Οι προκλήσεις και οι δυνατότητες του τραγικού είδους σε κλειστό θέατρο αποτελούν το πεδίο έρευνας και ταυτόχρονα την κεντρική πρόταση του Θεάτρου Πορεία και του καλλιτεχνικού διευθυντή του, Δημήτρη Τάρλοου, για τη χειμερινή σεζόν. Η Ηλέκτρα του Σοφοκλή, μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε στην Επίδαυρο και σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, μετατίθεται στη σκηνή του θεάτρου της Τρικόρφων.

Δεν βλέπουμε συχνά παραστάσεις αρχαίου δράματος σε κλειστές αίθουσες, και ίσως είναι η πρώτη φορά που μια επιτυχημένη επιδαυρική παραγωγή επιχειρείται να ανασυσταθεί σε εσωτερικό περιβάλλον, μεταφέροντάς μας «πιο μέσα» στο παλάτι, στους χώρους υποδοχής του.

Είναι ξημέρωμα και έχει μόλις τελειώσει η γιορτή για την επέτειο της δολοφονίας του Αγαμέμνονα που το βασιλικό ζεύγος δίνει κάθε μήνα, όπως μας πληροφορεί η Ηλέκτρα, αυτή η χολωμένη κόρη, μια ερινύα σε αναμονή. Πλέον κυριαρχούν τόνοι καμπαρέ, τζαζ μουσική από τον Φώτη Σιώτα (η οποία θα ερμηνεύεται ζωντανά), ερωτισμός, αλκοόλ και μια ατμόσφαιρα θριλερικής γοητείας υπό το φως ενός ακόμη επικείμενου φονικού, που –όπως γνωρίζουμε– δεν θα λύσει απολύτως τίποτα.

Η Λουκία Μιχαλοπούλου, που το καλοκαίρι καθήλωσε το κοινό ως Ηλέκτρα, πλαισιώνεται τώρα από μια νέα ομάδα συμπρωταγωνιστών: τη μοναδική Αγλαΐα Παππά στον ρόλο της Κλυταιμνήστρας, τον πολυδιάστατο Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη ως Παιδαγωγό, τον Κωνσταντίνο Ζωγράφο ως Ορέστη (ρόλο στον οποίον ξεχώρισε στην Ορέστεια του Θόδωρου Τερζόπουλου), ενώ ως Αίγισθο θα δούμε τον Δημήτρη Τάρλοου.

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Οι σπουδαίοι αγιογράφοι, αλλά και πολλοί μείζονες όσο και ελάσσονες σύγχρονοι Έλληνες ζωγράφοι αφιέρωσαν τη ζωή τους ζωγραφίζοντας ξανά και ξανά τα ίδια θέματα. Αυτό δεν ήταν από έλλειψη έμπνευσης – το αντίθετο! Κάθε απόπειρα εμπεριέχει την παραδοχή ότι η ουσία που γυρεύουμε στα πράγματα δεν πιάνεται.

Η έκφραση «δια χειρός», που πολύ της μόδας είναι τελευταία, αυτό εννοεί: ότι η κάθε μας κατάδυση στα μεγάλα και υψηλά μονάχα από θεϊκό χέρι μπορεί να καθοδηγηθεί, και ουδόλως πως ο δημιουργός είναι ο ίδιος ένας μικρός θεός. Αυτή ακριβώς είναι και η διαφορά Ανατολής και Δύσης: η ταπεινότητα και η παραδοχή της φθαρτότητας απέναντι στο ναρκισσιστικό μεγαλείο της Δύσης και τη συνεχή τάση της να αγγίξει το θείο με μυτερούς πανύψηλους κώνους εκκλησιών που σχίζουν με αναίδεια τα γκρίζα ουράνια.

Η απόφαση λοιπόν να ξαναδουλέψουμε τη σοφόκλεια Ηλέκτρα, με οδηγό τις υπέροχα αυθαίρετες πρώτες πρόβες μας εντός του «Πορεία», δεν θα ήθελα να εκληφθεί παρά ως παραδοχή του αβυσσαλέου βάθους του έργου αυτού, που μας καλεί να το εξερευνήσουμε.

Είμαι πεπεισμένος ότι η Τραγωδία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε θέμα τουριστικό, ακυρώνοντας το μέγα όφελος που μπορεί να μας προσφέρει, αν έρθουμε σε επαφή με το βαθύτερο πνεύμα της, που κατά ανέλπιστη τύχη πολλοί Έλληνες το έχουμε ζωντανό μέσα μας!

Η θαυμαστή προσήλωση και η απόλυτη σιωπή του κοινού σε όλες ανεξαιρέτως τις παραστάσεις μας στα ανοιχτά θέατρα της Ελλάδας και της Κύπρου μας θύμισαν πώς μια παράσταση Τραγωδίας και η απόδοση του πνεύματός της θα κρίνεται πάντα όχι από φιλολόγους ή πάσης φύσεως ειδικούς, αλλά από το αν ξυπνά μέσα μας την έξαρση του πάθους, τη θεϊκή έκσταση και τη συμφιλίωση όλων των ηδονών και των πόνων της ζωής που ο ποιητής έχει τη δύναμη να δίνει στον κόσμο.

Δημήτρης Τάρλοου

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Σκηνικά & Κοστούμια: Πάρις Μέξης
Μουσική Σύνθεση: Φώτης Σιώτας
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
Χορογραφίες: Μαρκέλλα Μανωλιάδη
Συνεργάτις δραματουργός: Έρι Κύργια
Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Μυγιάκης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αρίστη Τσέλου
Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Δέσποινα-Μαρία Ζαχαρίου
Βοηθός χορογράφου: Μάρω Σταυρινού
Βοηθοί φωτιστή: Χάρης Δάλλας, Ναυσικά Χριστοδουλάκου
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Olga Faleichyk
Σχεδιασμός κομμώσεων: Θωμάς Γαλαζούλας
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Trailer: Θωμάς Παλυβός

Διανομή (αλφαβητικά)

Παιδαγωγός: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης

Χρυσόθεμις: Γρηγορία Μεθενίτη

Ηλέκτρα: Λουκία Μιχαλοπούλου

Κλυταιμνήστρα: Αγλαΐα Παππά

Ορέστης: Κωνσταντίνος Ζωγράφος

Πυλάδης: Περικλής Σιούντας

Αίγισθος: Δημήτρης Τάρλοου

Δύο γυναίκες: Ελένη Βλάχου, Ιωάννα Λέκκα

Μουσικός επί σκηνής: Τάσος Μυσιρλής

Πληροφορίες παραστάσεων

Από 19 Δεκεμβρίου 2025
Ημέρες & ώρες: Παρασκευή 21:00, Σάββατο 21:15, Κυριακή 17:00
Διάρκεια: 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Τιμές εισιτηρίων:

