Παρά τις επανειλημμένες και τεκμηριωμένες παρεμβάσεις του Δήμου Αθηναίων υπέρ της προστασίας του, το ΚΣΝΜ αποφάσισε ομόφωνα να μην εισηγηθεί τον χαρακτηρισμό του ως μνημείου. Από την πλευρά του Δήμου, η απόφαση αυτή χαρακτηρίζεται λανθασμένη, καθώς –όπως επισημαίνεται– θέτει σε κίνδυνο έναν χώρο βαθιά συνδεδεμένο με την πολιτιστική ταυτότητα της γειτονιάς και τη συλλογική μνήμη της πόλης.

Ο Δήμος Αθηναίων υπογραμμίζει ότι η διατήρηση της φυσιογνωμίας των γειτονιών και των πολιτιστικών τους χώρων αποτελεί σταθερή προτεραιότητα, ιδιαίτερα σε μια περίοδο έντονων πιέσεων λόγω τουριστικοποίησης και αυξημένων τιμών. Στο πλαίσιο αυτό, ο Δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας έχει αποστείλει δύο επιστολές προς την Υπουργό Πολιτισμού, ζητώντας τη στήριξη του Υπουργείου για τον χαρακτηρισμό και τη διάσωση του κινηματογράφου.

Παράλληλα, η Αντιδήμαρχος Αστικής Αναζωογόνησης και Ανθεκτικότητας, Μάρω Ευαγγελίδου, μετέφερε στη συνεδρίαση του Συμβουλίου την ομόφωνη θέση του Δημοτικού Συμβουλίου υπέρ της διατήρησης του «ΠΑΛΑΣ», τονίζοντας τη σημασία της προστασίας των ιστορικών χρήσεων που αποτελούν σημεία αναφοράς για τις αθηναϊκές γειτονιές.

Υπενθυμίζεται ότι ήδη από τον Μάιο του 2024, το Δημοτικό Συμβούλιο είχε ταχθεί ομόφωνα υπέρ της προστασίας του κινηματογράφου ως ενιαίου συνόλου, ζητώντας να χαρακτηριστεί διατηρητέα και η χρήση της χειμερινής αίθουσας, ώστε να αποτραπεί η αλλοίωση ή κατεδάφισή του. Ο Δήμος επισημαίνει επίσης ότι η σημασία των ιστορικών κινηματογραφικών αιθουσών για την πολιτιστική ταυτότητα των πόλεων έχει αναγνωριστεί και από τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Σε νέα δημόσια παρέμβασή του, ο Χάρης Δούκας εκφράζει την έντονη ανησυχία του για το μέλλον του «ΠΑΛΑΣ» και ζητά άμεση κινητοποίηση της Πολιτείας. Τονίζει ότι ο κινηματογράφος δεν είναι απλώς ένας χώρος προβολών, αλλά ένα ζωντανό τοπόσημο μνήμης και πολιτισμού, στενά συνδεδεμένο με την ταυτότητα του Παγκρατίου και της Αθήνας.

Ο Δήμαρχος Αθηναίων υπογραμμίζει ότι οι θεσμικές παρεμβάσεις των τελευταίων δύο ετών δεν απέδωσαν το επιθυμητό αποτέλεσμα, καθώς η γνωμοδότηση του ΚΣΝΜ ήταν αρνητική, και καλεί το Υπουργείο Πολιτισμού να αναλάβει τις ευθύνες του για την προστασία ενός σημαντικού πολιτιστικού χώρου της πόλης.

Προβολές, συζητήσεις, αναγνώσεις και μικρές ασκήσεις συνθέτουν ένα εργαστήριο για το σινεμά ως προσωπικό αρχείο και αυτομυθοπλασία, ως πολιτική πράξη και ως υπόσχεση. Το εργαστήριο ολοκληρώνεται με μια πρακτική εισαγωγή στο Super 8: μοντάρουμε στο χέρι και παίρνουμε μαζί μας ένα κομμάτι φιλμ — σαν αφετηρία.

