«Η πρώτη μεγάλη συναυλία που παρακολούθησα ήταν δική σου, όταν με πήγε ο πατέρας μου στο κεντρικό στάδιο της Λευκωσίας να σε δω, την εποχή που η Κύπρος έκειτο μακράν και δεν πάταγε καλλιτέχνης στο νησί. Έτσι ήρθες κι έστησες γιορτή. Σου άρεσαν οι γιορτές, τα μπουλούκια, τα συμπόσια, τα πανηγύρια, οι φιέστες, οι επέτειοι. Προετοιμαζόμουν και τα περίμενες σαν παιδάκι που ανυπομονεί για τα Χριστούγεννα.

Σε αποχαιρετούμε σήμερα σαν έναν άνθρωπο σημαντικό για το τραγούδι και τον πολιτισμό, σημαντικό για τη σκέψη, το αίσθημα και την αισθητική μας, δηλαδή για ολόκληρη τη ζωή μας. Χωρίς εσένα άλλο θα ήταν το τραγούδι μας, άλλοι θα ήμασταν κι εμείς.

Σε αποχαιρετώ και εκ μέρους των παιδιών και μαθητών σου, των τραγουδοποιών της χώρας. Υπάρχουμε γιατί προϋπήρξες. Μας πήρες παιδάκια μέσα από το πικάπ του σπιτιού μας και μας άνοιξες την πόρτα σε ένα περιβόλι του τρελού, γεμάτο τραγούδια. Τρισυπόστατος, ένωσες τον συνθέτη, τον ποιητή και τον ερμηνευτή, ανεβάζοντας την ένωση αυτή σε θεόρατο ύψος. Μας έμαθες την αλφαβήτα της ιερής μας τέχνης. Παραμέρισες θαρραλέα εμπόδια και οδοφράγματα, δείχνοντας μας δρόμο στο άπειρο. Μας είπες «γράψτε τα τραγούδια σας και τραγουδήστε τα». Μας ανέθρεψες, μας στήριξες, μας ελευθερώσες.

Μαζί με τους αγαπημένους σου δασκάλους, τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Βασίλη Τσιτσάνη φωταγώγησες τις πλατείες, τα θέατρα, τα σπίτια και τις καρδιές μας. Ανέδειξες το πολύτιμο, ανέβασες το επίπεδο της χώρας συνολικά και το επίπεδο του καθενός και της καθεμιάς προσωπικά.

Είπες κάποτε ο συνθέτης αυτό κάνει: Ενώνει τα κομμάτια της ψυχής μας σε ένα. Ε, λοιπόν το έκανες πολύ καλά. Ένωσες τα κομμάτια μας. Κάποιους μας ένωσες συχνά και εναντίον σου. Ήσουν γεμάτος αντιφάσεις. Ένας συντηρητικός με καρδιά επαναστάτη. Ένας αυστηρός δάσκαλος με ρούχα παλιάτσου, ένας λόγιος καραγκιοζοπαίχτης, ένας δύστροπος γέροντας με ψυχή ζαβολιάρικου παιδιού, ένας βλοσυρός που του άρεσαν τα ανέκδοτα, ένας ασκητής με ακριβά γούστα, ένας αμήχανος σοφός, ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη.

Δεν ξέραμε πότε ήσουν ρόλος και πότε ο εαυτός σου. Ίσως ούτε και εσύ. Δυσκολεύτηκες. Σε ένιωθα. Μας δυσκολεύεις και εμάς μας τσαντίζεσαι. Ψάχναμε πού να σε κατατάξουμε, πώς να σε καταλάβουμε. Μα τι θέλαμε επιτέλους; Να είσαι προβλέψιμος; Και ποιος τα έγραφε αυτά τα απρόβλεπτα τραγούδια; Σου ζητούσαμε να πειθαρχήσεις στην εικόνα που σου δίναμε. Όμως μόνο ένας απείθαρχος μπορούσε να φτάσει εκεί που έφτασες. Θέλαμε να σε εξηγήσουμε. Ήσουν ανεξήγητος. Στην τελευταία σου συναυλία, πιο ευάλωτος και πιο σίγουρος από ποτέ.

