Η απόφαση περιλαμβάνει επίσης διετή απαγόρευση εξόδου από το Ιράν και απαγόρευση συμμετοχής του Παναχί σε οποιαδήποτε πολιτική ή κοινωνική ομάδα, όπως ανακοίνωσε ο δικηγόρος του, Μοσταφά Νίλι. Ο Νίλι πρόσθεσε ότι θα ασκήσουν έφεση κατά της ποινής.

Σύμφωνα με τον Νίλι, οι κατηγορίες αφορούν συμμετοχή του σκηνοθέτη σε «προπαγανδιστικές δραστηριότητες» κατά του κράτους, χωρίς να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες. «Ο κύριος Παναχί βρίσκεται αυτή τη στιγμή εκτός Ιράν», διευκρίνισε ο δικηγόρος.

Ο Παναχί, 65 ετών, κέρδισε φέτος το κορυφαίο βραβείο του Φεστιβάλ Καννών με την ταινία «Ήταν Απλώς Ένα Ατύχημα», στην οποία πέντε πρώην κρατούμενοι εξετάζουν αν θα εκδικηθούν έναν άνδρα που πιστεύουν πως ήταν ο παλιός δεσμοφύλακάς τους.

Η διεθνής αναγνώριση και οι πρόσφατες κινήσεις του Παναχί

Τον περασμένο μήνα, ο Παναχί πραγματοποίησε περιοδεία στις ΗΠΑ, επισκεπτόμενος το Λος Άντζελες, τη Νέα Υόρκη και το Τελούραϊντ του Κολοράντο, για την προώθηση της νέας του ταινίας που φιλοδοξεί να διεκδικήσει Όσκαρ.

Η ταινία έχει επιλεγεί από τη Γαλλία ως επίσημη υποψηφιότητα για τα Βραβεία Όσκαρ, με πολλούς να αναμένουν ότι θα συμπεριληφθεί στη βραχεία λίστα για το καλύτερο διεθνές φιλμ στην τελετή του Μαρτίου.

Η νίκη του Παναχί στις Κάννες καλύφθηκε από τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία τότε υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό τη διάκρισή του, δημοσιεύοντας και φωτογραφία του. Ο σκηνοθέτης έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, ενώ το ντεμπούτο του, «Το Λευκό Μπαλόνι», προβλήθηκε στις Κάννες το 1995, αποσπώντας βραβείο καλύτερης πρώτης ταινίας.

Διώξεις και απαγορεύσεις κατά της δημιουργικής έκφρασης

Το 2010, στον Παναχί επιβλήθηκε απαγόρευση σκηνοθεσίας και εξόδου από τη χώρα, μετά τη στήριξή του σε μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις ένα χρόνο νωρίτερα και τη δημιουργία ταινιών επικριτικών προς τη σύγχρονη κατάσταση στο Ιράν.

Καταδικασμένος για «προπαγάνδα κατά του συστήματος», ο Παναχί είχε λάβει ποινή έξι ετών φυλάκισης, αλλά παρέμεινε στη φυλακή μόνο δύο μήνες πριν αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση.

Έναν χρόνο μετά την εικοσαετή απαγόρευση κινηματογράφησης, κατάφερε να στείλει στο φεστιβάλ των Καννών το ντοκιμαντέρ «Αυτό δεν είναι μια ταινία» κρυμμένο μέσα σε τούρτα σε φλασάκι USB.

Το 2015, γύρισε εξ ολοκλήρου μέσα σε αυτοκίνητο την ταινία «Taxi», στην οποία πρωταγωνιστεί ο ίδιος ως οδηγός ταξί.

Το 2022, συνελήφθη λόγω διαδηλώσεων κινηματογραφιστών αλλά αποφυλακίστηκε σχεδόν επτά μήνες αργότερα.

Στενή παρακολούθηση καλλιτεχνών στο Ιράν

Ιρανοί σκηνοθέτες, γνωστά πρόσωπα των μέσων και διασημότητες βρίσκονται υπό στενή παρακολούθηση στη χώρα, ενώ τα έργα τους ελέγχονται για περιεχόμενο που θεωρείται επικριτικό προς το Ιράν.

Πέρσι, ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης Μοχαμάντ Ρασουλόφ διέφυγε από το Ιράν για να αποφύγει ποινή φυλάκισης με την κατηγορία της «συνωμοσίας κατά της εθνικής ασφάλειας».