Σχεδιασμός – Υλοποίηση: Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου

Ημερομηνίες & Ενότητες:

27 Μαρτίου: Νέα από τη Σαντάλ — Σαντάλ Άκερμαν

3 Απριλίου: Less is More — Αρταβάτζ Πελεσιάν

17 Απριλίου: Χαμένος, χαμένος, χαμένος — Γιόνας Μέκας

24 Απριλίου: Frankly, Mr. Frank — Ρόμπερτ Φρανκ

8 Μαΐου: VHS Years — οι κασέτες VHS

15 Μαΐου: Blue Derek — Ντέρεκ Τζάρμαν

22 Μαΐου: Η Μόϊρα, η Τρέϊσι, η Μαργκαρίτ και τα άλλα κορίτσια — Μόιρα Ντέιβι, Τρέισι Έμιν, Μαργκερίτ Ντιράς

29 Μαΐου: S8 or Die! — εισαγωγή στην πρακτική Super 8

Περισσότερες πληροφορίες για τις ενότητες εδώ.

Πότε:
Από 27 Μαρτίου 2026 και κάθε Παρασκευή (με μικρές τροποποιήσεις λόγω αργιών) έως 29 Μαΐου
Ώρες: 18:00 – 21:00

Πού:
ΚΕΙΚΟ / arts and letters
Αριστάρχου 29, Παγκράτι
(10 λεπτά με τα πόδια από το μετρό Ευαγγελισμός)

Κόστος συμμετοχής (συμπ. ΦΠΑ):
€250 συνολικά
Δυνατότητα εξόφλησης σε δύο δόσεις (με προκράτηση €50)

Ειδικές τιμές:
€230 (early bird έως 23/3)
€230 για ανέργους, φοιτητές και άνω των 65

Δηλώστε συμμετοχή εδώ έως 25/3.
Περιορισμένος αριθμός θέσεων.

Η κράτηση ολοκληρώνεται με την κατάθεση του ποσού και την αποστολή του αποδεικτικού πληρωμής.

Η Θύμηση φέρει κάτι παλιό, δωρικό και άμεσο. Συλλαβίζει τη φροντίδα, την ανθεκτικότητα, τη σύνδεση και την αγάπη, χωρίς άγχος και τρεχαλητό, χωρίς ανωνυμία και διδακτισμό.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα πέρασα από την Ευφρονίου για το αγαπημένο μου γαλακτομπούρεκο. Έξω, στο δρόμο, μικρά παιδιά κοιτούσαν τα κρεμώδη γλυκά με δέος — έτσι όπως κοιτούν, ανά τα χρόνια, όλα τα παιδιά του κόσμου: τα γλυκά, τα μπαλόνια, το χιόνι, τον ήλιο, το νερό.

Κι εκεί σκέφτηκα να κλείσω αυτή τη συνέντευξη.

Κύριε Ζαμάνη, πώς συνδέεται για εσάς η γεύση με τις αναμνήσεις και την οικογένειά σας;

Η γεύση συνδέεται πάντα με τη μνήμη, για όλους τους ανθρώπους. Και σε αυτό ακριβώς στηρίχθηκε η αρχική ιδέα του μαγαζιού: η «Θύμηση», η ανάκληση του παρελθόντος. Στο μαγαζί μας, επικρατούν παραδοσιακά γλυκά, ως επί το πλείστον. Είμαι τέταρτης γενιάς ζαχαροπλάστης και ο πατέρας μου εξακολουθεί να συμμετέχει ενεργά. Διατηρούμε τους παλιούς οικογενειακούς κωδικούς κι από εκεί γεννήθηκε η «Θύμηση». Για μένα, η γεύση σίγουρα ξυπνάει αναμνήσεις, αφού γεύση και μυρωδιά είναι άρρηκτα συνδεδεμένες

Μπορείτε να μοιραστείτε κάποια ιδιαίτερη προσωπική γευστική ανάμνηση;

Όποτε μυρίζω κιγιέ. Ξέρετε τι είναι ο κιγιές;

Δεν ξέρω τι είναι, αλλά η μυρωδιά του μόλις μου έφτιαξε διάθεση!

Είναι μια πολύ σφιχτή ιταλική μαρέγκα που έκαναν οι παλιοί. Την έκαναν και ο πατέρας και ο θείος μου. Όποτε μυρίζω την καραμέλα στον κιγιέ, θυμάμαι το πρώτο μαγαζί του πατέρα μου. Ήμουν παιδί τότε.

Μιλήστε μου για την οικογενειακή σας παράδοση στο χώρο της ζαχαροπλαστικής.

Το πρώτο μαγαζί του προπαππού μου ήταν στο Κολωνάκι.

