Ο Tarr δημιούργησε συνολικά 11 μεγάλου μήκους ταινίες στη διάρκεια τεσσάρων δεκαετιών καριέρας, ξεκινώντας από το ντεμπούτο του το 1979 με το “Nido familiar” μέχρι το τελευταίο του έργο, “Missing People” (2019), μια ξεχωριστή ταινία που παρουσιάστηκε στο Wiener Festwochen της Βιέννης. Σε αυτή, ο Béla Tarr καταγράφει συγκινητικές εικόνες φτωχών, μεταναστών και αστέγων, οι ζωές των οποίων έρχονται σε έντονη αντίθεση με την πολυτέλεια της αυστριακής πρωτεύουσας. Ο ίδιος σχεδίαζε να εμβαθύνει ακόμη περισσότερο στις βιντεοεγκαταστάσεις, συνεχίζοντας τη δημιουργική του αναζήτηση.

Η επιρροή και η κληρονομιά του Béla Tarr

Χωρίς τον Béla Tarr, είναι αδύνατον να κατανοήσει κανείς τον πιο ριζοσπαστικό ευρωπαϊκό κινηματογράφο των τελευταίων πενήντα χρόνων. Πλήθος δημιουργών επηρεάστηκαν από το έργο του, όπως ο Πορτογάλος Pedro Costa, ο Ταϊλανδός Apichatpong Weerasethakul (Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες), ο Gus Van Sant, που γύρισε το «Gerry» βασισμένος στις ιδέες του Tarr, αλλά και ο συμπατριώτης του László Nemes, βοηθός σκηνοθέτη στον «Άνθρωπο του Λονδίνου» και δημιουργός της πολυβραβευμένης ταινίας «Ο γιος του Σαούλ». Για χρόνια, δίδασκε σεμινάρια κινηματογράφου στη Film Factory στο Σαράγεβο, όπου μαθήτευσαν, μεταξύ άλλων, ο Ισλανδός Valdimar Jóhannsson (“Lamb”) και η Ισπανίδα Pilar Palomero.

Το πλέον γνωστό έργο του Tarr, το “Sátántangó”, αποτελεί ένα επτάμισι ωρών ασπρόμαυρο έπος που αποτυπώνει την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη μέσα από την ιστορία ενός ερημωμένου χωριού στην ουγγρική ύπαιθρο. Η ταινία βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας László Krasznahorkai, τακτικού συνεργάτη του Tarr. Η δημιουργική τους σύμπραξη ξεκίνησε όταν ο σκηνοθέτης επισκέφθηκε τον συγγραφέα για να προτείνει τη μεταφορά του μυθιστορήματος «Τανγκό του Σατανά». Παρά την αρχική άρνηση του Krasznahorkai, η επιμονή και το πάθος του Tarr τους έφεραν τελικά κοντά και έτσι γεννήθηκε η συνεργασία τους.

Συνεργασίες και εμβληματικές ταινίες

Πριν από το “Sátántangó”, είχε προηγηθεί η «Καταδίκη» (1988), ενώ ακολούθησαν οι «Αρμονίες του Werckmeister» (2000), βασισμένες στο μυθιστόρημα «Μελαγχολία της Αντίστασης» (1989). Στον «Άνθρωπο του Λονδίνου» (2007), διασκευή έργου του Georges Simenon, ο Krasznahorkai συνέγραψε το σενάριο μαζί με τον Tarr, προσδίδοντας τη χαρακτηριστική φιλοσοφική χροιά στο φιλμ. Η ιστορία ακολουθεί τον Maloin, έναν εργαζόμενο στους σιδηροδρόμους που βρίσκει μια βαλίτσα γεμάτη χρήματα στη σκηνή ενός φόνου όπου είναι μοναδικός μάρτυρας.

Το «Άλογο του Τορίνο» (2011), που θεωρήθηκε ήδη από τότε ως το κινηματογραφικό τεστμεντό του Tarr, αποτελεί άλλο ένα δείγμα της ιδιαίτερης κινηματογραφικής γραφής του: μόνο τρεις χαρακτήρες –ανάμεσά τους και το άλογο– και η καθημερινότητα ενός ανάπηρου αγρότη και της κόρης του. Η ταινία δεν κάνει παραχωρήσεις στον θεατή, αφιερώνοντας ακόμα και δέκα λεπτά σε μια σκηνή όπου οι δυο τους καθαρίζουν πατάτες σιωπηλοί. Ακριβώς για αυτό απέκτησε φανατικό κοινό και τιμήθηκε με την Aργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Η ζωή και η φιλοσοφία ενός ανήσυχου δημιουργού

Ο Béla Tarr γεννήθηκε στην Pécs, μεγάλωσε όμως στη Βουδαπέστη σε εργατική οικογένεια. Σε ηλικία δέκα ετών η μητέρα του τον πήγε σε δοκιμαστικό για την εθνική τηλεόραση το 1965 – έτσι ξεκίνησε μια σύντομη πορεία ως παιδί-ηθοποιός, υποδυόμενος τον γιο πρωταγωνιστή στη διασκευή της «Θανάτου του Ιβάν Ίλιτς». Επέστρεψε στην υποκριτική μόνο μία φορά ακόμα, στην “Temporada de monstruos” (1986). Ονειρευόταν να γίνει φιλόσοφος αλλά τελικά βρέθηκε στα στούντιο Béla Balázs γυρίζοντας μια ταινία για Ρομά εργάτες. Μετά το πρώτο μεγάλου μήκους φιλμ “Nido familiar”, μαζί με τη σύζυγό του και συνσκηνοθέτιδα-μοντέρ Ágnes Hranitzky, αποφάσισε να σπουδάσει κινηματογράφο στη Σχολή Θεάτρου και Κινηματογράφου της Ουγγαρίας.