Ακριβέ μου δάσκαλε, τον τελευταίο καιρό έγινες τρυφερός. Ζήτησες τις συγγνώμες σου, είπες τα σ’ αγαπώ σου. Αξιώθηκα κι εγώ να σου το πω ξανά, μετά απο χρόνια, πως σ’αγαπώ πριν από λίγες μέρες. Σου το επαναλαμβάνω ολόψυχα και τώρα εδώ, στο ξόδι σου, εκ μέρους των γνωστών και αγνώστων ποιητών μιας αντι ποιητικής εποχής, των σημερινών καλλιτεχνών, μιας Ελλάδας που παραμένει οικόπεδο και αποικία, αλλά που την αγάπησες, την τίμησες και την πλουτίσες, εκ μέρους του κάθε ακροατή που χώρεσε στα τραγούδια σου και του κάθε παιδιού που σε περιέχει, χωρίς να το ξέρει, σε ευχαριστώ. Φεύγεις, γιορτινός και αιώνιος, αφήνοντάς μας τα ανεκτίμητα δώρα του περάσματος σου από την γη.

Μάλιστα. Ήξερα ότι θα μελαγχολήσω, γι’ αυτό πήγα, άλλωστε. Όμως ήθελα να συμβεί γλυκά μέσα από το πρίσμα της χαμένης μου εφηβείας. Δεν ήμουν προετοιμασμένος για κάτι περισσότερο, πόσω μάλλον να προβληματιστώ για το επερχόμενο τέλος του κόσμου (λες και δεν το κάνω συστηματικά, το τελευταίο διάστημα). Προσπάθησα να εστιάσω την προσοχή μου αλλού: στον ήχο, στον κόσμο γύρω μου, στα σόλο των εξαιρετικών μουσικών, σε στίχους, όπως «θ’ αγαπηθούμε με τις καρδιές στα χέρια», όμως κάτι μέσα μου δε με άφηνε. Το «αφεντικό» μυαλό μου είχε κάνει τη δουλειά του.

Λες να έρχεται το τέλος του κόσμου; Τουλάχιστον, έτσι όπως τον ξέρουμε μέχρι σήμερα; Σίγουρα, η κατάσταση που επικρατεί γύρω μας δεν είναι ενθαρρυντική. Και πώς να είναι, όταν χέρια, που στάζει ακόμα το αίμα από τα δάχτυλά τους, πατούν κουμπιά και σημαδεύουν πυρηνικές εγκαταστάσεις; Και πώς να είναι, όταν ένας νάρκισσος ηλικιωμένος, που υποτίθεται ότι κρατάει τον πλανήτη στα χέρια, του απαντάει στην απειλή ενός παγκοσμίου πολέμου με φράσεις, όπως «τώρα, ήρθε η ώρα να τον πιείτε»; Και πώς να είναι, όταν παρακολουθούμε μια γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση και η ηγεσία του «στολισμένου», με πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά, δυτικού κόσμου, παρακολουθεί άπραγη – στη χειρότερη περίπτωση –συμβάλλει καθοριστικά στο να μην τελειώσει αυτή η ντροπή;

Έχοντας μεγάλη αγάπη για την ιστορία, έχω την εντύπωση ότι η κατανόησή της σε βάθος έχει τη δυνατότητα να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Το να μοιράζεσαι, για παράδειγμα, μαρτυρίες ανθρώπων που επέζησαν από σκοτεινές εποχές – όπως το Ολοκαύτωμα ή άλλες γενοκτονίες – μοιάζει με το χτύπημα ενός συναγερμού που φωνάζει: αυτά δεν πρέπει να ξανασυμβούν. Κι όμως εξακολουθούν να συμβαίνουν. Πώς είναι δυνατόν; Μήπως υπάρχουν πάρα πολλοί κακοί άνθρωποι από όσους θα έπρεπε;

Η συγγραφέας Elif Shafak δίνει μια απάντηση σε ανθρώπινο – όχι πολιτικό – επίπεδο: ασφαλώς υπάρχουν κακοί άνθρωποι, αλλά είναι σχετικά λίγοι και δεν μπορούν μόνοι τους να προκαλέσουν τόση δυστυχία. Τα κακά πράγματα συνεχίζουν να συμβαίνουν όχι επειδή το αντίθετο του καλού είναι το κακό, αλλά επειδή το αντίθετο του καλού είναι η αναισθησία. Είναι η στιγμή που γινόμαστε απαθείς, που χάνουμε την ευαισθησία μας, που αποσυνδεόμαστε ο ένας από τον άλλον. Είναι η στιγμή που παύουμε να νιώθουμε τι μπορεί να σημαίνει η ιστορία κάποιου που ζει στην άλλη άκρη του κόσμου. Η στιγμή που σταματάμε να νοιαζόμαστε.