Πώς λεγόταν;

Θα σας γελάσω. Ήταν ένα ζαχαροπλαστείο, όπου ο προπαππούς μου ήταν αρχιμάστορας σε 65 άτομα. Μάλιστα, έκανε το «κέτερινγκ» με το παλάτι του βασιλιά! Από εκεί κι έπειτα, τα αδέρφια του, τα παιδιά του, ο δικός μου παππούς, ο παππούς του πατέρα μου και τα αδέρφια τους, για τέσσερις γενιές, είχαν όλοι ζαχαροπλαστεία. Έτσι, υπήρχαν σχεδόν σε όλη την Ελλάδα. Ειδικά, μια εποχή, λειτουργούσαν ενεργά έξι ζαχαροπλαστεία «Ζαμάνης» — με το ίδιο logo μάλιστα.

Πώς φροντίζετε να διατηρείτε ζωντανή αυτή την οικογενειακή κληρονομιά;

Με αγάπη προχωράω και σεβασμό. Δεν αγχώνομαι καθόλου. Δεν είμαι με το ζόρι εδώ. Είμαι επειδή το θέλω και επειδή μου αρέσει. Με αγάπη, σεβασμό και αναμνήσεις, φέρνουμε το παρελθόν στο σήμερα.

Γιατί επιλέξατε το Παγκράτι για το μαγαζί σας;

Το Παγκράτι μου αρέσει, είναι γειτονιά. Έψαχνα μαγαζιά σε συγκεκριμένες περιοχές της Αθήνας και, μετά από ενάμιση χρόνο αναζήτησης, βρήκα στην Ευφρονίου αυτό που πληρούσε όλα τα κριτήρια που ήθελα

Έχετε βρει και το κοινό που ανταποκρίνεται στην παράδοση του Παγκρατίου;

Το Παγκράτι είναι μια παλιά γειτονιά της Αθήνας και οι άνθρωποι που μας επισκέπτονται φεύγουν πάντα ικανοποιημένοι.

Υπάρχει κάποιο γλυκό στη βιτρίνα σας που ξεχωρίζετε ή που σας γεμίζει περηφάνια;

Πρόσφατα, έφτιαχνα το τσουρέκι με τη συνταγή του προπαππού. Κάνουμε την ίδια συνταγή τέσσερις γενιές. Αλλά όλα είναι έτσι. Και το γαλακτομπούρεκο…

Και ο μπακλαβάς, που έχει τρελάνει τους φίλους μου.

Ναι, όλα αυτά τα κάνουμε οικογενειακώς.

Πώς μάθατε εσείς αυτή την τέχνη;

Δούλευα στο ζαχαροπλαστείο του πατέρα μου. Μόλις τελείωσα το σχολείο, ξεκίνησα εκεί για έξι χρόνια. Παράλληλα, ολοκλήρωσα και μια σχολή έχοντας ήδη αποκτήσει μακρά εμπειρία στον χώρο. Όμως, πιστεύω ότι ό,τι κατακτάται μαθαίνεται με εξάσκηση. Κάθε τέχνη λειτουργεί έτσι: θα προσπαθήσεις, θα αποτύχεις, αλλά με την επανάληψη θα μάθεις.

Δύσκολο να παραμείνει κάποιος πιστός στην αυθεντικότητα;

Καθόλου.

Ωστόσο, συνήθως συμβαίνει το αντίθετο… Πώς το βλέπετε εσείς;

Όσον αφορά στην αυθεντικότητα, έτσι είμαι και ως άνθρωπος. Δεν ακολουθώ τάσεις ή μόδες και για μένα είναι εύκολο να παραμείνω αυθεντικός. Είναι τα γλυκά που ξέρω, με τα οποία μεγάλωσα, και μου βγαίνει φυσικά. Για κάποιον άλλον ίσως κάτι τέτοιο να είναι πιο δύσκολο.

Πώς βλέπετε το μέλλον του μαγαζιού; Τι προσδοκίες έχετε;

Το επαγγελματικό μου όραμα είναι να παραμείνει το μαγαζί, όπως είναι και τώρα. Δεν θέλω να αλλάξω τίποτα. Το ένα θα φέρει το άλλο. Θα δείξει και ο χρόνος. Δεν είμαι αρνητικός σε κάτι. Αλλά οι πρώτες ύλες και τα προϊόντα θέλω να παραμείνουν ίδια. Και μόνο προς το καλύτερο να πηγαίνουν. Κι ας έχουμε περιορισμένο αριθμό παραγωγής.