Η Sole-Smith σημειώνει ότι οι λευκοί ετεροφυλόφιλοι άνδρες έχουν συνηθίσει να θεωρούν τη δική τους ευτυχία ως βαρόμετρο της κοινωνίας συνολικά. Αν αυτοί είναι δυστυχισμένοι, τότε, κατά τη συλλογική αντίληψη, έχει αποτύχει όλη η κοινωνία. Αντίθετα, η μοναξιά των γυναικών αντιμετωπίζεται ως δικό τους προσωπικό φταίξιμο. Αυτή η διάκριση δεν αναδεικνύεται μόνο από το Barómetro de la Soledad, αλλά και από τη δημόσια συζήτηση και τα σατιρικά προγράμματα.

Η φιλία μεταξύ ανδρών έχει εξελιχθεί σε αντικείμενο χλευασμού. Στο αρχικό του μονόλογο στο Saturday Night Live, ο κωμικός John Mulaney αστειεύτηκε: «Ο πατέρας σου δεν έχει φίλους και αν νομίζεις το αντίθετο, κάνεις λάθος». Παρά τα γέλια, το υπόβαθρο είναι πολύ λιγότερο διασκεδαστικό.

Όπως εξηγεί στην ICON η συγγραφέας Nuria Labari, οι άνδρες διαθέτουν λιγότερη πολιτισμική εκπαίδευση στη φροντίδα των σχέσεων — όχι μόνο φιλικών, αλλά και οικογενειακών ή συντροφικών. Η κυρίαρχη ανδροκρατική κουλτούρα υπονομεύει την συναισθηματική ανεξαρτησία των ανδρών, οδηγώντας σε ελλείψεις στις δεξιότητες επικοινωνίας και επίλυσης συγκρούσεων.

Ανδρικές φιλίες και στερεότυπα

Ο ιστορικός Fernando Herranz Velázquez επισημαίνει πως οι τυπικές ανδρικές φιλίες βασίζονται στην προβολή της αρρενωπότητας. Σε τέτοιους κύκλους είναι εξαιρετικά δύσκολο να εκφράσεις ανοιχτά τα συναισθήματά σου ή να ζητήσεις υποστήριξη. Η παραβίαση αυτών των άγραφων κανόνων μπορεί να οδηγήσει σε περιθωριοποίηση ή ακόμη και σε αποκλεισμό από την «αντρική» ταυτότητα — χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ταμπού γύρω από την αναζήτηση ψυχολογικής βοήθειας.

Ο δημοσιογράφος Sam Graham-Felsen, σε δοκίμιό του στους The New York Times, περιγράφει πώς, μένοντας σπίτι για να φροντίζει τα παιδιά του και απομακρυνόμενος από τους φίλους του, βρήκε παρηγοριά στο podcast The Joe Rogan Experience. Το βασικό μήνυμα; Η άσκηση είναι το κλειδί για την ευτυχία. Έτσι ξεκίνησε να προπονείται για 1.000 συνεχόμενες ημέρες. Παρότι ένιωσε δυνατός σωματικά, διαπίστωσε ότι η μοναξιά του παρέμενε: «Μπορούσα να προπονούμαι ασταμάτητα, αλλά δεν μπορούσα να πάρω ένα τηλέφωνο στους φίλους μου», ομολογεί.

Η Labari εξηγεί ότι συμπτώματα όπως η υπερβολική ενασχόληση με τη γυμναστική ή τα σπορ σχετίζονται συχνά με βαθύτερες ψυχοκοινωνικές δυσκολίες. Η αποσύνδεση της σωματικής απόλαυσης από την ολιστική ευεξία δείχνει σοβαρή δυσκολία σύνδεσης σώματος και νου — κάτι που ενισχύεται πολιτισμικά στους άνδρες.

Η αυτοβελτίωση και ο ρόλος των social media

Άρθρο στο Medium επισημαίνει πως η τάση αυτοβελτίωσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενθαρρύνει τους άνδρες να επικεντρώνονται στην πρόοδό τους στο γυμναστήριο, τη διατροφή ή τις συνήθειες ύπνου και οικονομίας. Ωστόσο, αγνοείται η σημασία της ενσυναίσθησης και της ουσιαστικής κοινωνικής επαφής. Όπως γράφει η Andrea Gomez, «ο κοινωνικός χρόνος θεωρείται χαμένος αν δεν συνοδεύεται από μετρήσιμη πρόοδο».