Τον Μάρτιο που πέρασε, όταν τιμήθηκε στο φεστιβάλ D’A στη Βαρκελώνη — έχοντας ήδη αποσπάσει σημαντικά βραβεία τα τελευταία 15 χρόνια όπως αυτό της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου — ο Tarr συνομίλησε με τον Manel Raga, έναν ακόμα Ισπανό μαθητή της σχολής στο Σαράγεβο. Εκεί ανέφερε για το έργο του: «Ο κινηματογράφος υπάρχει όταν κάτι σου είναι σημαντικό και θες να το μοιραστείς· αυτό είναι πολύ ανθρώπινο». Τόνισε ότι πάντα προσπαθούσε να υπερασπιστεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τις δικές του πεποιθήσεις ως αναρχικός αλλά και μια βαθιά ηθική στάση: «Στην Ευρώπη χρησιμοποιούμε επιδοτήσεις – έχω κάνει ταινίες με τα δικά σας χρήματα… Αυτό που επιστρέφεις στο κοινό έχει σημασία». Ως συμβουλή προς τους νέους κινηματογραφιστές είπε: «Είστε ελεύθεροι! Και αδιαφορώ για τη βιομηχανία κινηματογράφου!». Για τον ίδιο τα σενάρια ήταν συχνά απλά γραφειοκρατικά χαρτιά: «Αυτά είναι χαρτιά… για να πάρεις χρηματοδότηση και να καθησυχάσεις τους επενδυτές. Οι ταινίες είναι άνθρωποι».

Και έτσι παρότρυνε όσους τον άκουγαν: «Πρέπει να βρείτε τη δική σας γλώσσα. Ζήστε τη ζωή, μελετήστε τη ζωή. Ο κινηματογράφος… θα ακολουθήσει».

Με πληροφορίες από EL PAÍS

Η πρώτη δημοπρασία, που περιλαμβάνει περισσότερα από εκατό αντικείμενα, πρόκειται να ξεκινήσει διαδικτυακά στις 26 Σεπτεμβρίου, ενώ νέες θα ακολουθήσουν την επόμενη χρονιά.
Η απόφαση του ντελ Τόρο να δημοπρατήσει τα ξεχωριστά αντικείμενα, πυροδοτήθηκε από τις πυρκαγιές που έπληξαν το Λος Άντζελες νωρίτερα φέτος. Με μόλις λίγες ώρες στη διάθεσή του, κατάφερε να διασώσει περίπου 120 από τα περισσότερα από 5.000 αντικείμενα της συλλογής του.

Ανάμεσα στα πιο σημαντικά κομμάτια βρίσκονται δύο πρωτότυπα σχέδια του Μπέρνι Ράιτσον από την εικονογραφημένη έκδοση του Φρανκενστάιν (1983). Το ένα απεικονίζει το τέρας να κρύβεται κοντά σε ένα ρυάκι, ενώ το άλλο δείχνει τον Βίκτορ Φρανκενστάιν να καταδιώκει τη δημιουργία του. Οι αρχικές τιμές εκκίνησης είναι 200.000 και 100.000 δολάρια αντίστοιχα. Ο ντελ Τόρο χαρακτήρισε το έργο του Ράιτσον αριστούργημα και παραδέχτηκε ότι το να αποχωριστεί τα σχέδια ήταν «εξαιρετικά επώδυνο».

Ένα ακόμη ξεχωριστό αντικείμενο είναι ένα πρωτότυπο εικονογραφημένο πόστερ του Μάικ Μινιόλα για το Hellraiser #2, σχεδιασμένη στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ο ντελ Τόρο χαρακτήρισε το έργο, με τιμή εκκίνησης 40.000 δολάρια, «εξαιρετικά δύσκολο» να αποκτηθεί, και είπε ότι αποτέλεσε προάγγελο της δημιουργίας του Hellboy, του χαρακτήρα που αργότερα έφερε στη μεγάλη οθόνη το 2004.

Η δημοπρασία περιλαμβάνει επίσης περισσότερα από δώδεκα έργα προσχεδιαστικής τέχνης από τον Λαβύρινθο του Πάνα, μεταξύ αυτών ένα εκτενές σχέδιο του συγκροτήματος του μύλου από τον Ραούλ Μόνχε, ένα από τα αγαπημένα του ντελ Τόρο.

Οι θαυμαστές του Hellboy θα βρουν επίσης περισσότερα από 40 συλλεκτικά αντικείμενα από τις ταινίες, μεταξύ των οποίων το μπουφάν του Ρον Πέρλμαν (τιμή εκκίνησης 40.000 δολάρια) και η τεράστια εξάκαμη καραμπίνα του Χελμπόι, η «Big Baby», με τιμή εκκίνησης 50.000 δολάρια.

Πηγή: Lifo.gr

«Μερικές από τις πρώτες μου αναμνήσεις από τον κινηματογράφο συνδέονται με τον 007. Μεγάλωσα βλέποντας ταινίες James Bond με τον πατέρα μου, από την εποχή του “Dr. No” με τον Sean Connery. Είμαι φανατικός θαυμαστής του Bond. Για μένα, είναι ιερό έδαφος», δήλωσε ο Villeneuve. «Σκοπεύω να τιμήσω την παράδοση και να ανοίξω το δρόμο για πολλές νέες αποστολές που θα ακολουθήσουν. Αυτή είναι μια τεράστια ευθύνη, αλλά και απίστευτα συναρπαστική για μένα και μια τεράστια τιμή. Η Amy, ο David και εγώ είμαστε απόλυτα ενθουσιασμένοι που τον φέρνουμε πίσω στην οθόνη. Ευχαριστούμε την Amazon MGM Studios για την εμπιστοσύνη της».

