφερότητα, την ενσυναίσθηση, την ανησυχία, την θρεπτική αγάπη, το kawaii ή μια χαριτωμένη επιθετικότητα», μας είπε η Steinnes. Το Kama muta είναι ένας σανσκριτικός όρος. Μπορεί να προκληθεί από την κοινό μοίρασμα μιας εμπειρίας, εξηγεί η ερευνήτρια. «Στην καθομιλουμένη, αυτός που βιώνει το συναίσθημα λατρεύει τα χαριτωμένα γατάκια και η καρδιά του είναι μαζί τους».

Το Kawaii είναι η εξαιρετικά δημοφιλής ιαπωνική έννοια που συχνά μεταφράζεται απλώς ως «χαριτωμένο», αλλά στην πραγματικότητα περιλαμβάνει ιδέες απλότητας, νεανικής αθωότητας, μικροσκοπικού, αγαπησιάρικου, αξιολάτρευτου, αξιαγάπητου (και άλλες τέτοιες γλυκές ιδέες). Όπως η Steinnes, ο Dale συμφωνεί ότι η αντίδρασή μας στο χαριτωμένο ξεπερνά το αίσθημα του να είμαστε φροντιστικοί, γράφοντας στο βιβλίο του ότι «το συναίσθημα του kawaii ενθαρρύνει τη συνάφεια, που είναι κοινωνικός δεσμός με μια ευρύτερη έννοια από την απλή φροντίδα. Αυτός είναι ο λόγος που το να νιώθουμε ότι κάτι είναι χαριτωμένο μας κάνει να θέλουμε να το πλησιάσουμε, ακόμα κι αν δεν έχουμε ιδιαίτερη επιθυμία να το προστατέψουμε ή να το θρέψουμε».

Κάτι παραπάνω από ένα χαριτωμένο πρόσωπο

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμυρίζουν από φωτογραφίες με γάτες που κοιμούνται χαρούμενες και συνοδεύονται από λεζάντες που περιγράφουν πόσο σκληρά εργάζεται ο άνθρωπος τους για να προσφέρει στη γάτα μια ξέγνοιαστη ζωή. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Μεγάλο μέρος της σύγχρονης χαριτωμένης συμπεριφοράς και του κοινού μοιράσματος του χρόνου μας με ένα χαριτωμένο πλάσμα καθοδηγείται από το αίσθημα της απόδραση: εξιδανικεύουμε μια μορφή άστατης ζωής. Αυτό το σημείο διερευνάται στο ακαδημαϊκό κείμενο που συνεπιμελήθηκε ο Dale, The Aesthetics and Affects of Cuteness.

Για τα ζώα, η οικειότητα – είτε στο σπίτι είτε σε αιχμαλωσία – σημαίνει μια ζωή αναψυχής σε οποιαδήποτε ηλικία.

Στην περίπτωση της Moo Deng – το όνομα της οποίας μεταφράζεται σε «ζωντανό γουρούνι» – ο Dale πιστεύει ότι οι κινήσεις της είναι το κλειδί για την έλξη μας: «Νομίζω ότι οι κινήσεις της είναι που προκαλούν την αντίδραση πολλών ανθρώπων και όχι η εμφάνισή της. Παίζει χαρούμενα όταν την ψεκάζουν με ένα λάστιχο, δαγκώνει παιχνιδιάρικα έναν φύλακα του ζωολογικού κήπου. Μας ελκύουν ζώα που βρίσκονται ακόμα στο παράθυρο κοινωνικοποίησής τους που εξερευνούν με ανυπομονησία και άφοβα έναν κόσμο στον οποίο όλα είναι καινούργια».

Μπορεί να είναι πιο εύκολο να ρομαντικοποιήσεις τα χαριτωμένα ζώα αφού δεν μπορούν να απαντήσουν ή να παραπονεθούν, καθώς πολλά είδη παραμένουν μικρά (σε σύγκριση με τους ανθρώπους) σε όλη τους τη ζωή.