Η συγγραφέας Sabina Urraca, συν-δημιουργός του «La amistad y sus derivas», τονίζει ότι τόσο ο αθλητισμός όσο και το αλκοόλ λειτουργούν συχνά ως «καμουφλάζ» που καλύπτει την ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ ανδρών. Οι φιλίες μπορούν να διαρκούν χρόνια χωρίς ποτέ να ανοίγονται οι συμμετέχοντες πραγματικά για τα προβλήματά τους.

Η ίδια παρατηρεί πως στις φωτογραφίες των ανδρών στο Tinder κυριαρχούν εικόνες άθλησης — γεγονός που εγείρει ερωτήματα για το κατά πόσο ο αθλητισμός λειτουργεί ως εκτόνωση καταπιεσμένων συναισθημάτων ή ακόμη και βίας.

Το σώμα ως πεδίο έκφρασης της ανδρικής ταυτότητας

Η María Folguera, συγγραφέας, σημειώνει ότι ο αθλητισμός επιβάλλει σαφείς στόχους και ρόλους. Μέσω του αγώνα ή του αποτελέσματος επιτρέπεται η έκφραση συναισθημάτων που αλλιώς θα ήταν απαγορευμένα στην παραδοσιακή αντρική κουλτούρα: αγκαλιές, δάκρυα ή ξέσπασμα θεωρούνται αποδεκτά μόνο στο πλαίσιο της ομάδας ή της νίκης.

Ο Herranz Velázquez προσθέτει πως πολλοί άνδρες διοχετεύουν τη μοναξιά τους στη γυμναστική επειδή αυτή η πρακτική είναι βαθιά ριζωμένη στην έννοια της αρρενωπότητας. Η δύναμη και το σώμα συνδέονται ιστορικά με το πρότυπο του πολεμιστή ή του προστάτη — μια εικόνα επιτυχίας που ενισχύει την αυτοεκτίμηση αλλά και τη θέση μέσα στην αντρική κοινότητα.

Αν και η άσκηση μπορεί πράγματι να βοηθήσει στη βελτίωση της ψυχικής υγείας, όταν γίνεται αποκλειστικά για να πληρούνται τα κοινωνικά πρότυπα ανδροπρέπειας μπορεί να οδηγήσει σε υπερβολές και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Επιπλέον, όταν προστίθενται παράγοντες όπως αντιδραστικός πατριαρχισμός ή ακροδεξιές ιδεολογίες, δημιουργούνται οι ιδανικές συνθήκες για ένα επικίνδυνο κοινωνικό φαινόμενο.

Ο Herranz Velázquez τονίζει ότι αυτά τα μοτίβα δεν περιορίζονται σε συγκεκριμένες ιδεολογίες — ο πατριαρχικός τρόπος σκέψης διαπερνά κάθε χώρο και πολιτικό φάσμα. Οι λεγόμενες masculinist ομάδες εμφανίζονται τόσο στη δεξιά όσο και στην αριστερά· ο σεξισμός δεν γνωρίζει όρια πολιτικής τοποθέτησης.

Πηγή: EL PAÍS

Από τότε μέχρι σήμερα, συνέβησαν πολλά. Το καλοκαίρι πέρασε, η επίδρασή του όμως όχι. Για να αντιδράσω στην υπερένταση, έγραφα. Πολλές φορές, έβγαινε αβίαστα. Μικρά κείμενα, μικρή φόρμα – μέχρι εκεί είμαι. Κι όμως μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο χώρεσαν πολλά. Άρχισα να μπερδεύω τα πάντα. Από την τέχνη και τον θάνατο, τον χρόνο και τη μνήμη, μέχρι τον έρωτα και τον πυρήνα της ύπαρξης. Όλα στο μυαλό μου γίνονται ένα πράγμα για λίγο και ύστερα ξεκολλάνε. Αλλά εκείνη τη στιγμή, εκείνη τη μία, νιώθω ότι η ζωή παίρνει το σχήμα, που της δίνω εγώ. Άρχισαν να με ρωτούν: «Τι εννοείς μ’ αυτό;» κι απαντούσα: «ανήκεις στο υποψιασμένο αναγνωστικό κοινό, μπορείς να καταλάβεις και μόνη σου».