Διακεκριμένη ζώνη: 25€

Α’ ζώνη: 22€

Β’ ζώνη: 18€

Γ’ ζώνη (μειωμένης ορατότητας): 15€

Εκπτωτικά εισιτήρια:

Α’ ζώνη: Senior (άνω των 65), φοιτητικό, ανέργων, ΑμεΑ: 20€

Β’ ζώνη: Senior (άνω των 65), φοιτητικό, ανέργων, ΑμεΑ: 15€

Για τα εισιτήρια ΑμεΑ και για ομαδικές κρατήσεις, για τις οποίες ισχύουν ειδικές τιμές, απαιτείται επικοινωνία με το ταμείο του θεάτρου: 210 8210991, 210 8210082

Site & αγορά εισιτηρίων εδώ

Κεντρική Σκηνή
Σοφοκλή
Ηλέκτρα εντός
Από 19 Δεκεμβρίου 2025

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου

Η Ηλέκτρα του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου, έπειτα από την άκρως επιτυχημένη παρουσίασή της στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, προσαρμόζεται για το κλειστό θέατρο και ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου ΠΟΡΕΙΑ με τη μοναδική Λουκία Μιχαλοπούλου στον ομώνυμο ρόλο και πλαισιωμένη από έναν ανανεωμένο θίασο.

Οι προκλήσεις και οι δυνατότητες του τραγικού είδους σε κλειστό θέατρο αποτελεί το πεδίο έρευνας και ταυτόχρονα την πρόταση του Θεάτρου Πορεία και του καλλιτεχνικού του διευθυντή Δημήτρη Τάρλοου για τη χειμερινή σεζόν, με όχημα ένα έργο που αποκτά ανατριχιαστική επικαιρότητα σε έναν κόσμο που μαστίζεται από ολοκληρωτισμούς και κοινωνική αδικία, σε μια εποχή όπου η βία και η εκδίκηση παρουσιάζονται συχνά ως «αναγκαίο κακό».

Η τραγωδία αυτή δεν είναι απλώς μια αφήγηση εκδίκησης· είναι ένας καθρέφτης των ανθρώπινων διλημμάτων, της διαχρονικής σύγκρουσης ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την ηθική. Καταργώντας την «ασφαλή» απόσταση που επιβάλλουν τα μεγάλα θερινά θέατρα και η πρόσκαιρη θερινή ραστώνη, η παράσταση καλεί το κοινό να αναμετρηθεί με κρίσιμα ερωτήματα: Τι σημαίνει «αποκαθιστώ το δίκαιο»; Ποιο είναι το χρέος του καθήκοντος; Μπορεί κανείς να ζήσει με τις συνέπειες της βίας; Είναι η βία αναπόφευκτη λύση; Θα κλείσει η εκδίκηση τον κύκλο του αίματος; Είναι ποτέ δυνατή η λύτρωση; Και, τελικά, ποιος είναι ο ρόλος της αντίστασης όταν όλα φαίνονται χαμένα;

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου

ΔΙΑΝΟΜΗ (αλφαβητικά)

Παιδαγωγός: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης

Χρυσόθεμις: Γρηγορία Μεθενίτη

Ηλέκτρα: Λουκία Μιχαλοπούλου

Κλυταιμνήστρα: Αγλαΐα Παππά

Πυλάδης: Περικλής Σιούντας

Αίγισθος: Δημήτρης Τάρλοου

Δύο γυναίκες: Ελένη Βλάχου, Ιωάννα Λέκκα

Μουσικός επί σκηνής: Τάσος Μισυρλής

*ο ηθοποιός που θα υποδυθεί τον Ορέστη θα ανακοινωθεί σύντομα

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Παρασκευή 21:00, Σάββατο 21:15 & Κυριακή 17:00

Διάρκεια: 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Στρατή Τσίρκα
Χαμένη Άνοιξη
Από 1η έως 25 Οκτωβρίου 2025

Σκηνοθεσία: Βαλάντης Φράγκος

Το εμβληματικό τελευταίο μυθιστόρημα του Στρατή Τσίρκα, Η Χαμένη Άνοιξη, μεταφέρεται για πρώτη φορά στη σκηνή. Σε μια θεατρική διασκευή του Άρη Λάσκου και σκηνοθεσία του Βαλάντη Φράγκου, η παράσταση κάνει πρεμιέρα την 1η Οκτωβρίου 2025 στο Θέατρο Πορεία, με έναν θίασο έξι ηθοποιών και μία αφήγηση που φέρνει στο προσκήνιο την Ιστορία που πάντα παραμονεύει.

Ο Άρης Λάσκος («Ο αγνός εραστής», «Ένρον», «Τα μαγικά βουνά», «Το συνέδριο για τον Ιράν») μεταγράφει για το θέατρο το μυθιστόρημα και ο Βαλάντης Φράγκος («Peer Gynt no man’s land», «Πόση γη χρειάζεται ο άνθρωπος» «L’echange/Η Ανταλλαγή», «Μετά την πρόβα») σκηνοθετεί μια καταιγιστικού ρυθμού παράσταση. Δύο ηθοποιοί αναλαμβάνουν τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες (Ανδρέας – Φλώρα) και άλλοι τέσσερις εναλλάσσονται σε πολλαπλούς ρόλους ενσαρκώνοντας τους υπόλοιπους χαρακτήρες του μυθιστορήματος.

Συντελεστές

Μεταγραφή: Άρης Λάσκος

Σκηνοθεσία: Βαλάντης Φράγκος

Διανομή

Ελένη Ζαραφίδου

Άρης Λάσκος

Καλλιόπη Παναγιωτίδου

Δημήτρης Πασσάς

Γιούλη Τσαγκαράκη

Συμεών τσακίρης

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Τετάρτη και Κυριακή στις 20:00 & Πέμπτη έως Σάββατο στις 21:00

Διάρκεια: 120 λεπτά (με διάλειμμα)

Suzie Miller
Prima Facie
Από 3 Νοεμβρίου 2025

Σκηνοθεσία: Γιώργος Οικονόμου

Η παράσταση της χρονιάς επιστρέφει. Το συγκλονιστικό «Prima Facie» της διακεκριμένης νομικού Σούζι Μίλερ, που άλλαξε παγκοσμίως τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης αντιμετωπίζει τη σεξουαλική κακοποίηση, παρουσιάστηκε πρώτη φορά στη χώρα μας σε σκηνοθεσία Γιώργου Οικονόμου με την ανεπανάληπτη ερμηνεία της Λένας Παπαληγούρα, γνωρίζοντας σαρωτική επιτυχία. Η sold out παράσταση που υμνήθηκε όσο καμία άλλη τη περσινή σεζόν από κοινό και κριτικούς, έρχεται για 2η χρονιά, από τις 3 Νοεμβρίου στο Θέατρο Πορεία. Προμηθευτείτε έγκαιρα τα τελευταία εισιτήρια σας.