Ποια είναι η αγαπημένη σας γεύση;

Μου αρέσουν όλα, αλλά αγαπώ περισσότερο τα γλυκά που έχουν κρέμες. Κρεμούλες, ρυζόγαλα, γαλακτομπούρεκα, τα καζάν ντιπί που φτιάχνουμε είναι στην ίδια θέση για μένα.

Τα λευκά γλυκά μου θυμίζουν σπίτι, θαλπωρή, αγάπη.

Μα αυτά τα γλυκά τρώμε στις γιορτές. Έτσι είναι.

Τι θα θέλατε να κρατήσει ο κόσμος από αυτή την εμπειρία της Θύμησης;

Νομίζω ότι η ουσία είναι να μοιράζεσαι τις αναμνήσεις και τις γεύσεις που αγαπάς. Τα γλυκά μας φέρνουν κοντά με την οικογένεια, με τους φίλους, με το παρελθόν μας. Και αυτό, στο τέλος, είναι η πραγματική «θύμηση».

Σας ευχαριστώ πολύ!

Κι εγώ. Καλή χρονιά να έχουμε!

*Ευφρονίου 17 & Πρατίνου, 210 7244034

Γεννημένο από την ανάγκη για χώρους που λειτουργούν με φροντίδα και ανοιχτότητα, το Keiko αναγνωρίζει ότι η παραγωγή γνώσης δεν είναι ούτε γραμμική, ούτε αποκλειστική αλλά ένας ζωντανός, διαρκώς μεταβαλλόμενος οργανισμός, που συντίθεται μέσα από συνύπαρξη, παύση και αναδιαμόρφωση.

Κοινωνικές και καλλιτεχνικές πρακτικές με αφετηρία το βιβλίο. Στο κέντρο αυτής της νέας προσπάθειας, βρίσκεται το βιβλίο. Όχι ως αντικείμενο, αλλά ως αφετηρία. Η ομάδα του Keiko επιμελείται και αναδεικνύει εκδόσεις και συγγραφείς που αγγίζουν κρίσιμες σύγχρονες θεματικές τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο: ταυτότητα, προσβασιμότητα, γονεϊκότητα, σώμα, μνήμη, οικολογία, τεχνολογία κ.ο.κ. Η γλώσσα που επιλέγει είναι ζωντανή, ανθεκτική και συμπεριληπτική: μια γλώσσα που χωράει πολλούς τρόπους ύπαρξης.

Εδώ οι συγγραφείς με συγγενείς θεματικές συναντιούνται και επαναπροσεγγίζουν έννοιες, ενώ η μετάφραση και η εικονογραφία εκκινούν αναστοχαστικές διαδικασίες. Το υλικό συναντά το άυλο και ο ερευνητικός, ακαδημαϊκός λόγος βρίσκει φυσική θέση μέσα στην καθημερινότητα της γειτονιάς. Βιβλία με κοινωνικό αποτύπωμα ενισχύονται μέσα από καλλιτεχνικές δράσεις, εργαστήρια και δημόσια προγράμματα. Οι επισκέπτες αποκτούν πρόσβαση σε διαδικασίες μάθησης, απομάθησης και επαναμάθησης συμμετέχοντας ενεργά στη διαμόρφωση του χώρου και του περιεχομένου του.

Πληροφορίες

Μουσικές παρουσιάσεις:
20.30 Danai & Io
22.00 Athens Computer Underground

Εικαστικά Έργα:
Camille Cornillon, Ναταλία Μαντά, Τζωρτζίνα Πανταζοπούλου, Φανή Σκουλικίδη

Art objects:
Limited editions Myrtilo Jewellery

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη & Πέμπτη 3-8 μ.μ., Σάββατο 10 π.μ. – 4 μ.μ.

Εορταστικό Ωράριο:
23/12 & 30/12: 10 π.μ. – 3 μ.μ. & 5-8 μ.μ.
27 & 28/12: 11 π.μ. – 4 μ.μ
24/12: 11 π.μ. – 4 μ.μ.

Ο χώρος βρίσκεται στο ισόγειο και έχει ένα πολύ χαμηλό σε ύψος σκαλοπάτι.