Έμαθα πώς να μαθαίνω. Να παρατηρώ τα πάντα. Τα χέρια, τα βλέμματα, τα στόματα. Τους ανθρώπους πίσω απ’ το τιμόνι, τους ανθρώπους που περπατούν σιωπηλά. Η ακοή μου οξύνθηκε. Έπαιξα από την αρχή τα αγαπημένα μου τραγούδια, οι ήχοι και οι στίχοι έφταναν «πειραγμένοι» στ’ αυτιά μου. Μίλησα με μια κρυμμένη ορμή για όλα αυτά που μας καίνε– με το δίκιο μας και την καρδιά μας. Μέτρησα προσεκτικά τις λέξεις για να μην κάνω λάθος. Όχι επειδή φοβάμαι τον κίνδυνο να γίνω γελοίος, αλλά για να είμαι όσο πιο ειλικρινής μπορώ.

Γίνομαι αυτοαναφορικός. Το ξέρω και ζητάω συγγνώμη γι’ αυτό. Όμως αυτόν τον τρόπο βρήκα για να δείξω την ευγνωμοσύνη μου σε όλες και όλους εσάς που συνδεθήκαμε τον τελευταίο χρόνο μέσα από σχόλια, λέξεις, σκέψεις ακόμα και emoji. Αυτό ψάχνω: τη βαθιά σύνδεση. Μιλώντας, αγγίζοντας, ακούγοντας, κοιτώντας και γράφοντας. Κι όταν το καταφέρνω, η ψυχή μου ξεχειλίζει. Νιώθω σα μία «τεντωμένη χορδή, που όσο τη σφίγγεις, τόσο ψηλώνει ο ήχος της», όπως έλεγε και ο Μίκης. Κι εκεί, μέσα σ’ αυτόν τον ήχο, βρίσκω μια δύναμη. Μια εκπληκτική δύναμη που είναι μέσα μου, και μέσα σας. Και μας κάνει – έστω στιγμιαία – πανίσχυρους.

Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί φέτος από τις 18 έως τις 27 Ιουλίου, και περιλαμβάνει 20 συνολικά έργα χορού, σε διάλογο και με άλλες τέχνες, από την Ελλάδα και από το εξωτερικό: Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Βέλγιο, Νορβηγία, Πορτογαλία, Μ. Βρετανία, Λίβανος, Ελβετία. Με παράλληλες δράσεις να διατρέχουν όλη την πόλη της Καλαμάτας, αλλά και γειτονικές πόλεις της Περιφέρειας Πελοποννήσου, το πολυσύνθετο πρόγραμμα του φεστιβάλ ενεργοποιεί ολόκληρες κοινότητες να συμμετάσχουν σε μια γιορτή της τέχνης του χορού, «αποδεικνύοντας πώς ο πολιτισμός είναι κρίσιμος για τη συνοχή, τη δημιουργία και τη φαντασία μιας κοινωνίας», σύμφωνα με τα λόγια της νέας καλλιτεχνικής διευθύντριας, Τζένη Αργυρίου.

Η νέα Καλλιτεχνική Διευθύντρια, Τζένη Αργυρίου, στην πρώτη της χρονιά στο τιμόνι του Φεστιβάλ δεν παρέλειψε να τονίσει τη σημαντική δουλειά των προκατόχων της αλλά και τη συνεχή υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, του Δήμου Καλαμάτας, και στη συνέχεια της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Μίλησε για έμπνευση, δυναμισμό και όραμα, ένα όραμα που μεταμόρφωσε την Καλαμάτα σε πόλη του χορού όπου συναντιούνται και συζητούν μέσω του χορού άνθρωποι από όλο τον κόσμο. Μετά από τη σύντομη διαδρομή στην ιστορία του Φεστιβάλ που απλώνεται εδώ και 30 χρόνια, ενημερωθήκαμε για τον σκοπό της δημιουργίας του θεσμού του Διεθνούς Κέντρου Χορού Καλαμάτας κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς και έξω από τα πλαίσια του Φεστιβάλ, καθώς και για τη μετατροπή του μοναδικού στην Ελλάδα Μεγάρου Χορού σε έναν ζωντανό και ενεργό πυρήνα καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Το όραμα της νέας Καλλιτεχνικής Διευθύντριας, αφορά σε ένα Κέντρο Χορού που «θα κινείται ταυτόχρονα σε τοπική, εθνική και διεθνή κλίμακα και θα λειτουργεί ως χώρος φιλοξενίας καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο, με ιδιαίτερο προσανατολισμό στους Έλληνες δημιουργούς. Ένα κέντρο που θα αγκαλιάζει τα διαφορετικά στάδια που εμπλέκονται στην καλλιτεχνική δημιουργία ενός έργου, την έρευνα, την παραγωγή, την παρουσίαση και την προώθηση. Ένα κέντρο που θα διευρύνει τα όρια της χορογραφίας μέσα από τη συνομιλία της με άλλες τέχνες, θα τροφοδοτεί το διάλογο των τεχνών με τις επιστήμες, τις παραδόσεις και τις τεχνολογίες, και θα φροντίζει για τη σύνδεση της τέχνης του χορού με την κοινωνία, τονίζοντας ότι ο χορός αποτελεί ένα πανάρχαιο και ζωτικής σημασίας μέσο έκφρασης για όλους».