Το ενδιαφέρον μας, φυσικά, εκτείνεται πέρα ​​από τα social media. Οι ευκαιρίες για στενή και προσωπική αλληλεπίδραση με τα ζώα ξεπερνούν πλέον τον παραδοσιακό ζωολογικό κήπο: είτε πρόκειται για ιδιωτικές συναντήσεις σε ζωολογικούς κήπους και καφετέριες για γάτες, γιόγκα με κατσίκες και σπα μαζί με capybara, επιθυμούμε απεγνωσμένα να συνδεθούμε με άλλα πλάσματα. Ενώ οι ελεγχόμενες αλληλεπιδράσεις με την άγρια ​​ζωή μπορούν να αυξήσουν το ενδιαφέρον μας για τη διατήρηση, μπορεί επίσης να τροφοδοτήσουν την επιθυμία για ιδιοκτησία άγριων ζώων, να μεταδώσουν την αποδοχή της εκμετάλλευσης των ζώων ή να αγχώσουν τα ζώα. Στο βιβλίο του, ο Dale περιγράφει την εμπειρία του όταν επισκέφτηκε ένα χωριό αλεπούδων στην Ιαπωνία: ενοχλημένοι από την απαράδεκτη συμπεριφορά των αλεπούδων, οι επισκέπτες αγνοούν τακτικά τους δημοσιευμένους κανόνες για να κάνουν τις αλεπούδες να τις πλησιάσουν.

«Δεν είναι απλώς μια εγωιστική απόλαυση. Το να νιώθουμε την επιθυμία να προστατέψουμε, να φροντίσουμε και να παίξουμε με ένα χαριτωμένο μωρό ή ζώο, ακόμα κι αν είναι μόνο μια εικόνα στη ροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ενθαρρύνει την ενσυναίσθηση και τη συμπόνια», μας διαβεβαιώνει ο Dale. «Είναι ενσωματωμένο μας, η γλυκύτητα μας κάνει ανθρώπους».

Πηγή: National Geographic

Η αλεξιθυμία είναι μια ψυχολογική κατάσταση, που επηρεάζει την συναισθηματική επίγνωση του ατόμου. Συχνά, αναφέρεται ως «συναισθηματική τύφλωση». Τα άτομα με αλεξιθυμία δυσκολεύονται να εντοπίσουν, να κατανοήσουν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, γεγονός που μπορεί να τους προκαλεί δυσκολίες στο να συνδεθούν με άλλους σε συναισθηματικό επίπεδο. Δυσκολεύονται να διακρίνουν τους διαφορετικούς τύπους συναισθημάτων και να κατανοήσουν τις αιτίες τους.

Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «αλέξω» (απομακρύνω, απωθώ, αποκρούω) και τον «θυμό», το συναίσθημα. Είναι η απώθηση του συναισθήματος. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε, για πρώτη φορά, το 1973 από τους ψυχοθεραπευτές John Case Nemiah και Πέτρο Σιφναίο, για να μπορέσουν να περιγράψουν την κατάσταση, που παρουσίαζαν πολλοί ασθενείς με ψυχοσωματικά προβλήματα.

Σήμερα, έρευνες έχουν δείξει πως περίπου το 10% του γενικού πληθυσμού εμφανίζει κλινικά σημαντική αλεξιθυμία (που σημαίνει ότι παρεμβαίνει στη λειτουργικότητα σε τουλάχιστον δύο τομείς της ζωής, π.χ. διαπροσωπική, επαγγελματική). Δεν ταξινομείται ως διαταραχή ψυχικής υγείας, αλλά περιγράφεται ως χαρακτηριστικό προσωπικότητας.

Ποια είναι τα συμπτώματα της αλεξιθυμίας;

Η δυσκολία στον εντοπισμό, την περιγραφή και την επίδειξη συναισθημάτων είναι τα τρία βασικά χαρακτηριστικά της αλεξιθυμίας. Σε πολλές περιπτώσεις, ο αλεξιθυμικός παρουσιάζει, επίσης, κακή συναισθηματική επίγνωση και δυσκολεύεται να κατανοήσει πώς νιώθουν οι άλλοι.