Πηγή φωτογραφίας: Π. Ταβιτιάν

Συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση, αποτέλεσε τη δεύτερη γενιά του αγαπημένου ζαχαροπλαστείου, γνωστού σε όλη την Αθήνα –και όχι μόνο– για τα πολίτικα γλυκά του και κυρίως για το τσουρέκι του. Κάθε Πάσχα, οι ουρές στην οδό Φιλολάου έφταναν μέχρι τη Δαμάρεως, καθώς πλήθος κόσμου έσπευδε να προμηθευτεί το περίφημο τσουρέκι ή ένα απλό αλλά καλοφτιαγμένο κέρασμα.

Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη στην τοπική κοινότητα. Στην οδό Χρεμωνίδου, η πόρτα του καταστήματος γράφει απλά: «Κλειστό λόγω πένθους», μα τα λόγια των κατοίκων στα κοινωνικά δίκτυα είναι πολλά και γεμάτα αγάπη για τον άνθρωπο που «γλύκανε» τη ζωή τους για περισσότερα από πενήντα χρόνια.

Η σκυτάλη έχει περάσει εδώ και καιρό στον Πέτρο Πιπερίδη, γιο του Γιώργου, ο οποίος συνεχίζει με αφοσίωση και σεβασμό το έργο του πατέρα του, κρατώντας ζωντανή τη φλόγα και την παράδοση του Lido.

Το σπίτι με τα μπλε παράθυρα και τους κάτασπρους τοίχους, στην οδό Άγρας 20, μια ανάσα από το Καλλιμάρμαρο, είναι το σπίτι που πέρασε τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης, μαζί με την σύζυγό του Μαρώ Ζάννου – Σεφέρη. Ένα σπίτι, σχεδόν, ίδιο εξωτερικά με αυτά, που συναντάει κανείς στην Λαγκάδα της Αμοργού (χτισμένο από τον αρχιτέκτονα Παναή Μανουηλίδη), με εσωτερική στιβαρότητα και με μιαν αυλή γεμάτη ελιές, ροδιές, μουσμουλιές, μωβ αγάπανθους, που αγαπούσε ιδιαίτερα ο ποιητής.

Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Μπαίνεις μέσα κι αισθάνεσαι την παρουσία του Σεφέρη παντού. Ακόμη και στην πλήρη ησυχία, νιώθει κανείς τον ήχο της δημιουργίας. Ένα ιδανικό γραφείο για να ρέει η σκέψη και να ανθίζουν οι ιδέες. Από το πολύφωτο, κρέμεται ακόμη η «Κυρία Ζεν», μια μικρή κούκλα από καρύδι και λίγα βαλανίδια, φτιαγμένη στο χέρι. Ακουμπισμένη στο λακαριστό έπιπλο η μικρή κούκλα-τίγρης, που λάτρευε ο Σεφέρης και που κάποτε της κάλυψε το χαμένο της μάτι με (αυτοσχέδιο) πειρατικό μαντίλι. Τα μολύβια και οι πένες του. Ένα ξύλινο κουτί με ζωγραφισμένες (από τον ίδιο πάντα) γοργόνες. Οι φωτογραφίες του. Αυτές που τραβούσε ο ίδιος κι αυτές που τον απεικονίζουν, άλλοτε με τα παιδιά της Μαρώς, την Άννα και την Μίνα κι άλλοτε με την Μαρώ. Ξεχωρίζει μια μικρή ασπρόμαυρη, πάνω σε σεκρετέρ του σαλονιού, όπου η Μαρώ τού χαρίζει το φιλί θριάμβου. Είναι Οκτώβριος του 1963 και μόλις έχει μόλις ανακοινωθεί η βράβευσή του με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Και παντού, βιβλία και πολλά αντικείμενα αγορασμένα από διάφορες πόλεις του εξωτερικού, από τις οποίες πέρασε με την ιδιότητα του διπλωμάτη.