Κι αν νιώθεις ανήμπορος να αλλάξεις μόνος σου τον κόσμο – όπως νιώθω κι εγώ – τουλάχιστον μην σταματήσεις να νοιάζεσαι. Κι αν πιστεύεις ότι όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο – όπως πιστεύω κι εγώ – τουλάχιστον μην πάψεις να ψάχνεις εκείνα τα άτομα που νιώθουν το ίδιο. Μπορεί κάποια στιγμή, όλα μαζί να καταφέρουμε ανοίξουμε ρωγμές στον τοίχο της αναισθησίας που χτίζεται σιωπηλά γύρω μας.

Εγώ, πάντως, τη μέρα που θα έρθει το τέλος του κόσμου, θα βάλω τα καλά μου – όπως λέει και το τραγούδι στην αρχή. Θα ανέβω κάπου ψηλά να δω το τελευταίο ηλιοβασίλεμα και θα διηγηθώ στο αγέννητο παιδί μου όλα τα όνειρα που δεν πρόλαβα να δω.

Δεν ξέρω πόσο αισιόδοξος άνθρωπος είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, δεν ξέρω τι σημαίνει η λέξη «μαυρίλα» που ακούω από τρίτους κάθε φορά που συζητάω για τα τραγούδια του, ξέρω όμως πως είναι ένας άνθρωπος με φωνή υψωμένη και ακλόνητη και αυτό κάπως μου φτάνει για να υπόσχομαι πως θα τον ακούω για όσο κρατάει το δικό μου για πάντα.

Ο Λυκαβηττός γεμίζει και στα αριστερά, ανάμεσα στο όρθιο κοινό, που φαντασιώνομαι πως ακόμα ελπίζει και γι’ αυτό βρίσκεται εκεί, ανεμίζει η σημαία της Παλαιστίνης, σπουδαία υπενθύμιση πως η ζωή δεν προχωρά το ίδιο για όλους μας και πως κάποιοι είμαστε απλά και πέρα από την αξία μας τυχεροί.

Η συναυλία ξεκινά μετά από μια παρέμβαση για την πιο σπουδαία δράση της γης “March to Gaza” και μετά από ένα σύσσωμο «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Κι η συναυλία ξεκινά με το “Requiem”, ένα τραγούδι για το τέλος του κόσμου, που μεταξύ άλλων λέει:

Θα βάλω τα καλά μου
Θα ανέβω στον λόφο
να δω το τελευταίο ηλιοβασίλεμα
θα θυμηθώ ένα παραμύθι
κάπου μακριά οι άνθρωποι
θα νομίζουν πως είναι ακόμα ζωντανοί.

Ακούω τον Αλκίνοο να τάσσεται υπέρ του τέλους του κόσμου, αλλά όχι λόγω μιας αίσθησης του μάταιου, αλλά μιας αίσθησης αποτυχίας γιατί κάτι δεν κάναμε καλά, ή μάλλον για τα πολλά που δεν κάναμε καλά. Καλοδεχούμενο το τέλος του κόσμου, γιατί πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε στο καλύτερο σαν από μηχανής θεός, σαν κάτι πέρα από την υπόστασή μας και το χρέος μας. Πρέπει να σταματήσουμε πια να αποκαλούμε «ζωή», αυτά που ονομάζαμε ως τώρα έτσι.

Έχω συγκινηθεί ήδη από το πρώτο τραγούδι.

Καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας παρατηρώ τη μαμά μου, όσους ουρλιάζουν το αγαπημένο τους τραγούδι, όσους χαμογελάνε στα λόγια του Αλκίνοου, όσους πιάνονται από το χέρι, τις φίλες που κάθονται αγκαλιά, τον πολύχρωμο κόσμο που είναι τόσο διαφορετικός σε ηλικία και στυλ αλλά που είναι ταυτόχρονα και τόσο ίδιος, σε βαθμό ικανοποίησης.