Ακολουθεί μια αναλυτικότερη λίστα των χαρακτηριστικών της αλεξιθυμίας:

Κακή συναισθηματική επίγνωση (π.χ. «Δεν ξέρω τι νιώθω», «Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω»)
Δυσκολία έκφρασης συναισθημάτων (όσον αφορά στη λεκτική ή σωματική έκφραση)
Δυσκολία στην κατανόηση του πώς νιώθουν οι άλλοι (έλλειψη ενσυναίσθησης)
Δυσκολία στον εντοπισμό κοινωνικών ενδείξεων (αλλαγές στη γλώσσα του σώματος ή συναισθήματα σε άλλους)
Δυσκολία διάκρισης μεταξύ σωματικών αισθήσεων διέγερσης και συναισθημάτων
Δυσκολία στην αυτοαξιολόγηση και την ενδοσκόπηση
Περιορισμένη φαντασία και δημιουργικότητα
Εστίαση στην λογική σκέψη

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η αλεξιθυμία είναι διαφορετική από την απάθεια, δηλαδή την «έλλειψη συναισθήματος και ενδιαφέροντος». Τα άτομα με αλεξιθυμία βιώνουν συναισθήματα, αλλά αδυνατούν να τα κατανοήσουν και να τα εκφράσουν.

Η σχέση με το τραύμα και το μετατραυματικό στρες

Η αλεξιθυμία μπορεί να εμφανιστεί στο πλαίσιο άλλων ιατρικών διαταραχών (π.χ. νευροαναπτυξιακών καταστάσεων) ή καταστάσεων ψυχικής υγείας (π.χ. κατάθλιψη , αυτισμός, τραύμα κ.λπ.).

Σύμφωνα με μελέτες, η εμπειρία τραυματικών γεγονότων είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου για ανάπτυξη της αλεξιθυμίας. Τραύματα στην παιδική ηλικία (π.χ. σωματική κακοποίηση, παραμέληση κ.λπ.) μπορούν να επηρεάσουν την ανάπτυξη της γνωστικής και συναισθηματικής επεξεργασίας. Με άλλα λόγια, το τραύμα μπορεί να επηρεάσει την ικανότητα του ατόμου να αναγνωρίζει, να κατανοεί και να εκφράζει τα συναισθήματά του.

Επιπλέον, η βίωση ενός τραυματικού γεγονότος ενδέχεται να οδηγήσει το άτομο στην χρήση στρατηγικών, όπως η αποφυγή και το μούδιασμα των συναισθημάτων, προκειμένου να παρακάμψει δυσάρεστες συναισθηματικές εμπειρίες, με μελέτες να υποδεικνύουν πως η αλεξιθυμία είναι υψηλότερη σε άτομα που έχουν διαγνωστεί με μετατραυματικό στρες.

Πώς μπορεί να διαγνωστεί η αλεξιθυμία;

Ειδικοί ψυχολόγοι υπογραμμίζουν πως, κατά την διάρκεια μιας θεραπείας, η αλεξιθυμία μπορεί να εμφανιστεί ως έκφραση μιας αγωνίας ή μιας ενόχλησης, με το άτομο ωστόσο να αναφέρει πως δεν είναι σίγουρο για το τι ακριβώς βιώνει. Επίσης, μπορεί να παρουσιάζει τα συναισθήματα με απλοϊκό τρόπο, όπως καλά ή κακά, θετικά ή αρνητικά, αδυνατώντας να δώσει μια πιο συγκεκριμένη περιγραφή.

Υπάρχουν διάφορα τεστ που είναι χρήσιμα για τον εντοπισμό χαρακτηριστικών της αλεξιθυμίας και ένας ειδικός επαγγελματίας μπορεί να προσφέρει σε έναν αλεξιθυμικό εργαλεία για να ενισχύσει τη συναισθηματική επίγνωση και να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά κοινωνικά και διαπροσωπικά ζητήματα.

Θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως η έκφραση της αλεξιθυμίας μπορεί να διαφέρει από άτομο σε άτομο. Σε περίπτωση που προκαλεί δυσκολίες σε διάφορους τομείς της ζωής, όπως, για παράδειγμα, στις προσωπικές σχέσεις ή στην εργασία του, η επαφή με έναν ψυχολόγο σίγουρα μπορεί να ωφελήσει.

Πηγή: newsbeast