Ο Mike Hopkins, επικεφαλής της Prime Video και της Amazon MGM Studios, πρόσθεσε: «Είναι τιμή μας που ο Denis συμφώνησε να σκηνοθετήσει το επόμενο κεφάλαιο του James Bond. Είναι ένας δεξιοτέχνης του κινηματογράφου, του οποίου η φιλμογραφία μιλάει από μόνη της. Από το “Blade Runner 2049” μέχρι το “Arrival” και τις ταινίες “Dune”, έχει προσφέρει συναρπαστικούς κόσμους, δυναμικά γραφικά, σύνθετους χαρακτήρες και -το πιο σημαντικό- την καθηλωτική αφήγηση που λαχταρά να βιώσει το παγκόσμιο κοινό στους κινηματογράφους. Ο James Bond βρίσκεται στα χέρια ενός από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του σήμερα και ανυπομονούμε να ξεκινήσουμε την επόμενη περιπέτεια του 007».

Οι Pascal και Heyman δήλωσαν: «Ο Denis Villeneuve ήταν ερωτευμένος με τις ταινίες του James Bond από τότε που ήταν μικρός. Ήταν πάντα το όνειρό του να κάνει αυτή την ταινία, και τώρα είναι και δική μας. Είμαστε τυχεροί που βρισκόμαστε στα χέρια αυτού του εξαιρετικού σκηνοθέτη».

Ο Villeneuve είναι ένας καταξιωμένος Γαλλοκαναδός σκηνοθέτης, ο οποίος πρόσφατα σκηνοθέτησε τις ταινίες “Dune” και “Dune: Part Two” για την Warner Bros. Μια τρίτη ταινία, το “Dune: Messiah”, βρίσκεται σε εξέλιξη και η κυκλοφορία της αναμένεται το 2026. Με το franchise “Dune” και το “Blade Runner 2049”, ο Villeneuve έχει αποδειχθεί εξαιρετικά ικανός στο να αναζωογονεί και να ανταγωνίζεται καθιερωμένες ταινίες του Ιδρύματος, καθώς και να σκηνοθετεί εξαιρετικές πρωτότυπες ιστορίες, όπως τα “Arrival”, “Sicario”, “Prisoners”, “Enemy” και “Incendies”.

Η Pascal θα κάνει την παραγωγή της νέας ταινίας μέσω της Pascal Pictures και ο Heyman θα κάνει την παραγωγή μέσω της Heyday Films. Το δίδυμο υπέγραψε επίσημα για τους ρόλους τον Μάρτιο, αφότου η Amazon MGM σύναψε μια ιστορική συμφωνία με τους μακροχρόνιους παραγωγούς Barbara Broccoli και Michael G. Wilson, η οποία τους είδε να παραχωρούν τον δημιουργικό έλεγχο του franchise James Bond στον γίγαντα του streaming. Όταν η Amazon αγόρασε την MGM το 2021 (με το ποσό των 8,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων), ο streamer απέκτησε τα δικαιώματα διανομής των εξαιρετικά επικερδών ταινιών κατασκοπείας, αλλά κατείχε μόνο το 50% του franchise και ήταν υποβιβασμένο σε έναν παθητικό συνεργάτη όσον αφορά τις καλλιτεχνικές επιλογές.

Στη συνέχεια, τον Φεβρουάριο, μετά από χρόνια καθυστερήσεων και λανθασμένων ξεκινημάτων σε μια νέα ταινία μετά το “No Time to Die” του 2021, όπου έληξε η θητεία του Daniel Craig σε πέντε ταινίες ως 007, οι τρεις οντότητες – Wilson, Broccoli και Amazon MGM – σχημάτισαν μια κοινοπραξία για να στεγάσουν τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, επιτρέποντας παράλληλα και στους τρεις να παραμείνουν συνιδιοκτήτες της ιδιοκτησίας.

Στο CinemaCon τον Απρίλιο, τα στελέχη της Amazon, Courtenay Valenti και Sue Kroll, έδωσαν υπόνοιες ότι η Pascal και ο Heyman εργάζονταν σκληρά σε ένα «φρέσκο, συναρπαστικό νέο κεφάλαιο» στο franchise. «Έχουμε δεσμευτεί να τιμήσουμε την κληρονομιά αυτού του εμβληματικού χαρακτήρα», δήλωσαν οι Valenti και Kroll στη σκηνή στο Caesars Palace. «Βρίσκονται και οι δύο στο Λονδίνο για να ξεκινήσουν και δεν μπόρεσαν να είναι εδώ απόψε, αλλά θέλαμε να τους ευχαριστήσουμε για αυτό που γνωρίζουμε ότι αποτελεί μια απίστευτη συνεργασία».

Τώρα, το ερώτημα είναι ποιον θα επιλέξει ο Villeneuve ως τον υπερκατάσκοπο που πίνει μαρτίνι; Το Variety έχει συγκεντρώσει μια λίστα με μερικούς άξιους υποψηφίους.

Πηγή: Variety

«Με εξαίρεση τους ιθαγενείς Αμερικανούς, είμαστε όλοι είτε μετανάστες, είτε παιδιά μεταναστών, είτε απόγονοι μεταναστών», δήλωσε ο Scorsese από τη σκηνή του Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου της Ταορμίνα σε μια ζεστή βραδιά με φόντο το ηφαίστειο της Αίτνας στη Σικελία. «Η χώρα είναι πολύ νέα. Είναι 250 ετών, κάτι που δεν είναι τίποτα όσον αφορά την παγκόσμια ιστορία. Μαθαίνουμε. Απλώς σερνόμαστε. Δεν έχουμε αρχίσει ακόμα να περπατάμε ή να μιλάμε».