Στο φετινό Φεστιβάλ θα γίνουμε θεατές πολλών συνεργειών με άλλους πολιτιστικούς φορείς, μορφωτικά ιδρύματα, δήμους, συλλόγους και οργανισμούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό -γεγονός που αποδεικνύει για ακόμα μια φορά τον ότι ο σκοπός του Φεστιβάλ είναι και η συμπερίληψη ολόκληρων κοινοτήτων- όπως η Εθνική Λυρική Σκηνή και η Ανώτερη Επαγγελματική της Σχολή, η Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, το Γαλλικό Ινστιτούτο, το Ινστιτούτο Goethe, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, η Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, το Qualco Foundation, το Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίας Ολυμπίας, η Νέα Κινηματογραφική Λέσχη Καλαμάτας, οι Λέσχες Φιλίας του Δήμου Καλαμάτας, ο Σύλλογος Εστίασης Μεσσηνίας, το Κέντρο Φυσικής και Ιατρικής Αποκατάστασης Καλαμάτας.

Ποιος είναι ο ρόλος όμως, ενός Φεστιβάλ Χορού, σε μια εποχή που οι εξελίξεις είναι ραγδαίες σε τομείς όπως η τεχνολογία; Aλλά και όσον αφορά σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, καθώς σήμερα όσο ποτέ άλλοτε υποφέρουμε στην απομόνωση και την αποξένωσή μας από τη φύση; Πώς συνδέεται η τέχνη του χορού με τις ανησυχίες και τις συνθήκες της εποχής; Η Τζένη Αργυρίου απαντά: «Προσπάθησα να σχεδιάσω ένα φεστιβάλ που αφουγκράζεται τις αγωνίες της εποχής και δίνει βήμα σε έργα που συνομιλούν με τον δικό τους τρόπο με το παρόν. Έργα διαφορετικά, μοναδικά, με προσωπική καλλιτεχνική γραφή, που καταθέτουν κάτι ευαίσθητο και ευάλωτο και αφυπνίζουν σκέψεις και συναισθήματα. Έργα χορογραφικά που συνθέτουν τα σώματα με μαεστρία στο χώρο και στο χρόνο και άλλα όπου ο χορός συνομιλεί με άλλες τέχνες όπως η μουσική, τα εικαστικά, το θέατρο, η φωτογραφία, ο κινηματογράφος. Έργα που εκκινούν διαδικασίες όπως η συμμετοχή της κοινότητας, η τελετουργία, η θεραπεία και που αναπτύσσονται γύρω από απλές αλλά πολύτιμες έννοιες όπως ο άνθρωπος, η φύση, η αναπνοή, η παύση. Στον πυρήνα του Φεστιβάλ είναι ο χορός που μιλάει για την ανθρώπινη κατάσταση, που μας συνδέει με τα βαθιά κομμάτια του εαυτού μας και που μας βοηθάει να χτίσουμε γέφυρες κατανόησης και αλληλεγγύης. Ο παλμός του Φεστιβάλ χτίζεται μέσα από τη διαδοχή των έργων, αναπτύσσοντας σταδιακά ένα συλλογικό σώμα, που μας τροφοδοτεί την περιέργεια για ανακάλυψη, την επιθυμία για παρατήρηση, που διαστέλλει το χρόνο και μας καλεί να ταξιδέψουμε από τον κόσμο του ενός καλλιτέχνη στον άλλον, για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας και να ξαναβρεθούμε με τους άλλους. Ο χορός είναι ένα μέσο που ξεπερνά τα πολιτισμικά σύνορα, που μας επιτρέπει να συνομιλούμε μεταξύ μας και να εφευρίσκουμε νέους κώδικες, ίσως και νέους κόσμους».