Με βραβείο Olivier το 2022 στο West End του Λονδίνου και βραβείο Tony το 2023 στο Broadway της Νέας Υόρκης, το θεατρικό έργο της σπουδαίας νομικού Suzie Miller που έχουν ήδη παρακολουθήσει μισό εκατομμύριο θεατές σε περισσότερες από τριάντα χώρες σε όλο τον κόσμο την τελευταία πενταετία και που άλλαξε παγκοσμίως τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης αντιμετωπίζει τη σεξουαλική κακοποίηση, παρουσιάστηκε την περασμένη χρονιά στη χώρα μας με σαρωτική επιτυχία, σε μια ολοκαίνουργια παραγωγή, σε σκηνοθεσία Γιώργου Οικονόμου, με τη Λένα Παπαληγούρα στον συγκλονιστικό ρόλο της δικηγόρου Tessa Ensler.

Μετάφραση: Δάφνη Οικονόμου

Σκηνοθεσία: Γιώργος Οικονόμου

Ερμηνεύει η Λένα Παπαληγούρα

Ίρβιν Γιάλομ
Όταν έκλαψε ο Νίτσε
Από 5 Νοεμβρίου 2025

Σκηνοθεσία: Ακύλλας Καραζήσης, Νίκος Χατζόπουλος

Όταν έκλαψε ο Νίτσε: η παράσταση-φαινόμενο με τα συνεχόμενα sold out έρχεται για 2η χρονιά και μετακομίζει λόγω μεγάλης ζήτησης στο Θέατρο Πορεία

Δύο μεγάλες προσωπικότητες του 19ου αιώνα σε κρίση μέσης ηλικίας. Μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας. Επί σκηνής ξετυλίγεται η ανθρώπινη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον θεραπευτή και στον θεραπευόμενο, δύο ανθρώπους που ο καθένας έχει τις δικές του ανάγκες και αδυναμίες. Ο Νίτσε θα κλάψει, αλλά και ο Μπρόιερ θα λυτρωθεί. Η διαδικασία της κατανόησης της ανθρώπινης ψυχής έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας αστυνομικής ιστορίας: αναζήτηση στοιχείων, απρόβλεπτες εξελίξεις, εμφάνιση σχεδόν ανυπέρβλητων εμποδίων, ακόμα και κίνδυνο θανάτου.

Τρεις άντρες ζωντανεύουν το έργο, πότε ως αφηγητές και πότε υποδυόμενοι ρόλους. Οι ποθητές γυναίκες, η εκρηκτική Λου Σαλομέ, η ευάλωτη Άννα Ο., η σταθερή κυρία Μπρόιερ παρουσιάζονται μέσα από τα μάτια και τη φωνή των ανδρών σε μια ιστορία όπου εκείνες έχουν τον πρωταρχικό ρόλο.

Η θεατρική διασκευή της θεατρολόγου και μεταφράστριας του Γιάλομ στην Ελλάδα, Ευαγγελίας Ανδριτσάνου, επικεντρώνεται κυρίως στην ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον θεραπευτή και στον θεραπευόμενο, όπως την παρακολουθούμε να ταλαντεύεται σε τεντωμένο σκοινί σ’ αυτή την παράδοξη αμοιβαία ψυχοθεραπεία. Η ζωτική αξία της ανθρώπινης επαφής θριαμβεύει σ’ αυτό το έργο που ξετυλίγεται ανάμεσα σε τρεις πρωτοπόρους του πνεύματος, τον Φρίντριχ Νίτσε, τον γιατρό Γιόζεφ Μπρόιερ και τον νεαρό Ζίγκμουντ Φρόιντ.

Συντελεστές

Θεατρική διασκευή: Ευαγγελία Ανδριτσάνου

Σκηνοθεσία: Ακύλλας Καραζήσης, Νίκος Χατζόπουλος

Διανομή

Φρίντριχ Νίτσε: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης

Γιατρός Γιόζεφ Μπρόιερ: Γιάννης Κότσιφας

Ζίγκμουντ Φρόιντ: Μάνος Βαβαδάκης

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Τετάρτη: 19.00, Πέμπτη & Παρασκευή: 20.00, Σάββατο: 20.30, Κυριακή: 17.00

Oscar Wilde
Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι
Από 9 Φεβρουαρίου 2026

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγιοπετρίτης Μπογδάνος

Το Πορτρέτο του Dorian Gray του Όσκαρ Γουάιλντ, στη βραβευμένη εκδοχή του Kip Williams, μετά τη θριαμβευτική του πορεία στο West End και το Broadway, ανεβαίνει στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγιοπετρίτη Μπογδάνου με πρωταγωνίστρια τη Νάντια Κοντογεώργη.

Μια γυναίκα. Είκοσι έξι καθρέφτες. Είκοσι έξι φωνές που συγκρούονται μέσα στο ίδιο σώμα. Η Νάντια Κοντογεώργη γίνεται σμήνος∙ χαμαιλέοντας που μεταμορφώνεται σε αθώους, σε δαίμονες, σε πρόσωπα που λάμπουν και που καταρρέουν. Το Πορτρέτο του Dorian Gray ανασαίνει ξανά∙ όχι σαν αφήγηση, αλλά σαν έκρηξη. Αντανακλά τα μέσα της σύγχρονης εποχής, της εικόνας, της οθόνης, της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης. Ο Ντόριαν αναγεννά τη διαβρωμένα αγγελική μορφή του και προσκαλεί τον θεατή να συναντηθεί με τις πολλαπλές πτυχές του εαυτού του, από το διαδικτυακό του άβαταρ μέχρι τη μύχια αλήθεια του. Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Αγιοπετρίτη Μπογδάνου στήνει ένα ζωντανό παζλ που χτίζεται και γκρεμίζεται αδιάκοπα, σπινθηροβόλο και επικίνδυνο. Δεν υπάρχει βεβαιότητα, μόνο μεταμορφώσεις. Μια αισθητική που μοιάζει με φετίχ: μαγνητική, ακαταμάχητη, που παρασύρει τον θεατή σε ένα τεστ αντοχής της φαντασίας. Εκεί όπου η ομορφιά σκοτεινιάζει, το εύθραυστο δυναμώνει, και το ανθρώπινο καθρεφτίζεται σε άπειρα θραύσματα.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγιοπετρίτης Μπογδάνος

Ερμηνεύει η Νάντια Κοντογεώργη

Παιδική Σκηνή
Τζοακίνο Ροσσίνι
Ο κουρέας της Σεβίλλης
Από 26 Οκτωβρίου 2025

Σκηνοθεσία: Χλόη Μάντζαρη

«Ο Κουρέας της Σεβίλλης», μια παράσταση πολυθέαμα για παιδιά, σε σκηνοθεσία της Χλόης Μάντζαρη και χορογραφία-κινησιολογία της Σοφίας Σπυράτου, ανεβαίνει από την Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2025 στο Θέατρο Πορεία. Μια ευφάνταστη προσαρμογή για παιδιά, που βασίζεται στην πασίγνωστη όπερα του Τζοακίνο Ροσσίνι, σε διασκευή του κλασικού έργου του Μπωμαρσαί.