Συνομιλούμε με τον Αλκίνοο. Ο Αλκίνοος είναι ένας καλλιτέχνης που ακουμπάει τη φωνή του και τους στίχους του στο σημείο εκείνο που η ενσυναίσθησή μας βρίσκει το φως. Η μουσική του εισχωρεί για να διασώσει τις σκέψεις μας εκείνες, που καμιά φορά χάνονται στον δρόμο προς εκείνο που ονομάζουμε σωστό. Ολόκληρα τα τραγούδια του τείνουν να μου θυμίζουν να μην ξεχνάω να περνάω καλά σαν να είναι το απόλυτο δικαίωμά μου.

Τα λόγια του – αυτά που ξεστομίζει ανάμεσα στα τραγούδια του, σαν απάντηση στις φωνές του κοινού, σαν τη συνέχεια εκείνου που στέκεται στην σκηνή και που είναι τόσο καλλιτέχνης όσο και άνθρωπος – ακούγονται σαν την ανάγκη της συντροφικότητας και της συλλογικής σκέψης.

Κι επειδή συζητάμε και ξανασυζητάμε, ενώ προσποιούμαστε πως δε μας νοιάζει πάντα, για το χρέος του καλλιτέχνη απέναντι στην κάθε εποχή, το χρέος του να μοιράζεται τη φωνή του με τους αδικημένους και να μιλάει στο όνομα αυτών, όσο του το επιτρέπουν, κάθομαι και σκέφτομαι πως το συμπέρασμα αυτών των συζητήσεων είναι ένα – και δε χωράνε σε αυτό ψιλά γράμματα ούτε «αλλά»: Είναι αυτονόητο χρέος να είναι κανείς άνθρωπος.

Κι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης το γνωρίζει αυτό πάρα πολύ καλά.

Συντελεστές της συναυλίας:

Σταύρος Λάντσιας: πλήκτρα
Μιλτιάδης Παπαστάμου: ηλεκτρικό βιολί
Γιώτης Κιουρτσόγλου: ηλεκτρικό μπάσο
Μιχάλης Καπηλίδης: τύμπανα
Αλκίνοος Ιωαννίδης: ηλεκτρική κιθάρα, φωνή
Ηχοληψία: Βαγγέλης Λάππας – Βασίλης Δρούγκας
Σχεδιασμός φωτισμών: Μαρία Βενετάκη
Χειρισμός Φωτισμών: Μελίνα Ζερβάκ
Παραγωγή: X Lalala & Roll Out Vision Services
Επιμέλεια παραγώγης: Αθύρ

Κεντρική φωτογραφία: Facebook

Από τον Ιουνίου έως και τον Σεπτέμβριο, στο Θέατρο Δάσους, στο Θέατρο Γης, στην ΕΜΣ και στη Μονή Λαζαριστών οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν κορυφαίες παραγωγές θεάτρου αλλά και αγαπημένα ονόματα της ελληνικής και διεθνούς μουσικής σκηνής. Ραντεβού στην μεγάλη καλοκαιρινή γιορτή της Θεσσαλονίκης και της Βορείου Ελλάδος.

Πρόγραμμα Ιουνίου

2 Ιουνίου: Αλκίνοος Ιωαννίδης / Θέατρο Δάσους
3 Ιουνίου: Αφιέρωμα στα 100 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη- Το μπουζούκι στο έργο του Μίκη – Καλλιτεχνική επιμέλεια: Θανάσης Βασιλάς / Θέατρο Γης
4 Ιουνίου: Ελεωνόρα Ζουγανέλη -“Αλλά-ΖΩ” / Θέατρο Δάσους
5 Ιουνίου: Γιώργος Νταλάρας – Χρήστος Μάστορας / Σταύρος Κουγιουμτζής “Που ‘ναι τα χρόνια…” / Θέατρο Γης
11 Ιουνίου: Μίλτος Πασχαλίδης / Θέατρο Γης
12, 13, 14 & 15 Ιουνίου / Random Magnetic Moment / Σκηνή 2, Δωμάτιο 1 / Χορογραφική έρευνα -Δραματουργία: Ευαγγελία Βασδάρη, Δέσποινα Καπουλίτσα / Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών
18 Ιουνίου: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / Θέατρο Γης
19 Ιουνίου: Γιάννης Κότσιρας & Νίκος Πορτοκάλογλου / Θέατρο Γης
21 & 22 Ιουνίου: «Thessaloniki International Events» – «Trilogy» / Μονή Λαζαριστών «Σκηνή Σωκράτης Καραντινός»)
21 & 22Ιουνίου: Β+6 Dancers / Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών
23 & 24 Ιουνίου: Σωκράτης Μάλαμας / Θέατρο Γης
25 Ιουνίου: Πυξ – Λαξ / Θέατρο Γης
30 Ιουνίου: Νατάσσα Μποφίλιου Θέμης Καραμουρατίδης – Γεράσιμος Ευαγγελάτος / Κάτι Καίγεται 2 – Ο Μεγάλος Κύκλος / Θέατρο Γης