Το Φεστιβάλ φέτος, εμφανίζεται με νέο λογότυπο και η οπτική του ταυτότητα κυριαρχείται από το χρώμα πορτοκαλί, το οποίο συμβολίζει χαρά και παίρνει έμπνευση από το φως του ήλιου, τη δυναμική του σύγχρονου χορού και την καλοκαιρινή διάθεση του Φεστιβάλ. Έτσι, το 31ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας δεν αποτελεί απλώς έναν σταθμό στην ιστορία αυτού του θεσμού αλλά αποτελεί και την εκκίνηση ενός νέου, πάντα δημιουργικού κεφαλαίου για την τέχνη του χορού στη χώρα κι έτσι φέτος τιμά τους Έλληνες δημιουργούς, τονίζοντας τη δυναμική τους παρουσία στη διεθνή σκηνή.

Η τέχνη του χορού, μια ωδή στην ελευθερία της σωματικής έκφρασης, ξεπερνά πολιτισμικά σύνορα, δημιουργεί νέους κόσμους, γέφυρες κατανόησης και αλληλεγγύης, εγείρει την περιέργεια του ατόμου και την επιθυμία του και είναι πάντα συμπεριληπτική και πιστή στην ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί με τον δικό του τρόπο. Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας συμβάλλει σε όλα τα παραπάνω εδώ και 31 χρόνια και θα συμβάλλει και για πολλά χρόνια ακόμα καθώς όπως σημείωσε και η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ: «Ο χορός μας συνδέει με τα βαθιά κομμάτια του εαυτού μας».

Στο 31ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας θα απολαύσουμε ένα πλούσιο πρόγραμμα που στόχο έχει να ενεργοποιήσει ολόκληρη την πόλη και την Περιφέρεια Πελοποννήσου. Με 12 παραστάσεις στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (5 στην Κεντρική Σκηνή, 6 στην Εναλλακτική και μία στο φουαγιέ), 6 υπαίθριες παραστάσεις στην πόλη της Καλαμάτας, 8 παρουσιάσεις σε πόλεις της Περιφέρειας, μία επετειακή έκθεση και 2 νέες θεματικές ενότητες, το φετινό φεστιβάλ γίνεται ένας ασφαλής χώρος μιας ζωντανής τέχνης, που συνομιλεί, εμπνέει και ανυψώνει τον πνεύμα. Οι νέες ενότητες και οι παράλληλες δράσεις περιλαμβάνουν το “Dancing on Screen”, που εξερευνά τη σχέση χορού και με τον κινηματογράφο. Επιπλέον, τις «Συναντήσεις εκτός Σκηνής» όπου θα γίνει δημόσια συζήτηση για τον ρόλο της ηλικίας στην τέχνη και την «Επετειακή Έκθεση» όπου θα δούμε μια περιοδική αναδρομή στην ιστορία και την εξέλιξη του Φεστιβάλ σε όλη τη διάρκειά του.

Οι δράσεις του Φεστιβάλ θα φιλοξενηθούν σε πολυάριθμους χώρους: το Μέγαρο Χορού Καλαμάτας, το Αμφιθέατρο Κάστρου, η Κεντρική Πλατεία, το Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων, το Λιμάνι, αλλά και το Δημοτικό Στάδιο, το Costa Navarino και άλλους δημόσιους χώρους εντός και εκτός πόλης. Μάλιστα, το πρόγραμμα «Χορός σε Πόλεις της Περιφέρειας» επεκτείνει τη δυναμική του Φεστιβάλ και συμβάλλει στην εξωστρέφεια και την προσβασιμότητα του σύγχρονου χορού.

Πρόγραμμα

“Mellowing” του Χρήστου Παπαδόπουλου: Πρεμιέρα με ένα έργο-ωδή στην ωριμότητα του σώματος από τον διακεκριμένο Έλληνα χορογράφο, με χορευτές άνω των 40 ετών, σε συνεργασία με την ομάδα Dance On Ensemble του Βερολίνου (Κεντρική Σκηνή, 18/7).