Μία παράσταση-εμπειρία που συνδυάζει την κλασική κωμωδία με τα πιο μαγευτικά αποσπάσματα από πασίγνωστες μελωδίες της όπερας δοσμένες με προσιτό και διασκεδαστικό τρόπο.

Η ταλαντούχα (συγγραφέας-ηθοποιός-σκηνοθέτις) Χλόη Μάντζαρη, μετά την επιτυχημένη «Ροσσινιάδα» για παιδιά, συνεχίζει τη γόνιμη συνεργασία με τον Πολιτιστικό Οργανισμό Λυκόφως και το ποιοτικό θέατρο Πορεία υπογράφοντας μια νέα διασκευή για παιδιά με έντονα διαδραστικά στοιχεία, σχεδιάζοντας μια παράσταση γεμάτη ζωντάνια.

Συντελεστές

Μετάφραση: Λουΐζα Μητσάκου

Σκηνοθεσία: Χλόη Μάντζαρη

Διανομή

Δημήτρης Kουρούμπαλης/Γιώργος Νούσης: Φίγκαρο

Γιάννη Σμέρος: Μπάρτολο

Μαρία Κατριβέση: Ροζίνα

Ηλίας Μανιατόπουλος: Κόμης Αλμαβίβα

Μαρίνος Γαλατσινός: Μπαζίλιο (και κλαρινέτο, σαξόφωνο, φλάουτο)

Φοίβος Ζήτης: Συμβολαιογράφος (και κιθάρα, ukulele)

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Κυριακή στις 11:30

Διάρκεια: 75 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Ουσιαστικά, η ιστορία επαναλαμβάνεται — όχι ως πρόοδος, αλλά ως φαύλος κύκλος εξουσίας και υποταγής. Επαναλαμβάνεται ως καταπίεση. Αποτελεί συλλογικό τραύμα-μοναξιά.

Η ηρωίδα του κειμένου δεν τοποθετείται μέσα στην ιστορία, αλλά μπροστά στην ιστορία. Θρηνεί για την απώλεια του πατέρα. Ο ρόλος του πατέρα, ή ευρύτερα του πατρικού/πατριαρχικού αρχέτυπου, εμφανίζεται μεταμορφωμένος και πολλαπλά συμβολικός. Είναι το Βαθύ Τραύμα – συμβολίζει την απώλεια, τη σιωπή, την ίδια την Ιστορία. Η αναζήτηση του «πατέρα» είναι η αναζήτηση νοήματος, ρίζας, ή εθνικής ταυτότητας. Είναι το ανεκπλήρωτο αίτημα του ανήκειν, της σύνδεσης, της ιστορικής συνέχειας. Είναι μια απουσία που στοιχειώνει. Είναι το τετράπτυχο:

αρχή (ιστορική, πολιτική, θεσμική)

απώλεια (ο θάνατος ενός κόσμου)

κρίση (η κατάρρευση της παλιάς αυθεντίας)

τραύμα (το ατομικό ή συλλογικό πένθος).

Ο θρήνος δεν αποτελεί μελό συναισθηματική εκδήλωση· είναι η ύστατη πράξη μνήμης, ή ακόμα και αντίστασης απέναντι στη λήθη. Είναι μεν προσωπικός θρήνος, αλλά και ένας θρήνος για το ανεκπλήρωτο, για όσα δεν έγιναν, για την ιστορία που μάς πρόδωσε. Ο πατέρας είναι χαμένος, αλλά το βλέμμα προς αυτόν είναι γεμάτο σεβασμό και μελαγχολία. Ο θρήνος είναι τελετουργικός, χωρίς δάκρυα. Οι επιρροές πολλές. Είναι ένα hommage στον Σοφοκλή, τον Αισχύλο, στο έργο του Μίκλος Γιάντσο, του Θόδωρου Αγγελόπουλου, του Πίτερ Γουάτκινς, του Μαχμούντ Νταρουίς, μέχρι τον Νικηφόρο Βρεττάκο και τις εικόνες του Γιάννη Μπεχράκη.

Η κόρη συμβολίζει τη συνείδηση του κόσμου που τελειώνει. Η κόρη βλέπει τον πατέρα να χάνεται — και είναι αυτή που πρέπει να τον «θάψει», δηλαδή να διαφυλάξει τη μνήμη του. Αναζητά τον πατέρα, όχι για προστασία, αλλά για να καταλάβει ποια είναι. Όπως η Αντιγόνη, δεν υπακούει στην εξουσία· υπακούει σε κάτι βαθύτερο: τη μνήμη, το χρέος, το νόημα. Μέσα σ’ αυτόν τον ανασυντεθειμένο χρονοχώρο κινείται η κόρη, η ηθοποιός (Λουκία Μιχαλοπούλου), η οποία έχει ήδη χαθεί μαζί με τον πατέρα, τον οποίο ντύνει μουσικά ο πολυοργανίστας θρύλος μουσικός του κόσμου, Stephan Micus.