Το σπίτι του Σεφέρη δεν είναι το ψυχρό μουσείο, που δέχεται επισκέπτες, που θαυμάζουν, δεν αγγίζουν κι αποχωρούν. Είναι ένας ζωντανός, ολάνθιστος χώρος, που στο κέντρο του αναπνέει με αφοσίωση η κ. Άννα Λόντου, κόρη της Μαρώς Σεφέρη από τον πρώτο της γάμο. Ένας ακούραστος άνθρωπος, ευαίσθητος και με μνήμες, που όταν μοιράζονται ενώνουν το παρόν και το μέλλον, χωρίς τον παραμικρό πόνο του νόστου. «Τον Γιώργο Σεφέρη τον αγάπησα και με αγάπησε βαθιά. Τον γνώρισα, για πρώτη φορά, όταν ήμουν πέντε χρόνων, στην Αίγινα. Ήμουν φίλη και συμμαθήτρια και φίλη με την ανιψιά του. Θυμάμαι ότι με πήρε στους ώμους του και μπήκαμε μαζί στη θάλασσα. Ήταν ωραίος άνθρωπος και ήμουν πάντα φίλη μαζί του. Με την μητέρα μου έζησε ωραία χρόνια. Γύρω τους, η ατμόσφαιρα ήταν ωραία. Όλο γέλια», αναφέρει.

Η ημέρα που ανακοινώθηκε η βράβευσή του συνοψίζεται ωραία στις παρακάτω φράσεις: «Τη μέρα που βραβεύτηκε, ένας εφημεριδοπώλης, τον θυμάσαι ντε, τον Κώτσο από το Παγκράτι, ροβολούσε την οδό Αρχιμήδους, αναστατώνοντας τη γειτονιά και ανεμίζοντας το «Βήμα» με οκτάστηλη την είδηση, πρωτοσέλιδη. «Πήραμε το Νόμπελ, πήραμε το Νόμπελ». Και το σπίτι του ποιητή, κατάλαβες, οδός Άγρας, πάροδος Αρχιμήδους πίσω από το Στάδιο. Ο Μαραθωνοδρόμος. Ο Κώτσος από το Παγκράτι. Τότε θυμήθηκα αμυδρά κάποιους στίχους, που απαγγέλθηκαν σε κείνη την εκπομπή. Στρατής Τσίρκας.

«Η μητέρα μου ήταν στους ουρανούς», συνεχίζει η κ. Άννα Λόντου. «Ο ίδιος τής έλεγε συνεχώς ‘’μη μ’ αφήσεις να το πάρω πάνω μου’’». Θυμάμαι και κάτι Σουηδάκια, που τραγουδούσαν έξω από το σπίτι μας, αφού έμαθαν το νέο. Πρώτος κατέφθασε ο Ηλίας Βενέζης, κατασυγκινημένος. Λίγες μέρες μετά, ο Σεφέρης και η μητέρα μου έφυγαν για τους Δελφούς. Αγαπημένος προορισμός του Γιώργου οι Δελφοί».

Ανατρέχοντας στη συγκεκριμένη στιγμή, ανασύρεται το παρακάτω ντοκουμέντο, όπου ο Σεφέρης μιλάει στους εκπροσώπους του Τύπου: «Διαλέγοντας έναν Έλληνα ποιητή για το βραβείο Νομπέλ, νομίζω πως η Σουηδική Ακαδημία θέλησε να εκδηλώσει την αλληλεγγύη της με τη ζωντανή πνευματική Ελλάδα. Εννοώ: αυτή την Ελλάδα για την οποία τόσες γενεές αγωνίστηκαν, προσπαθώντας να κρατήσουν ό,τι ζωντανό από τη μακριά παράδοση της. Νομίζω, ακόμη, ότι η Σουηδική Ακαδημία θέλησε να δείξει πως η σημερινή ανθρωπότητα χρειάζεται και την ποίηση – κάθε λαού – και το ελληνικό πνεύμα».

Περνάω από την Άγρας, συχνά. Στο Σούνιο, Κυριακές. Και στην Αίγινα και τον Πόρο. Και στην Ασίνη φυσικά. Τι ωραίο να κρατάς σταθερό, στην καρδιά σου, έστω κι έναν ποιητή. Δεν υπάρχει κενό, δεν υπάρχει μοναξιά. Υπάρχει μνήμη και ρίζα.

Στο Παγκράτι, πάνω απ΄όλους, ξέρω, από πρώτο χέρι, ότι τα παιδιά έχουν αποφασίσει να μην αφήνουν απροστάτευτα τέτοια βιβλιοπωλεία, ούτε για αστείο. Στην κεντρικότατη Ευτυχίδου, όποια ώρα και να περάσεις από τον διαβόητο «Γάτο Μαουρίτσιο», δίπλα στη Μιμή και τη Σοφία, ανάμεσα σε ζωγραφιές και βιβλία, ιστορίες με φωνή και δόνηση κανονικής γειτονιάς, υπάρχουν πάντα μικροί και μεγάλοι άνθρωποι, εκείνοι οι άνθρωποι του αντι-κανόνα. Που συναντιούνται σε πραγματικό έδαφος και επιμένουν να ονειρεύονται ακέραιο, ειρηνικό έδαφος.