“MATERIA”– Andrea Salustri: Μια παράσταση με φελιζόλ και ένα σώμα σε κίνηση (Εναλλακτική Σκηνή, 19/7).

“Future Cargo”– Frauke Requardt & David Rosenberg: Φουτουριστική performance μέσα σε φορτηγό, που ταξιδεύει και σε άλλες πόλεις της Πελοποννήσου (Κεντρική Πλατεία, 19/7).

“Fantasie Minor”– Marco da Silva Ferreira: Urban dance και Schubert, σε ένα έργο χαράς και μουσικής σύνδεσης (Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων, 20/7).

«Ραντάρ» – Μαριάννα Καβαλλιεράτου & Θοδωρής Οικονόμου: Ένα παιχνίδι ήχου και κίνησης μεταξύ σώματος και πιάνου (Φουαγιέ, 20/7).

“The Kitchen Dance”-Κατερίνα Φώτη: Οικιακή κίνηση ως χορός, μέσα από ένα γυναικείο, συλλογικό βλέμμα (Εναλλακτική Σκηνή, 21/7).

“May B”– Maguy Marin: Κλασικό έργο εμπνευσμένο από τον Samuel Beckett (Κεντρική Σκηνή, 21/7).

«Φωνές» – Παναγιώτα Καλλιμάνη: Συμμετοχική δημιουργία με μέλη της τοπικής κοινότητας (Αμφιθέατρο Κάστρου, 22/7).

“Dive / Skipping on Stardust”: Δίπτυχο από σπουδαστές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε συνεργασία με διεθνείς χορογράφους (Λιμάνι, 22/7).

“Τhrice”– Damien Jalet : Έργο παγκόσμιας ακτινοβολίας, με σύμπραξη μουσικής και χορού (Κεντρική Σκηνή, 23/7).

«Ο Γρίφος του Δάσους» – Ν. Σταματοπούλου & Τ. Βρεττός: Τελετουργία και φύση με έμπνευση από τον Ταΰγετο (Εναλλακτική Σκηνή, 24/7).

“Dance Your Way Out”– Μάρθα Πασακοπούλου: Ακουστικός περίπατος με το κοινό να συμμετέχει (Πάρκο Σιδηροδρόμων, 24/7).

“Tomorrow / Three Friends of Winter”: Δίπτυχο από αποφοίτους της ΚΣΟΤ, με τους Jasmin Vardimon και το δίδυμο Δανάη & Διονύσιος (Λιμάνι, 24/7).

“Slamming”– Ξένια Κογχυλάκη: Mosh pit ως σκηνική εμπειρία (Εναλλακτική Σκηνή, 25/7).

“Dive Into You”– Kat Válastur: Μια σόλο τελετουργία εμπνευσμένη από τη λειτουργία των δέντρων (Κεντρική Σκηνή, 25/7).

«Τη μέρα που ανέβηκα το βουνό μέχρι πάνω» -Α. Παπαδέλη Ρωσσέτου : Αναπνοές και σύνδεση μέσα από τη χορογραφία (Εναλλακτική Σκηνή, 26/7).

”Beytna”– Omar Rajeh: Τέσσερις χορογράφοι και τέσσερις μουσικοί από τον Λίβανο, την Κορέα, την Παλαιστίνη, το Βέλγιο και το Τόγκο μεταμορφώνουν μία κοινή και παραδοσιακή οικογενειακή συνάντηση σε μια καλλιτεχνική συνάντηση χορού, μουσικής και μαγειρικής. (Κεντρική Σκηνή, 26 &27/7. Στις 27/7 μετά την παράσταση, live μουσική συμπαραγωγή με Καλαματιανούς μουσικούς).

”For All We Know”– Hauert & Μαλκότσης: Αυτοσχεδιαστικό ντουέτο – συνάντηση δύο βετεράνων της performance (Εναλλακτική Σκηνή, 27/7).