«Ο πατέρας μου ήταν πυραυλάνθρωπος

Εκεί στον ουρανό

πέρα από τον ουρανό

Και στο πρόσωπο της το διάστημα

Μπορούσα να διαβάσω τη σιωπηλή κραυγή

αν ο πατέρας μου έπεφτε σαν αστέρι

Δεν θα έπρεπε να ξανακοιτάξω ποτέ εκεί πάνω

Τα δάκρυα είναι σαν κοσμήματα

Τα δάκρυα της πέρασαν απαρατήρητα απ’ αυτόν, γιατί τα κοσμήματά του
ήταν τ’αστέρια

Μια μέρα μου είπαν ότι ο ήλιος φούντωσε και τον πήρε μέσα

Ο Θεός πρέπει να σώσει αυτό το παιδί

Δεν είπες καν αντίο

Όταν με άφησες

Αντίο, αντίο, αντίο για τώρα

Ένα άδειο κρεβάτι ήταν το μόνο που άκουσα

Αντίο

για τώρα»

Πληροφορίες

Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου
Θέατρο Κολωνού: Καπανέως & Ιωαννίνων, Κολωνός
Έναρξη παράστασης: 21.00
Σύλληψη – Κείμενο – Σκηνοθεσία: Αντρέας Μαντάς
Ερμηνεία: Λουκία Μιχαλοπούλου
Μουσικός επί σκηνής: Stephan Micus
Σχεδιασμός φώτων: Ιωάννα Αθανασίου
Επικοινωνία & Δ/νση Παραγωγής: Τίνα Παππά / Amor Omnia

Τιμές εισιτηρίων:

Γενική είσοδος 10 ευρώ
Μειωμένο εισιτήριο 5 ευρώ
*Η τιμή του μειωμένου εισιτηρίου αφορά τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες
(ΑμεΑ, άνεργοι, πολύτεκνοι, άνω των 65 ετών κλπ)

Φέτος, επιστρέφει στην Επίδαυρο, με έναν από τους πιο εμβληματικούς και απαιτητικούς ρόλους του αρχαίου δράματος: την Ηλέκτρα. Απόψε, 5 Ιουλίου, είναι η δεύτερη παράσταση της «Ηλέκτρας» του Σοφοκλή, στο αργολικό θέατρο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, με τη Λουκία Μιχαλοπούλου να μην σταματά να ερευνά, να σκάβει βαθιά στο υλικό, να διασχίζει περιοχές σκοτεινές, απαιτητικές, αλλά και λυτρωτικές. Μέσα από τα λόγια της, αποκαλύπτεται ένας εσωτερικός κόσμος, που κατοικείται από πάθος, στοχασμό και μια βαθιά αγάπη για την ανθρώπινη εμπειρία. Στη συζήτηση που ακολουθεί, μιλά για το θέατρο ως αναγκαιότητα, για την επαφή της με την αρχαία τραγωδία, για την ψυχική φθορά, αλλά και τη δύναμη της τέχνης να προσφέρει σιγουριά, όταν όλα γύρω μοιάζουν ασταθή.

Λουκία, θυμάσαι ποια ήταν η στιγμή που ένιωσες ότι το θέατρο είναι ο δικός σου δρόμος;

Στην εφηβεία, στα 13 μου, είχα πάθει μια πολύ παράξενη κρίση: δεν ήθελα να μεγαλώσω. Δεν ξέρω, ήταν πολύ παράξενο αυτό το πράγμα. Ήταν η εποχή κιόλας που μας «βομβάρδιζαν» ότι έπρεπε να μπούμε στη διαδικασία να κάνουμε φροντιστήρια, να διαλέξουμε έναν «δρόμο ζωής», το μέλλον μας, με λίγα λόγια. Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια, αλλά δεν είχα αποφασίσει τι με εξέφραζε. Λοιπόν, τότε, είχα κάνει μια εργασία για τον Βίνσεντ βαν Γκογκ, ο οποίος, σε κάποιο γράμμα του, έλεγε «σε αυτή τη δουλειά, ρισκάρω εγώ τη ζωή και το μισό μου μυαλό χάθηκε γι’ αυτή». Με συντάραξε αυτό.

Και ήσουν μόνο 13.

Ξαφνικά είπα «αυτό θέλω». Χωρίς να ξέρω πάλι τι ακριβώς. Ήταν, όμως, ξεκάθαρο ότι ήθελα να ασχοληθώ με κάτι, το οποίο να μού δίνει τη δυνατότητα αυτού του ρίσκου. Κι αυτό που λέμε «να είσαι σε θέση να δώσεις τη ζωή σου γι’ αυτό». Η συγκυρία αυτή συνέπεσε με ένα θεατρικό εργαστήρι, που υπήρχε τότε στο σχολείο, και στο οποίο έλαβα μέρος. Το θέατρο, η σκηνή, αυτός ο περίεργος τόπος, έμοιαζε να είναι ένας χώρος, που δεν έχει χρόνο και που, ενδεχομένως, να μπορούσα να δοκιμαστώ και να ψάξω αυτό που προανέφερα.

Έχει πολύ ενδιαφέρον, στην εφηβεία, να νιώσεις κάτι τέτοιο.

Ναι. Μου συνέβη κάτι υπαρξιακό. Στο σπίτι μας, υπήρχε η επαφή με την τέχνη – ο πατέρας μου, συγκεκριμένα, είχε ενασχόληση με την τέχνη-, αλλά δεν σήμαινε κάτι αυτό. Δηλαδή, δεν ήταν ότι με οδηγούσε όλο αυτό το κλίμα στον δρόμο της υποκριτικής. Απλώς, μου άνοιγε τη φαντασία με διάφορους τρόπους.

Ωραίο. Υπάρχει κάποια στιγμή από τα χρόνια σου στο θέατρο που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;

Μου μένουν αξέχαστες οι συναντήσεις. Είχα την τύχη και την ευλογία να βρεθώ με πολύ σημαντικούς σκηνοθέτες. Με το Θέατρο Τέχνης, στο οποίο σπούδασα, -με ενδιέφερε η φιλοσοφία του Τέχνης, ακόμη κι αν δεν υπήρχε, όταν ήμουν εγώ φοιτήτρια- ήταν πολύ ισχυρό το δέσιμό μου. Και με τους δασκάλους του. Με τον Δημήτρη Οικονόμου, τη Ρένη Πιττακή, τον Μίμη Κουγιουμτζή, που πρόλαβα για πολύ λίγο, όπως και με την Κάτια Γέρου, τη Μάγια Λυμπεροπούλου. Ο Λευτέρης Βογιατζής, επίσης, ήταν ένα πολύ μεγάλο σχολείο. Ήθελα σαν τρελή να είμαι στον Λευτέρη από πάρα πολύ μικρή. Και το ότι ήρθε στις διπλωματικές εξετάσεις ήταν, για μένα, πολύ σημαντικό. Γιατί ήθελα να με δει. Και με το που τελείωσα τη σχολή, δούλεψα μαζί του. Από μόνο του αυτό είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Είναι μια δεύτερη σχολή, με έναν τρόπο. Έπειτα, ο Γιώργος Μιχαηλίδης, η Ρούλα Πατεράκη, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, η Κατερίνα Ευαγγελάτου, ο Δημήτρης Μαυρίκιος, ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο Στάθης Λιβαθινός, ο Νίκος Μαστοράκης. Δεν θέλω να ξεχάσω κάποιον. Ο Βασίλης Παπαβασιλείου, που οργανώναμε σχέδια, όλα αυτά τα χρόνια, να κάνουμε πράγματα και δεν τα καταφέραμε. Είναι τεράστια η απώλειά του. Με ενέπνεε πολύ αυτός ο άνθρωπος. Κάναμε κάτι συζητήσεις.  Σε μια εποχή, που δεν έχουν μείνει και πολλοί. Μου λείπει, ιδιαίτερα τώρα που είμαι στην Επίδαυρο.