Μια ηλεκτρική γιορτή μέσα στα δύσκολα της εποχής μας, μια ολοζώντανη επιβεβαίωση της σχέσης μεταξύ των μουσικών και του κοινού, μια πολύτιμη μοιρασιά ψυχής που όλοι χρειαζόμαστε.

Συντελεστές

Μιλτιάδης Παπαστάμου: ηλεκτρικό βιολί
Σταύρος Λάντσιας: πλήκτρα
Γιώτης Κιουρτσόγλου: ηλεκτρικό μπάσο
Μιχάλης Καπηλίδης: τύμπανα
Αλκίνοος Ιωαννίδης: ηλεκτρική κιθάρα, φωνή

Ηχοληψία: Βαγγέλης Λάππας – Βασίλης Δρούγκας
Εκτέλεση Παραγωγής: ATHYR
Διοργάνωση Περιοδείας: Roll Out Vision Services

Οι συναυλίες θα πραγματοποιηθούν σε Βέλγιο, Ηνωμένο Βασίλειο, Ελβετία, Γερμανία και Ολλανδία.

Οι συναυλίες

14/3, Βέλγιο, Βρυξέλλες, La Madeleine
16/3, Ηνωμένο Βασίλειο, Λονδίνο, Scala London
18/3, Ελβετία, Ζυρίχη, Alte Kaserne Zurich
20/3, Γερμανία, Βερολίνο, SO36
22/3, Γερμανία, Μάιντς, Kuz-Kulturzentrum Mainz
23/3, Ολλανδία, Άμστερνταμ, Melkweg

Εισιτήρια και πληροφορίες για όλες τις συναυλίες, στην ιστοσελίδα της Roll Out Vision Services εδώ.

Έναρξη της χρονιάς με εμφανίσεις στο VOX

Στις 11 και 12 Ιανουαρίου 2025, το VOX υποδέχεται για άλλη μια φορά τον σπουδαίο ερμηνευτή με την ιστορική μπάντα και τους μουσικούς του.

Ένα πρόγραμμα με αγαπημένα τραγούδια, διασκευές, αυτοσχεδιασμό και επικοινωνία με το κοινό, όπως εκείνοι ξέρουν. Μια ηλεκτρική γιορτή μέσα στα δύσκολα της εποχής μας, μια ολοζώντανη επιβεβαίωση της σχέσης μεταξύ των μουσικών και του κοινού, μια πολύτιμη μοιρασιά ψυχής που όλοι χρειαζόμαστε. «Δεν νοσταλγούμε το παρελθόν, ζητούμε το παρόν! Παίζουμε ξανά μαζί γιατί λείψαμε ο ένας στον άλλον, μουσικά και ανθρώπινα. Και γιατί μας λείψατε!», δηλώνει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Ένα πρόγραμμα γεμάτο δημιουργικότητα, συγκίνηση και ενέργεια

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης πρωτοεμφανίστηκε ως τραγουδοποιός το 1996 με τον δίσκο «Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος». Η ενορχήστρωση γίνεται από τον ίδιο και τον Γιάννη Σπάθα.

Οι μουσικοί του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Σταύρος Λάντσιας: πλήκτρα
Μιλτιάδης Παπαστάμου: ηλεκτρικό βιολί
Γιώτης Κιουρτσόγλου: ηλεκτρικό μπάσο
Μιχάλης Καπηλίδης: τύμπανα

Αλκίνοος Ιωαννίδης: ηλεκτρική κιθάρα, φωνή

Συντελεστές

Ηχοληψία: Βαγγέλης Λάππας – Βασίλης Δρούγκας
Σχεδιασμός φωτισμών: Μαρία Βενετάκη

Πληροφορίες

VOX | Ιερά Οδός 16
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210.3475900

Ημέρες παραστάσεων: 11 και 12 Ιανουαρίου

Ώρα έναρξης: 21:00

Προπώληση εισιτηρίων στο inTickets.