Σε ελεύθερη μετάφραση, σημαίνει: «Αιχμάλωτοι μιας ζωής σε κρίση. Μετατρέψτε τον θυμό σε απάντηση». Μάλιστα, η πρώτη φράση, η σκοτεινή, ήταν γραμμένη με μεγάλα γράμματα στην περιφέρεια ενός κύκλου και στο εσωτερικό του, η προτροπή ανάμεσα σε επαναστατικά αστέρια, ρόδια (!) και μια μεγάλη γροθιά. «Και γιατί σου θύμισε εμένα; Τόσο καταραμένος είμαι; Δεν έκανα και ποτέ παρέα με τον Πωλ Βερλαίν». Εντάξει, ψύχραιμα τώρα, δεν το πήρα προσωπικά. Άλλωστε, δεν έχουν κάτι μαζί μου οι κολεκτίβες νέων κομμουνιστών/στριών της Ισπανίας. Όπως και να ‘χει, συνδέθηκα κοινωνικά και υπαρξιακά. Βλέπεις, άμα έχεις καλούς φίλους στη ζωή, σε διαβάζουν τόσο εύκολα σαν εξώφυλλο αθλητικής εφημερίδας την περίοδο των μεταγραφών.

Είμαστε, στ’ αλήθεια, θυμωμένα άτομα που ζούμε σε κελιά; Κι αν μας θυμώνει η φυλακή, γιατί δεν σπάμε τα κάγκελα να βγούμε στον έξω κόσμο; Επειδή όποια γενίκευση και να επιχειρήσω να κάνω θα πάει κουβά, θα αναφερθώ μόνο σε μένα και σ’ αυτά που βλέπουν τα ματάκια μου. Αρκετοί άνθρωποι (μαζί κι εγώ) ζουν εντός των ορίων ενός αυστηρά καθορισμένου κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού πλαισίου/συστήματος, έρμαια των συνθηκών, που το ορίζουν. Σε κρίση το σύστημα; Σε κρίση κι εμείς. Οι θεσμοθετημένες, στον δυτικό κόσμο, δημοκρατικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα ποδοπατούνται, όταν συγκρούονται με οικονομικά συμφέροντα.

«Μα τι λες; Ζεις σε μια προηγμένη και δημοκρατική χώρα. Είσαι ελεύθερος!». «Ναι, κράτος μου, είμαι τόσο ελεύθερος όσο κι ένας άστεγος έχει την ελευθερία να επιλέξει σε ποιο παγκάκι να κοιμηθεί». Το κομμάτι της κοινωνικής πίτας, που μού αναλογεί, πέρα από μικρό, μου φαίνεται και ιδιαίτερα άνοστο. «Πώς νιώθεις μετά απ’ όλα αυτά;». «Θυμωμένος. Θυμός πάνω σε θυμό». Ωραία, το πετύχαμε! Η αδικία που έρχεται από τα πάνω συνήθως μετατρέπεται σε οργή κι έρχεται να κουμπώσει στο προσωπικό μου «δράμα», είτε ταιριάζει είτε όχι.

Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά, όμως, με τον θυμό. Είτε στρεφόταν σε μένα, είτε αλλού. Ούτε από εμένα τον ίδιο δεν επέτρεπα να βγει. Η εικόνα ενός ανθρώπου, που δέχεται επιθετική, οργισμένη συμπεριφορά (δίκαια ή άδικα) ακόμα και σήμερα μου σκίζει το μέτωπο. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι ο θυμός είναι ένα δύσκολο συναίσθημα, που υπάρχει, λίγο – πολύ, μέσα μας. Είναι σαν ένα κακό σπυρί, που κάποια στιγμή πρέπει να σπάσει. Κι όταν σπάσει, άλλοι κατεβάζουν θεούς και δαίμονες προς πάσα κατεύθυνση, άλλοι λένε απλά: «δε μ’ αρέσει εδώ, θέλω να φύγω». Άλλοι ανοίγουν κουβέντα σε υψηλούς τόνους με την τηλεόραση και τ’ αυτοκίνητα και άλλοι ρουφάνε όλο τον αέρα του δωματίου για έναν αναστεναγμό.

Ό,τι με θυμώνει πλέον, από το catwalk ενός πρίγκιπα πρωθυπουργού σε μια πασαρέλα με ερείπια, μέχρι τα επαναλαμβανόμενα λάθη μου, βρίσκεται κάτω από τη γλώσσα μου σε χιλιάδες λέξεις. Καμιά φορά, τις αφήνω να βγουν για να συναντήσουν τις δικές σας. Όλες μαζί μπορεί να φτιάχνουν μια απάντηση από εμάς για τους άλλους, αλλά και για εμάς. Μια μέρα, θα έρθει αυτή η ένωση και τότε, όπως λέει και ο Ρομπέρτο Χουαρόθ, «δε θα υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο σώμα και στις σκέψεις».