Σε μια συγκινητική ομιλία, ο Scorsese θυμήθηκε την εποχή που ήταν 5 ετών με την οικογένειά του καθώς παρακολουθούσαν την ταινία “Paisá” του Roberto Rossellini και για πρώτη φορά άκουσε από την οθόνη της τηλεόρασης την ίδια σικελική διάλεκτο που μιλούσαν οι μετανάστες παππούδες και οι γονείς του στη Νέα Υόρκη. Θυμήθηκε την οικογενειακή του συγκέντρωση για να παρακολουθήσει την ταινία και να μιλήσει απευθείας στους ανθρώπους που ήταν στην οθόνη.

«Ήταν εκεί, σε εκείνο το δωμάτιο, εκείνο το βράδυ, που αποφάσισα να κάνω ταινίες και να αγγίξω τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο που αυτή η ταινία μας άγγιξε εκείνο το βράδυ. Έτσι, η Σικελία με βοήθησε να έλθω στον κινηματογράφο και ο κινηματογράφος με έλκυσε στη Σικελία», είπε.

Απονέμοντας το βραβείο, η καλλιτεχνική διευθύντρια της Ταορμίνα, Tiziana Rocca, επαίνεσε τον Scorsese ως την «καρδιά του κινηματογράφου για 50 χρόνια» και υπογράμμισε το έργο του στη διατήρηση και τη διάδοση του κινηματογράφου. Στην ομιλία του, ο 82χρονος Scorsese απέτισε επίσης φόρο τιμής σε έναν άλλο σκηνοθέτη του Χόλιγουντ με σικελικές ρίζες, τον Frank Capra, επικαλούμενος την περιγραφή του Capra για την κινηματογράφηση ως έναν εθισμό για τον οποίο η θεραπεία είναι μόνο να κάνεις περισσότερες ταινίες.

Νωρίτερα μέσα στην ημέρα, ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης μίλησε στο Variety για διάφορα πρότζεκτ που τον έφεραν στη Σικελία, συμπεριλαμβανομένου ενός ντοκιμαντέρ για τη θαλάσσια αρχαιολογία βασισμένου στο έργο της υποβρύχιας αρχαιολόγου Lisa Briggs στα ανοικτά των ακτών της Σικελίας. Η οικογένεια του Scorsese έχει τις ρίζες της στην Τσιμίνα και την Πολίτσι Τζενεροσά, μικρά χωριά της Σικελίας που επισκέφθηκε τον περασμένο Οκτώβριο.

Ο Scorsese, επικαλούμενος την παραγωγικότητα του Capra, υπαινίχθηκε επίσης μια άλλη δουλειά για την οποία έχει ξεκινήσει να αναζητά τοποθεσίες στη Σικελία, την οποία σκοπεύει να γυρίσει μόλις ολοκληρωθούν τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ. «Αναρωτιέμαι, πού θα ήμουν χωρίς τον ιταλικό κινηματογράφο», είπε ο σκηνοθέτης, ολοκληρώνοντας την ομιλία του.

«Το χρέος που οφείλω στον ιταλικό κινηματογράφο και στους ανθρώπους που τον δημιούργησαν και συνεχίζουν να τον δημιουργούν, είναι πραγματικά ανυπολόγιστο. Δεν θα σταματήσω ποτέ να μιλάω γι’ αυτό, σε ολόκληρο τον κόσμο, όπου κι αν πάω και σας ευχαριστώ για αυτή την υπέροχη τιμή να βρίσκομαι εδώ απόψε».

«Σας ευχαριστώ που με φέρατε πίσω στο σπίτι».

Πηγή: Variety

Ποιος ήταν ο Βασίλης Παπαβασιλείου

Γεννήθηκε το 1949 στη Θεσσαλονίκη. Αρχικά, ξεκίνησε σπουδές στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αλλά δεν τις ολοκλήρωσε, καθώς αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο της υποκριτικής, εγγραφόμενος στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης.

Στην πορεία της καριέρας του, έχει σκηνοθετήσει τριάντα παραστάσεις σε διάστημα τριάντα ετών, περιλαμβάνοντας έργα κλασικών και σύγχρονων συγγραφέων όπωςΣοφοκλή, Γκολντόνι, Μαριβώ, Χόρβατ, Μποντ, Σαίξπηρ, Πιραντέλλο, Μολιέρου, Αναγνωστάκη, Στάϊκου, Μανιώτη, κ.ά. Επιπλέον, ασχολήθηκε με τη μετάφραση θεατρικών και πεζών κειμένων, εργαζόμενος πάνω σε έργα συγγραφέων, όπως Γκολντόνι, Μποντ, Μολιέρος, Μπαρτ, Σαντ, κ.ά..

Επιπλέον, ασχολήθηκε με τη μετάφραση θεατρικών και πεζών κειμένων, εργαζόμενος πάνω σε έργα συγγραφέων όπως Τους Ζυγούς Λύσατε (2019), Η Ελένη (του Γιάννη Ρίτσου – 2017), Relax…Mynotis (2017), Σιχτίρ ευρώ, μπουντρούμ δραχμή… θα πεις κι ένα τραγούδι, Ιφιγένεια εν Ταύροις του Γκαίτε, Ο Τυχοδιώκτης… βασισμένος στον Χουρμούζη, Του Κουτρούλη ο γάμος (2012), ο Κύκλωπας (2013), καθώς επίσης και δύο οπερέτες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη.