Το καταλαβαίνω, ναι. Σε είχα δει στον μονόλογο «Ανθρώπινη φωνή» του Ζαν Κοκτώ πριν από τρία χρόνια. Πριν έρθω στην παράσταση, διάβασα σε μια κριτική, πως με την ίδια ειλικρίνεια –χωρίς φόβο να εκφράσεις το συναίσθημά σου για ανθρώπους και πράγματα που θαυμάζεις– προσεγγίζεις και τους ρόλους που ερμηνεύεις. Συμφωνείς μ’ αυτή την παρατήρηση;

Αν δεν συνδεθώ με το κείμενο, -αυτό είναι μια προσωπική δουλειά, που δεν έχει να κάνει με τον σκηνοθέτη ή με αυτό που λέμε «επίσημες πρόβες»- , αν δεν καταλάβω τον πραγματικό λόγο που το κάνω, δεν έχει νόημα να συνεχίσω τίποτα. Πιστεύω πάρα πολύ στην προσωπική σχέση με το κείμενο, με το έργο και με τον ρόλο. Αυτό έχει μια πολύ μεγάλη ιστορία για μένα. Που μπορεί να ξεκινά από τις λέξεις μέχρι πώς ανοίγει η φαντασία μου. Κάτι τέτοιο δε σημαίνει ότι μπορεί και να συμπίπτει με την άποψη του σκηνοθέτη. Ο σκηνοθέτης μπορεί να μην ξέρει ποτέ τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μου. Πιστεύω πολύ στον ηθοποιό-δημιουργό και όχι στον ηθοποιό-εκτελεστή. Οπότε, είμαι δημιουργός του ρόλου μου. Άρα, συνδέομαι με αυτή την ειλικρίνεια, που λες.

Πρωταγωνιστείς στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου. Χθες, ήταν η πρεμιέρα σας στην Επίδαυρο κι απόψε, η δεύτερη παράσταση. Έχεις πει για την Ηλέκτρα ότι είναι κάτι σαν φαινόμενο. Όπως η ανατολή και η δύση του ήλιου. Κάτι που παρατηρούμε, αλλά ταυτόχρονα είμαστε μέσα. Αυτή η αναλογία πώς αποτυπώνεται στη σκηνή;

Δεν παίζονται ακριβώς αυτά τα πράγματα. Είναι πάρα πολύ μεγάλα. Αν μπεις στη διαδικασία να παίξεις όλα αυτά, που συμβαίνουν σε αυτή την ηρωίδα, θα τρελαθείς. Γι’ αυτό, το φαινόμενο το παρακολουθείς, είσαι πάρα πολύ μέσα, αλλά ταυτόχρονα και παρατηρητής του. Δεν μπορείς να το «χαντακώσεις» με μια δική σου, ας πούμε, αντίληψη. Με την ματαιοδοξία ή τον ναρκισσισμό σου. Θα σε φάει. Είναι πολύ περίεργη η ισορροπία, που απαιτούν αυτά τα κείμενα. Είσαι διαρκώς αντιμέτωπος με αυτή την ισορροπία κι εκεί είναι η μεγάλη δυσκολία. Λέω μέσα μου «αρκεί να το παρακολουθήσω, να το σεβαστώ και να στρέψω το βλέμμα μου προς τα εκεί». Δεν μπορείς να το φτάσεις και είναι και χαζό να λες ότι μπορείς να το φτάσεις. Το παρακολουθείς, το αφήνεις να σε επηρεάσει. Αυτό συμβαίνει και με αυτόν τον μαγικό χώρο. Με το θέατρο της Επιδαύρου. Μοιάζει λίγο με τη θάλασσα. Όσο καλός κολυμβητής και να είσαι, δε σημαίνει ότι η θάλασσα δεν έχει κινδύνους και δεν πρέπει να τη σεβαστείς. Είσαι μέρος της. Αλλά πας και μαζί της. Αν νιώσεις ότι την έχεις κατακτήσει και μπορείς να την κάνεις ό,τι θέλεις, είναι πολύ επικίνδυνο. Η Επίδαυρος το έχει αυτό. Εκεί που νομίζεις ότι είναι πολύ φιλόξενη, ζεστή και πανέμορφη –γιατί είναι-  εκεί μπορεί να σε «κατασπαράξει» κιόλας.

Έχεις τους δικούς του κανόνες.

Ναι. Θέλει σεβασμό και δύναμη. Δεν πας ως εκεί λέγοντας «το’ χω». Δεν το’ χουμε και δεν πειράζει που δεν το’ χουμε. Είναι βλακεία να λέμε ότι το’ χουμε. Αυτό.

Τι σου ζητά η αρχαία τραγωδία, που δεν σου ζητά καμία άλλη μορφή θεάτρου; Και ποια «ελευθερία» σου στερεί;

Σου ζητάει το μέγεθος. Είναι τρομερά τα θέματα που «ξύνουν» αυτά τα κείμενα. Και πόσο πάνω στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα έχουν πει όλα. Θα μπορούμε να παίρνουμε  τα κείμενα αυτά και να φωτίζουμε πλευρές τους, χωρίς να έχουμε άλλη ενασχόληση. Είναι τέλεια. Ζητάει, λοιπόν, το μέγεθος. Το ψυχικό μέγεθος και την ψυχική γενναιοδωρία. Αν δεν υπάρχει μέγεθος, αυτά τα κείμενα δεν μπορούν να σταθούν. Το μέγεθος μπορεί να αποτυπωθεί, όπως σου είπα, εσωτερικά, ο καθένας ψάχνει να βρει τη φόρμα και πώς θα αποτυπωθεί στη σκηνή. Σίγουρα, όμως, ψάχνουμε όλοι ένα μέγεθος. Ο τρόπος είναι, που διαφέρει κάθε φορά.

Ανέφερες τη λέξη «εξουθένωση» για την ηρωίδα. Υπάρχει ψυχική φθορά για έναν ηθοποιό, όταν καλείται να βυθιστεί σε τόσο σκοτεινά τοπία;

Είναι πολύ εξουθενωτικό για την Ηλέκτρα αυτό που της συμβαίνει. Αυτή η λούπα που δεν σταματάει. Και για τον ηθοποιό είναι επίσης εξουθενωτικό.

Αυτό. Πόση ψυχική φθορά!