Μίλησα με την Σοφία Σφίρτζη και τη Μιμή Νικολαΐδη, μια μέρα πριν «ζωντανέψει η…Αφρική» στον φιλόξενο «Γάτο» τους. «Το να βρισκόμαστε μέσα σ’ ένα μικρό, ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο είναι κάτι που μας συγκινεί βαθιά. Δεν είναι απλώς ένας χώρος δουλειάς, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός, που αναπνέει με τις λέξεις, τις φωνές και τα βλέμματα των ανθρώπων, που τον επισκέπτονται. Εδώ, κάθε συνάντηση έχει κάτι μοναδικό — ένα παιδί που ψάχνει το πρώτο του βιβλίο, ένας γονιός που μοιράζεται παιδικές αναμνήσεις, ένας αναγνώστης που ψάχνει έμπνευση ή απλώς μια ωραία ιστορία. Σε μια εποχή που η ταχύτητα και η ομοιομορφία μοιάζουν να ισοπεδώνουν τα πάντα, ένα μικρό βιβλιοπωλείο αντιστέκεται σιωπηλά. Είναι ένας χώρος διαλόγου, σκέψης και συνύπαρξης· ένα σημείο όπου η καθημερινότητα φιλτράρεται μέσα από σελίδες και ιδέες, όπου ακόμα υπάρχει χρόνος για να σταθείς, να ακούσεις, να ξεφυλλίσεις, να συζητήσεις. Για εμάς, αυτή η εμπειρία είναι δώρο. Μας γεμίζει ελπίδα να συνειδητοποιούμε ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν για το αυθεντικό, για το αληθινό, για το προσωπικό. Κι όσο αυτό συνεχίζει, νιώθουμε ότι το βιβλιοπωλείο δεν είναι απλώς ένα μαγαζί – είναι μια μικρή πολιτιστική εστία. Μια φωλιά αντίστασης, σκέψης και αγάπης».

Πόσο δίκιο έχουν. Και όπως λέει και ένα μικρό παιδί «θέλω εβδομάδα μικρών βιβλιοπωλείων και τον Ιούλιο». Να μην ξεχνάμε. Να μην αφήνουμε μια Τετάρτη να είναι απλώς μια Τετάρτη. Κάθε μέρα, πρέπει να στηρίζουμε αυτό που αγαπάμε. Γίνεται αλλιώς;

Πρόγραμμα

Παρασκευή, 30 Μαΐου στις 18:00

Μύθοι, χρώματα και τοτέμ…η Αφρική ζωντανεύει.

Ελάτε να ανακαλύψουμε μαγευτικές αφρικανικές ιστορίες και να γνωρίσουμε τα ζώα-τοτέμ που κρύβουν σοφία και δύναμη. Ένα μαγικό ταξίδι με την συγγραφέα Μελίνα Ηλιοπούλου γεμάτο ιστορίες, χρώματα και έμπνευση. Για παιδιά δημοτικού 8-11 ετών

Σάββατο, 31 Μαΐου στις 12:00

ΝΙΝΑ: Η ιστορία της Νίνα Σιμόν, της Τρέισι Ν. Τοντ

Το βιβλιοπωλείο «Ο γάτος Μαουρίτσιο» και οι Εκδόσεις Πατάκη προσκαλούν τα παιδιά σε μια συνάντηση γεμάτη μουσική. Ελάτε να ακούσουμε τη μοναδική ιστορία της από τον ηθοποιό, μουσικό και ιδρυτή του Πολιτιστικού Κέντρου Anasa (Ελλάδα) Μιχάλη Αφολαγιάν και την ηθοποιό, σκηνοθέτη Μαρία Μενεγάκη και να θυμηθούμε πως χρειάζεται να είμαστε πάντοτε έτοιμοι για δράση και γεμάτοι ελπίδα.