Η συνεισφορά του στον χώρο του θεάτρου τιμήθηκε με διάφορες διακρίσεις από φορείς όπως ο Δήμος Αθηναίων, ο Δήμος Χαλανδρίου, η Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, καθώς και το Φεστιβάλ Θεάτρου Συρακουσών στη Σικελία. Επιπρόσθετα, παρείχε εκπαίδευση, όχι συστηματικά, σε δραματικές σχολές και στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

«Το στοίχημα της θεατρικής πράξης είναι μια δοκιμασία συνολική. Για να υπάρξει χρειάζεται να υπάρξεις κι εσύ μέσα από αυτό. Στο σινεμά, αντίθετα, η όποια επένδυση των ηθοποιών έχει πραγματοποιηθεί ήδη με τη μορφή της ταινίας που θα προβάλλεται στο εξής ίδια και απαράλλαχτη. Καμία σχέση με το θέατρο, όπου κάθε παράσταση του ίδιου έργου από τον ίδιο θίασο είναι μοναδική, δεν μοιάζει με καμία άλλη. Επομένως, αν κάποιος ρωτήσει γιατί να έχουμε θέατρο, η απάντηση είναι ότι το χρειαζόμαστε διότι είναι μια τέχνη τόσο παλιά ώστε μπορεί να είναι υπερσύγχρονη».

Το Cinobo, η Στέγη και η Blackbird Productions υποδέχτηκαν από νωρίς τους συντελεστές της ταινίας αλλά και ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου, δημοσιογράφους και φίλους του ελληνικού σινεμά. Μεταξύ άλλων, στην επίσημη πρεμιέρα παρευρέθηκαν οι Φοίβος Δεληβοριάς, Θέμις Μπαζάκα, Μαρίνα Σάττι, Σμαράγδα Καρύδη, Πάνος Κούτρας, Γιώργος Καραμίχος, Μαρίζα Ρίζου, Νίκος Καραθάνος, Στεφανία Γουλιώτη, Γιώργος Παπαγεωργίου, Δανάη Μιχαλάκη, Δημήτρης Μοθωναίος, Άλκηστις Ζιρώ, Αργύρης Πανταζάρας, Σίσσυ Τουμάση, Εύη Καλογηροπούλου, Ορέστης Χαλκιάς, Ζέτα Δούκα, Βάσω Καβαλλιεράτου, Μιχάλης Οικονόμου, Ιωάννα Τριανταφυλλίδου, Κίμων Κουρής, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Cool Crips, Σοφία Εξάρχου, Νίκος Περράκης, Άλκηστις Πουλοπούλου, Γιώργος Περρής, Βίκυ Παπαδοπούλου, Θάνος Τοκάκης, Αγγελίνα Παπαδοπούλου και πολλοί ακόμη.

Στη συνέχεια, ο Βασίλης Κεκάτος προλόγισε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία από την σκηνή της Στέγης και κάλεσε δίπλα του τους συνεργάτες του αλλά και τους πρωταγωνιστές της ταινίας Νικολάκη Ζεγκίνογλου, Εύα Σαμιώτη, Σταύρο Τσουμάνη, Ναταλία Σουίφτ, Πόπη Σεμερλίογλου, Ιώκο Ιωάννη Κοττίδη και Emmanuel Elozieuwa. Ακόμη, στην επίσημη πρεμιέρα βρέθηκαν και οι Σοφία Κόκκαλη, Μιχαήλ Ταμπακάκης, Τόνια Σωτηροπούλου, Βασίλης Μίχας, Σάντυ Χατζηϊωάννου και Πολύδωρος Βογιατζής που εμφανίζονται επίσης στην ταινία, ο Κωστής Μαραβέγιας που υπογράφει την μουσική και ο τρεις φορές βραβρευμένος στις Κάννες διευθυντής φωτογραφίας, Γιώργος Βαλσαμής.

Πριν την προβολή, οι καλεσμένοι απόλαυσαν signature cocktails από το Jameson, ενώ αμέσως μετά ακολούθησε party στο Ρομάντσο με dj set από την Irini Karaoglou. Οι Άγριες Μέρες Μας κυκλοφορούν στους κινηματογράφους στις 12 Ιουνίου από το Cinobo.

Λίγα λόγια για την ταινία

Όταν η Χλόη μένει άστεγη, αποφασίζει να εγκαταλείψει την Αθήνα και να ζήσει με τη μεγαλύτερη αδελφή της. Καθ’ οδόν, συναντάει μια ομάδα νέων ανθρώπων που γυρίζουν την Ελλάδα με ένα τροχόσπιτο και βοηθούν ανθρώπους που ζουν στα όρια της φτώχειας. Η Χλόη γοητεύεται αμέσως από τα ιδανικά και τον αντισυμβατικό τρόπο ζωής της ομάδας και γίνεται μέλος της. Το ταξίδι της Χλόης στον ξέφρενο δρόμο της επανάστασης την οδηγεί στο κατώφλι της πραγματικής ενηλικίωσης.

Λίγα λόγια για τον Βασίλη Κεκάτο

Ο Βασίλης Κεκάτος, γεννημένος το 1991, είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης και υπότροφος του Sundance Institute. Το 2018, με την ταινία του Η Σιγή των Ψαριών Όταν Πεθαίνουν διακρίθηκε σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ, όπως το Locarno και το Sundance. Με το Η Απόσταση Ανάμεσα Στον Ουρανό Κι Εμάς κατέκτησε τον Χρυσό Φοίνικα και το Queer Palm για καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο 72ο Φεστιβάλ Καννών. Η ταινία συνέχισε τη φεστιβαλική πορεία της στο Clermont-Ferrand, το Sarajevo, το AFI και το Telluride, για το οποίο την επέλεξε ο Μπάρυ Τζένκινς. Διθυραμβικές κριτικές για το έργο του έχουν δημοσιευτεί σε διεθνή έντυπα όπως Hollywood Reporter, Variety, Screen Daily, Deadline, New York Times και Sight & Sound. Το 2023 παρουσίασε την limited σειρά Milky Way, που έκανε πρεμιέρα στο επίσημο διαγωνιστικό του Series Mania και αγοράστηκε από τη Fifth Season.