Πάρα πολύ μεγάλη. Όσο αισθάνομαι ευλογημένη – είναι μεγάλη τύχη για έναν ηθοποιό να ασχοληθεί με αυτό το κείμενο- άλλο τόσο νιώθω κι «ατυχία»: δηλαδή, θέλω να τελειώσει. Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι αν θα αντέξω.

Ασχολείσαι και με τη σκηνοθεσία, αν δεν κάνω λάθος. Τι σε ελκύει σε αυτή τη θέση που δεν υπάρχει, όταν βρίσκεσαι στη σκηνή ως ηθοποιός;

Όχι, ούτε καν. Ασχολούμαι μόνο στο πρίσμα ότι δηλαδή ένας ηθοποιός οφείλει να είναι και σκηνοθέτης του εαυτού του. Ένας ηθοποιός πρέπει να μπορεί να βλέπει τα πράγματα ολόκληρα. Να μπορεί να είναι πάρα πολύ μέσα και πάρα πολύ έξω. Σε αυτό, εξασκούμαι από μικρή. Τώρα σε σχέση με τη σκηνοθεσία καθεαυτή, ίσως πιο πειραματική να είναι η ενασχόλησή μου μέχρι τώρα. Ίσως να αναφέρεσαι σε αυτό που έκανα στο Τέχνης, την παράσταση «Όστια – αυτό είναι το Σώμα μου». Ήταν μια περφόρμανς, που έκανα με τον Ανδρέα Μαντά. Αλλά με τίποτα δεν θα έλεγα ότι ασχολούμαι με την σκηνοθεσία.

Μόνο με την οπτική, που είπες.

Ναι, στο ότι ένας ηθοποιός οφείλει να είναι σκηνοθέτης του εαυτού του. Να βλέπει τον εαυτό του απ’ έξω και σε σχέση με ένα σύνολο.

Διάβασα κάπου ότι η τέχνη «δίνει σιγουριά στους ανθρώπους, όταν ο κόσμος γίνεται ολοένα και πιο παράλογος». Συμφωνείς; Κι αν ναι, με ποιον τρόπο το καταφέρνει;

Η τέχνη είναι ένα τεράστιο αποκούμπι. Δε μιλάω μόνο για εμάς, που είναι η ζωή μας. Οτιδήποτε ανοίγει τη φαντασία και τον ψυχισμό, σε φέρνει στον πυρήνα σου, οπότε αισθάνεσαι ότι υπάρχεις, ότι ζεις. Αυτή η ζωντάνια δημιουργεί αυτή τη σιγουριά. Σου δίνει δύναμη το να είσαι ζωντανός. Δεν είσαι, δηλαδή, έρμαιο των πραγμάτων και των συνθηκών. Έχεις μια αυτονομία.

Όλο αυτό εγώ το βιώνω με την προϋπόθεση ότι έρχεται η τέχνη, με κάποιον τρόπο, κοντά στις μάζες. Λουκία, έχουν πραγματοποιηθεί όλα όσα έχεις ονειρευτεί ή σχεδιάσει; Τι μένει ακόμα να γίνει;

Ποτέ δεν ολοκληρώνεται κάτι και δεν πραγματοποιείται. Είμαι ευγνώμων όμως για όλα. Νιώθω χαρά που κάνω αυτό που αγαπώ, με τον τρόπο που θέλω. Δεν έχω βάλει πολύ νερό στο κρασί μου. Έντάξει, λίγο μόνο. Τώρα, δεν ξέρω..

Κάπου σε πάει όλο αυτό.

Αυτή τη στιγμή είμαι στο Άβατον, σε ένα ευλογημένο μέρος, κοντά στην Επίδαυρο. Όλο αυτό μου θυμίζει τα χρόνια που ήμουν στη σχολή. Νιώθω, παράλληλα, ότι η σχέση μου με το θέατρο, από εκείνα τα χρόνια, δεν έχει αλλάξει. Το ότι αυτή η σχέση παραμένει ίδια, η πίστη μου παραμένει ίδια, είναι για μένα πολύ σημαντικό.

Πολύ σημαντικό. Σε ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή την κουβέντα.

Κι εγώ!

Σε έναν κόσμο που μαστίζεται από ολοκληρωτισμούς και κοινωνική αδικία, σε μια εποχή όπου η βία και η εκδίκηση παρουσιάζονται συχνά ως «αναγκαίο κακό», η Ηλέκτρα του Σοφοκλή αποκτά ανατριχιαστική επικαιρότητα. Η τραγωδία αυτή δεν είναι απλώς μια αφήγηση εκδίκησης· είναι ένας καθρέφτης των ανθρώπινων διλημμάτων, της διαχρονικής σύγκρουσης ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την ηθική.

Η παράστασή μας στοχεύει να αναδείξει αυτή την πολυπλοκότητα, καλώντας το κοινό να αναμετρηθεί με κρίσιμα ερωτήματα: Τι σημαίνει «αποκαθιστώ το δίκαιο»; Ποιο είναι το χρέος του καθήκοντος; Μπορεί κανείς να ζήσει με τις συνέπειες της βίας; Είναι η βία αναπόφευκτη λύση; Θα κλείσει η εκδίκηση τον κύκλο του αίματος; Είναι ποτέ δυνατή η λύτρωση; Και, τελικά, ποιος είναι ο ρόλος της αντίστασης όταν όλα φαίνονται χαμένα;

Η Ηλέκτρα, μέλος της καταραμένης οικογένειας των Ατρειδών, μια γυναίκα παγιδευμένη σε αυτόν τον κύκλο αίματος και φρίκης, είναι κάτι περισσότερο από ένας τραγικός χαρακτήρας, αφού προσωποποιεί το δίλημμα ανάμεσα στην ανάγκη για δικαιοσύνη και την ηθική επιταγή της αποφυγής της βίας. Δεν πρόκειται, επομένως, μόνο για ένα τραγικό πλάσμα της μοίρας, αλλά και για ένα δημιούργημα του χαρακτήρα της, ενός χαρακτήρα ολόψυχα δοσμένου στον αγώνα της για δικαιοσύνη.

Είναι άραγε και η ίδια θύμα τής εμμονής της με την εκδίκηση ή μια φωνή αντίστασης απέναντι στη βαρβαρότητα της εξουσίας; Και γιατί όταν το παλάτι απαλλάσσεται πλέον από τους τυράννους, εκείνη δεν περνάει το κατώφλι του; Μένει απλώς έξω από τον Οίκο που μισεί ή αρνείται να γίνει μέρος του συστήματος που πολέμησε με πάθος; Είναι ακόμα δέσμια των ακραίων συναισθημάτων που την καθόρισαν – του πόνου για τον θάνατο του πατέρα, το μίσος για τη μητέρα, τη νοσταλγία για τον χαμένο αδερφό; Το πάθος της, είναι βέβαιο, δεν σιγάζει ούτε μετά την κάθαρση.