Πληροφορίες

Παιδικό βιβλιοπωλείο «Ο γάτος Μαουρίτσιο»

Ευτυχίδου 6-8, Παγκράτι

*Το εικαστικό τόσο της αφίσας όσο και του banner των δράσεων για παιδιά (επάνω) έχει φιλοτεχνήσει η εικονογράφος Miranda Sofroniou

Όσο περιπλανιέμαι, κρατάω στο χέρι έναν τέλειο καφέ. Ζεστό, κρύο, εξαρτάται. Αλλά τέλειος είναι πάντα.

Είτε τον αγοράζω από το “The Room” της Μάρκου Μουσούρου, που άνοιξε πριν λίγα χρόνια, σε έναν μικρό, αλλά πλήρη από ιδέες χώρο. Δεν θυμάμαι ποιος είχε σχολιάσει χαρακτηριστικά ότι η γεύση του συγκεκριμένου καφέ στο “Room” αγγίζει μέχρι τα μάτια. Έτσι είναι. Και φυσικά η ποικιλία δεν σταματά εκεί. Κρουασάν με μύρτιλα, κέικ καρότου και τάρτα καρυδιού. Δεν μπορώ εύκολα να αποφασίσω. Συνήθως, σχεδόν μηχανικά, πλησιάζω το κεράκι «ποπ κορν», παίρνω μια βαθιά ανάσα και παραγγέλνω με σιγουριά τον καφέ μου. Την επόμενη φορά, κάτι άλλο θα μου κάνει εντύπωση.

Αν βρίσκομαι στη μεριά της Ερατοσθένους, μπαίνω χωρίς δεύτερη σκέψη στο “Shake n Bake” για κρύο καφέ και τσουρεκόνε. Μια σταλιά τόπος με πολλή φαντασία στις επιλογές και πάντα με έναν ήλιο να σκάει στο τζάμι. Μετά, κλασικά, Στάδιο, φανάρια, Ζάππειο και με ένα τεράστιο βήμα στα στενά της Πλάκας.

Όταν δε με νοιάζει ο χρόνος, προτιμώ την Αρχιμήδους. Για να πάρω φόρα και να τσουλήσω μέχρι το “Zillion’s”. Πάντα μα πάντα, πληρώνοντας, αφήνω και το ίδιο σχόλιο. «α, τι ωραίος καφές». Δε με έχουν βαρεθεί, μάλλον, γιατί κάθε φορά, προφέρω αλλιώς τα φωνήεντα. Μου απαντούν με χαμόγελο. Με ενημερώνουν και για τις γεύσεις στο παγωτό. Επίσης, στο Zillion’s,  έχω φάει απ’ τα καλύτερα μελομακάρονα.

Όταν ξεφεύγω από το αγαπημένο μου Παγκράτι, και λίγο πριν βρεθώ στη Διονυσίου Αεροπαγίτου, έχω σταματήσει στο “Fika“, στη Βούρβαχη. Αγνές πρώτες ύλες, χωρίς έτοιμα μείγματα, αρώματα και συντηρητικά είναι η βάση για κάθε συνταγή. Τα brownies, ας πούμε, με την απέραντη σοκολάτα και τον ανθό αλατιού δεν παίζονται. Και δεν είναι τα μόνα. Κι επειδή πάνε μαζί αυτά: δέκα με τόνο, φυσικά, παίρνει και ο καφές. Νομίζω ότι είναι φανερό πόσο απαιτητική είμαι; Α, και μην ξεχάσω: Ο όρος “fika” χρησιμοποιείται στα σουηδικά για να περιγράψει μια αγαπημένη καθημερινή συνήθεια των Σουηδών, που έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας τους και της κοινωνικής ζωής τους. Κάποιοι θεωρούν πως ίσως είναι ένα από τα μυστικά που μαρτυρούν γιατί οι Σουηδοί, εδώ και χρόνια, φιγουράρουν πάντα στις λίστες με τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους του πλανήτη.

“Fika” είναι το «διάλειμμα», που συνηθίζουν να κάνουν οι Σουηδοί, για να απολαύσουν ένα καφεδάκι. Κι όταν λέμε διάλειμμα, μιλάμε για πραγματική ολιγόλεπτη διακοπή της όποιας δραστηριότητας: από εργασία, μέχρι βόλτα για ψώνια, δουλειές του σπιτιού ή οτιδήποτε άλλο.

Οι Σουηδοί πιστεύουν πως «ποτέ δεν μπορεί να είσαι τόσο απασχολημένος που να μην έχεις χρόνο για fika».

Δίκιο δεν έχουν; Μαζί τους, λοιπόν.