Φωτογραφίες πρεμιέρας: Στέλιος Παπαρδέλας
Φωτογραφίες party: Θάλεια Γαλανοπούλου

Η δημοπρασία θα πραγματοποιηθεί στην ιστοσελίδα της Julien’s Auction και στον οίκο δημοπρασιών Gardena. Προσωπικά αντικείμενα από το σπίτι του Lynch περιλαμβάνουν στηρίγματα, μουσικά όργανα, τέχνη, έπιπλα, διακόσμηση σπιτιού, εργαλεία από το ξυλουργείο του σπιτιού του, προμήθειες μπογιάς από το στούντιο τέχνης του σπιτιού του και πολλά άλλα. Θα παρουσιαστούν αναμνηστικά από τη σειρά “Twin Peaks” και των ταινιών “Mulholland Drive”, “Eraserhead”, “The Elephant Man” και “Blue Velvet”. Τα αντικείμενα που δεν απεικονίζονται περιλαμβάνουν μια ομάδα τεσσάρων prop menu για το Winkie’s Sunset Blvd. από το “Mulholland Drive”, μια ατσάλινη κιθάρα που έπαιζε στο στούντιο του σπιτιού του και έναν vintage καναπέ σενίλ όπως αυτός που βλέπουμε στο “Lost Highway”.

Περισσότερα αντικείμενα του Lynch καθώς και αναμνηστικά από τα “O Brother, Where Art Thou”, “Once Upon a Time in Hollywood” και άλλες ταινίες θα εκτεθούν στη δημοπρασία Hollywood Legends, που θα διεξαχθεί στις 19 και 20 Ιουνίου. Μερικά από τα αντικείμενα από τη δημοπρασία θα εκτεθούν στη sold-out προβολή της ταινίας “Blue Velvet” της Cinespia στις 31 Μαΐου.

«Οι Julien’s και TCM έχουν την τιμή να εκπροσωπούν και να προσφέρουν στο κοινό για πρώτη φορά αυτή την απίστευτη συλλογή ενός από τους μεγαλύτερους και πιο σεβαστούς σκηνοθέτες όλων των εποχών, του David Lynch», δήλωσε η Catherine Williamson, διευθύντρια ψυχαγωγίας της Julien’s Auctions. «Αυτά τα ιστορικά και αγαπημένα κομμάτια που αντανακλούν το μοναδικό καλλιτεχνικό όραμα του David Lynch, καθώς και τα πάθη και τις αναζητήσεις του που κυμαίνονται από την καρέκλα του σκηνοθέτη, την μηχανή εσπρέσο μέχρι την κιθάρα του, τις συλλογές δίσκων και τη διακόσμηση σε στιλ “Twin Peaks”, προέρχονται απευθείας από το σπίτι του οραματιστή καλλιτέχνη του οποίου οι αινιγματικές ταινίες ξεσήκωσαν τα πιο ευφάνταστα και συλλογικά σουρεαλιστικά όνειρά μας».

Δείτε τα αντικείμενα στο παρακάτω βίντεο:

Πηγή: Variety

«Υπάρχουν τόσα πολλά που μπορούν να ειπωθούν για τη σημασία του Πάπα Φραγκίσκου και όλα όσα εννοούσε για τον κόσμο, την εκκλησία, τον παπισμό. Θα το αφήσω σε άλλους», είπε ο σκηνοθέτης σε δήλωση στο Variety. «Ήταν, από κάθε άποψη, ένας αξιόλογος άνθρωπος. Αναγνώριζε τις δικές του αποτυχίες. Εξέπεμπε σοφία. Έδινε καλοσύνη. Είχε μια σιδηρά δέσμευση για το καλό. Ήξερε στην ψυχή του ότι η άγνοια ήταν μια τρομερή πληγή για την ανθρωπότητα. Έτσι δεν σταμάτησε ποτέ να μαθαίνει. Και, αγκάλιασε τη διαφώτιση και τη συνεχή εξάσκηση. Και, αγκάλιασε, κήρυξε και άσκησε τη συγχώρεση. Καθολική και συνεχής συγχώρεση».

Ο θρυλικός σκηνοθέτης συνέχισε: «Η απώλεια για μένα είναι βαθιά – είχα την τύχη να τον γνωρίσω και θα μου λείψει η παρουσία του και η ζεστασιά του. Η απώλεια για τον κόσμο είναι τεράστια. Αλλά άφησε ένα φως πίσω του και δεν μπορεί να σβήσει ποτέ».

Τον Μάιο του 2023, ο Scorsese συναντήθηκε με τον Πάπα Φραγκίσκο και ανακοίνωσε ότι θα έκανε μια άλλη ταινία με επίκεντρο τον Ιησού, έχοντας προηγουμένως απεικονίσει τη βιβλική φιγούρα στο “The Last Temptation of Christ” του 1988 με πρωταγωνιστή τον Willem Dafoe και στο “Silence” του 2016 με τον Andrew Garfield.

«Έχω ανταποκριθεί στην έκκληση του Πάπα προς τους καλλιτέχνες με τον μόνο τρόπο που ξέρω: με το να φαντάζομαι και να γράφω ένα σενάριο για μια ταινία για τον Ιησού», είχε πει τότε ο Scorsese. «Και πρόκειται να αρχίσω να το φτιάχνω».