Στην Ηλέκτρα, ο ποιητής δεν δίνει απαντήσεις, οι θεοί απουσιάζουν, οι χρησμοί απλώς συμπίπτουν με τις ανθρώπινες αποφάσεις, η συνείδηση περνά σε δεύτερη μοίρα, οι Ερινύες δεν εμφανίζονται. Παρ’ όλα αυτά, το τίμημα για τους επιζώντες είναι βαρύ. Αυτό το τίμημα της επιλογής και την ανθρώπινη ανάγκη για κάθαρση με κάθε κόστος μάς καλεί να αναλογιστούμε η σοφόκλεια Ηλέκτρα. Εξάλλου, ο Σοφοκλής δεν θα μας δώσει άλλη ευκαιρία, δεν θα γράψει τριλογία: το δικό του έργο τελειώνει εδώ – εντός αυτών των 1.510 στίχων θαυμαστής συμμετρίας και λιτότητας θα διευθετηθεί κάθε μία από τις αμφιβολίες και τα ερωτήματα που έχει θέσει.

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Σκηνικά & Κοστούμια: Πάρις Μέξης
Μουσική Σύνθεση: Φώτης Σιώτας
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
Χορογραφίες: Μαρκέλλα Μανωλιάδη
Συνεργάτις δραματουργός: ΈριΚύργια
Σχεδιασμός Ήχου: Ηλίας Φλάμμος
Βοηθοί σκηνοθέτη: Δήμητρα Κουτσοκώστα, Αρίστη Τσέλου
Βοηθός σκηνογράφου- ενδυματολόγου: Δέσποινα – Μαρία Ζαχαρίου
Βοηθός χορογράφου: Μάρω Σταυρινού
Βοηθοί φωτιστή: Χάρης Δάλλας, Ναυσικά Χριστοδουλάκου
Σχεδιασμός μακιγιάζ: OlgaFaleichyk
Σχεδιασμός κομμώσεων: Θωμάς Γαλαζούλας
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Trailer: Θωμάς Παλυβός

Διανομή (αλφαβητικά)
Παιδαγωγός: Γιάννης Αναστασάκης
Χρυσόθεμις: Γρηγορία Μεθενίτη
Ηλέκτρα: Λουκία Μιχαλοπούλου
Αίγισθος: Νικόλας Παπαγιάννης
Κλυταιμνήστρα: Ιωάννα Παππά
Ορέστης: ΑναστάσηςΡοϊλός
Πυλάδης: Περικλής Σιούντας

Χορός (αλφαβητικά)
Μαργαρίτα Αλεξιάδη
Ασημίνα Αναστασοπούλου
Ελένη Βλάχου
Ιωάννα Δεμερτζίδου
Ελένη Κιλινκαρίδου – Σίστη
Ιωάννα Λέκκα
Λυδία Στέφου
Άννα Συμεωνίδου
Χαρά Τζόκα

Μουσικοί επί σκηνής: Φώτης Σιώτας, Τάσος Μισυρλής

Διεύθυνση παραγωγής: Στέλλα Γιοβάνη
Οργάνωση & εκτέλεση παραγωγής: Άννα Πασπαράκη, Βασιλεία Τάσκου
Σύμβουλος Επικοινωνίας – Πληροφ. για τα ΜΜΕ : Σάσα Παπαχριστοπούλου
Διαφήμιση – So.Me. : RenegadeMedia

Το πρόγραμμα του Α΄σκέλους της περιοδείας:
Ιούλιος
• 8/7 – ΙΩΑΝΝΙΝΑ, Υπαίθριο Θέατρο ΕΗΜ «Κώστας Φρόντζος», 21:30
• 9 & 10/7 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, Θέατρο Δάσους, 21:30
• 11/7 – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, Θέατρο Αλτιναλμάζη, 21:30
• 12 & 13/7 KABAΛΑ, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων
• 14/7 – ΒΟΛΟΣ, Θερινό Δημοτικό Θέατρο, 21:30
• 15/7 – ΛΑΡΙΣΑ, Κηποθέατρο Αλκαζάρ, 21:30
• Αύγουστος
• 1/8 & 2/8 – ΚΥΠΡΟΣ Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
• 10 & 11/8 – ΗΡΑΚΛΕΙΟ, Τεχνόπολις, 21:00
• 12/8 – ΡΕΘΥΜΝΟ, Θέατρο Ερωφίλη Φορτέτζα, 21:30
• 13/8 – ΧΑΝΙΑ, Θέατρο Ανατολικής Τάφρου, 21:00
• 17/8 – ΚΑΛΑΜΑΤΑ
• 20/8 – ΠΑΡΟΣ, Θέατρο Αρχίλοχος, 21:00
• 23/8 – ΔΙΟΝ, Αρχαίο Θέατρο Δίου, 21:00

Σύντομα θα ανακοινωθεί και το Β΄σκέλος της περιοδείας με επιπλέον σταθμούς.
Προπώληση εισιτηρίων για το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου εδώ

Site & Aγορά εισιτηρίων εδώ
Τιμές εισιτηρίων περιοδείας:
Γενική είσοδος 22 ευρώ
Εκπτωτικά εισιτήρια: Senior (άνω των 65), φοιτητικό, νεανικό (κάτω των 22), ανέργων, ΑμεΑ ** (67% και άνω) & συνοδός: 18 ευρώ

Το υπέροχο, πρόσφατα εκδοθέν από τις εκδόσεις Άγρα, διήγημα της Μαρίνας Καραγάτση «Στη μνήμη του συμπατριώτη μου Υπατίου Περδίου» συνομιλεί με την «άγνωστη», αλλά συγκλονιστική «Στοιχειωμένη καμάρα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Η Λουκία Μιχαλοπούλου διαβάζει Καραγάτση και ο Δημήτρης Τάρλοου Παπαδιαμάντη, ενώ ο Φώτης Σιώτας δημιουργεί τις δικές του ατμόσφαιρες μέσα από πρωτότυπες μελωδίες.

Πληροφορίες

Σάββατο, 29 Μαρτίου 18:00
Διάρκεια: 1 ώρα
Τιμή εισιτηρίου: γενική είσοδος 10 ευρώ

Θέατρο Πορεία
Τρικόρφων 3-5 & 3ης Σεπτεμβρίου 69
Πλατεία Βικτωρίας
Site & αγορά εισιτηρίων εδώ

*Τα έσοδα της παράστασης θα δοθούν σε φιλανθρωπικό σκοπό για την αποκατάσταση σχολείου, που κάηκε στις μεγάλες πυρκαγιές το περασμένο καλοκαίρι.