Αν και δεν είναι σαφές πόσο μακριά έχει φτάσει η εξέλιξη της ταινίας, αποκαλύφθηκε πέρυσι ότι η ταινία θα ήταν μια προσαρμογή του μυθιστορήματος του συγγραφέα του “Silence”, Shūsaku Endō, “A Life of Jesus” και ότι ο Scorsese γράφει το σενάριο μαζί με τον επί χρόνια συνεργάτη του Kent Jones.

Ο Scorsese είναι μία από τις πολλές διασημότητες που αποτίουν φόρο τιμής στον Πάπα Φραγκίσκο μετά τον θάνατό του, μεταξύ των Whoopi Goldberg, Russell Crowe, Antonio Banderas, Jimmy Fallon, Sylvester Stallone και άλλων.

Πηγή: Variety / Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος ως ο συγγραφέας του Μηνύματος της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2025, αποτελεί τον δεύτερο Έλληνα καλλιτέχνη που λαμβάνει αυτή την τιμή μετά τον Ιάκωβο Καμπανέλλη (2001).

Το μήνυμα του Θεόδωρου Τερζόπουλου

Μπορεί το θέατρο να αφουγκραστεί το SOS που εκπέμπει η εποχή μας, σε έναν κόσμο με πτωχοποιημένους πολίτες, έγκλειστους στα κελιά της εικονικής πραγματικότητας, περιχαρακωμένους στην ασφυκτική ιδιώτευσή τους; Σε έναν κόσμο με ρομποτοποιημένες υπάρξεις μέσα σε ένα ολοκληρωτικό σύστημα ελέγχου και καταστολής σε όλο το φάσμα της ζωής;

Ανησυχεί το θέατρο για την οικολογική καταστροφή, την αύξηση της θερμοκρασίας της γης, τις τεράστιες απώλειες της βιοποικιλότητας, τη μόλυνση των ωκεανών, το λιώσιμο των πάγων, την αύξηση των δασικών πυρκαγιών και τα ακραία καιρικά φαινόμενα; Μπορεί το θέατρο να γίνει ένα ενεργό κομμάτι του οικοσυστήματος; Το θέατρο παρακολουθεί τα φαινόμενα των ανθρώπινων επιπτώσεων στον πλανήτη εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δυσκολεύεται να συνδιαλλαγεί με αυτό το πρόβλημα.

Αγωνιά το θέατρο για την ανθρώπινη κατάσταση όπως αυτή διαμορφώνεται τον 21ο αιώνα, όπου ο πολίτης άγεται και φέρεται από πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, από δίκτυα ενημέρωσης και εταιρείες διαμόρφωσης κοινής γνώμης; Όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσο και αν διευκολύνουν, αποτελούν το μεγάλο άλλοθι της επικοινωνίας, γιατί προσφέρουν την απαραίτητη απόσταση ασφαλείας από τον Άλλον; Ένα διάχυτο αίσθημα φόβου απέναντι στον Άλλον, τον διαφορετικό, τον Ξένο, κυριαρχεί στις σκέψεις και τις πράξεις μας.

Μπορεί το θέατρο να λειτουργήσει ως ένα εργαστήρι συνύπαρξης των διαφορετικοτήτων, χωρίς να λάβει υπόψιν του το τραύμα που αιμορραγεί;

Το τραύμα αιμορραγεί και μας καλεί να ανακατασκευάσουμε τον Μύθο. Κι όπως λέει ο Χάινερ Μύλλερ, «ο μύθος είναι ένα σώρευμα, μια μηχανή, στην οποία μπορούν να προσαρτώνται συνεχώς καινούργιες κι άλλες μηχανές. Μεταφέρει την ενέργεια ώσπου η αυξανόμενη ταχύτητα να ανατινάξει τον κύκλο του πολιτισμού» και, θα πρόσθετα, τον κύκλο της βαρβαρότητας.

Μπορεί ο προβολέας του θεάτρου να φωτίσει το κοινωνικό τραύμα και να πάψει να φωτίζει παραπλανητικά τον εαυτό του;

Ερωτήματα που δεν επιδέχονται οριστικές απαντήσεις, επειδή το θέατρο υπάρχει και μακροημερεύει χάρη στα αναπάντητα ερωτήματα.

Ερωτήματα που πυροδότησε ο Διόνυσος, περνώντας απ’ τον γενέθλιο τόπο του, τη θυμέλη του αρχαίου θεάτρου, και συνεχίζοντας σιωπηλός το προσφυγικό ταξίδι του σε τοπία πολέμου, σήμερα, την παγκόσμια ημέρα του θεάτρου.

Ας κοιτάξουμε στα μάτια τον Διόνυσο, τον εκστατικό θεό του θεάτρου και του Μύθου, που ενώνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον· τέκνο δύο γεννήσεων, του Δία και της Σεμέλης, εκφραστής ρευστών ταυτοτήτων, γυναίκα και άνδρας, οργισμένος και πράος, θεός και ζώο, στο μεταίχμιο μεταξύ τρέλας και λογικής, τάξεως και χάους, ακροβάτης στο όριο της ζωής και του θανάτου. Ο Διόνυσος θέτει το θεμελιώδες οντολογικό ερώτημα «περί τίνος πρόκειται», ερώτημα που ενεργοποιεί τον δημιουργό προς την κατεύθυνση μιας ολοένα βαθύτερης έρευνας της ρίζας του μύθου και των πολλαπλών διαστάσεων του ανθρώπινου αινίγματος.

Χρειαζόμαστε νέους τρόπους αφήγησης που θα αποσκοπούν στην καλλιέργεια της μνήμης και στη διαμόρφωση μιας νέας ηθικής και πολιτικής ευθύνης, με στόχο την έξοδο από την πολύμορφη δικτατορία του σημερινού μεσαίωνα.

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1961 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (ΔΙΘ), με το πρώτο Μήνυμα να γράφεται από τον Ζαν Κοκτώ το 1962. Έκτοτε, η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου εορτάζεται στις 27 Μαρτίου (ημέρα έναρξης της σεζόν του «Θεάτρου των Εθνών» το 1962 στο Παρίσι, που σηματοδότησε και τον πρώτο εορτασμό) από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα, εκπροσωπώντας μια ευκαιρία υπενθύμισης της ετερότητας αυτής της καλλιτεχνικής έκφρασης και προώθησης του αντίκτυπου που το θέατρο έχει στις σύγχρονες κοινωνίες.

Το ΔΙΘ τιμά κάθε χρόνο αυτή την παγκόσμια γιορτή, καλώντας μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για τη συγγραφή του Μηνύματος. Από το 1962 έως σήμερα, περισσότερες από 60 σημαίνουσες προσωπικότητες του θεάτρου συνεισέφεραν με τις σκέψεις τους για το θέατρο, τον πολιτισμό και την ειρήνη μέσω των Μηνυμάτων της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Το Μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 40 γλώσσες, προωθείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 86 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη) αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, ενώ διαβάζεται ενώπιον δεκάδων χιλιάδων θεατών σε όλα τα θέατρα ανά τις πέντε ηπείρους και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον κόσμο.

Παρουσίαση του Μηνύματος ως ταινία μικρού μήκους

Σήμερα, 27 Μαρτίου, θα μεταδοθεί σε πρώτη προβολή η παρουσίαση του Μηνύματος της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2025 από τον ίδιο του τον συγγραφέα, ως ταινία μικρού μήκους, μια συμπαραγωγή του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και του Κυπριακού Κέντρου Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.

Η ταινία μικρού μήκους αποσκοπεί στην τιμητική προβολή τόσο του ίδιου του συγγραφέα του φετινού Μηνύματος, όσο και της Ελλάδας μέσα από κινηματογράφηση σε επιλεγμένους χώρους της Αθήνας -αρχαιολογικούς και μη- όπως την Αρχαία Αγορά, το Ωδείο Ηρώδου Αττικού, το Θέατρο Διονύσου Ελευθερέως, αλλά και το Θέατρο Άττις, υπογραμμίζοντας τη σύνδεση του θεάτρου και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς με αφετηρία την Ελλάδα ως τον γενέθλιο χώρο.

Την εκτέλεση παραγωγής ανέλαβε η Long Run Productions και τη σκηνοθεσία υπογραφεί ο Νίκος Πάστρας. Η μετάδοση του Μηνύματος αποτελεί ένα διεθνές πολιτιστικό γεγονός υψίστης σημασίας και η παρουσίασή του, ως ταινία μικρού μήκους, θα λάβει παγκοσμίου εμβέλειας προβολή.

Η ταινία μικρού μήκους παρουσίασης του Μηνύματος της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2025, θα παρουσιαστεί σε παγκόσμια πρώτη προβολή στις 27 Μαρτίου 2025 από το επίσημο κανάλι YouTube του ΚΚΔΙΘ και τις σελίδες του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.

Ο λόγος για τον 33χρονο Ιταλό σκηνοθέτη Thomas Künstler, που ζει μόνιμα στην Ελλάδα, ενώ την έμπνευσή του πυροδοτεί, μεταξύ άλλων, και η ελληνική παράδοση. Έχει ενδιαφέρον η ματιά του και ο ιδανικός χώρος για κάθε φορτίο μνήμης, που ανακαλύπτει, κάθε φορά, στο παρόν. Δεν ξεχνώ το «Ρεμπέτικο», animation με θέμα μια κλασική ρεμπέτικη βραδιά, κάπου στη δεκαετία του ’20, ή φυσικά το «Ροζ Βουνό», όπου ένας ταπεινός ανθοκόμος ερωτεύεται την αγαπημένη του Πασά, την κυρα-Βασιλική. «Να σε μωρέ να σε φυτέψω σε στρατί, να σε φυτέψω σε στρατί φοβάμαι τους διαβάτες
φοβάμαι τους διαβάτες».

Με συγκινεί που ένας άνθρωπος νέος, ρομαντικός, στέκεται με δύναμη απέναντι σε σχήματα ζωής, που είχαν στο προσκήνιο τον αγώνα για αγάπη και σύνδεση. Ήταν γύρω στα 20, όταν φοιτητής στην Αγγλία, γνώρισε από τους Έλληνες φίλους του τον Βασίλη Τσιτσάνη και ήταν τότε, που άρχισε να παρατηρεί, μέσα από τις καθημερινές λέξεις των τραγουδιών, τα ύψη και τις πτώσεις, όπως περιέχονται σε κάθε αληθινό ανάστημα.

Με συγκινεί που κάποτε έκανε το ταξίδι Ρώμη – Αθήνα με τα πόδια. Δύο, σχεδόν, μήνες γνώριζε ανθρώπους. Ήταν αυτοί, που του πρόσφεραν την καλημέρα, το φαγητό, την περηφάνια, αυτοί που σημείωσαν το όνομά του για να μην το ξεχάσουν.

Με συγκινεί που πέρασε από τα χωριά της Ηπείρου, που ανακατεύτηκε με την ομίχλη και την ιστορία τους και θέλησε να φτιάξει μια ακόμη ταινία, με αρχαίους ήχους και σιωπηλό πόνο.

Αγαπάει πολύ τα workshops για παιδιά. Ε, ναι. Κάπου ταυτίζεται η περιέργειά τους με τη δική του, η φαντασία χωρίς όρια, η ουσιαστική οικονομία.

Συνεχίζεται..