Ο Γιάννης Παπαθεοδωρίδης είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται σήμερα πίσω από τη συνέχεια της οικογενειακής αυτής ιστορίας. Μεγάλωσε μέσα στον κόσμο των παπουτσιών και αποφάσισε να εξελίξει την οικογενειακή δραστηριότητα στην Καλαμάτα, δίνοντας έμφαση στον σχεδιασμό και στη δημιουργία προϊόντων με ελληνική ταυτότητα. Η οικογενειακή ιστορία της επιχείρησης ξεκινά από το 1941, όταν δημιουργήθηκε το πρώτο κατάστημα από τον παππού του.

Η αγάπη για το ποιοτικό υπόδημα οδήγησε στη δημιουργία μιας συλλογής που ξεπερνά τα όρια του κλασικού σανδαλιού. Στο Σανδάλια στη Στοά θα βρει κανείς δερμάτινα σανδάλια, καλοκαιρινά παπούτσια, ανατομικές επιλογές, γυναικεία και ανδρικά σχέδια, καθώς και τσάντες και αξεσουάρ που ολοκληρώνουν ένα άνετο και διαχρονικό στυλ.

Το σανδάλι παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια του ελληνικού καλοκαιριού, όμως η φιλοσοφία της επιχείρησης βασίζεται σε κάτι ευρύτερο: στη δημιουργία υποδημάτων που συνδυάζουν άνεση, σωστή εφαρμογή και αισθητική που αντέχει στον χρόνο.

Από το φυσικό κατάστημα στην Καλαμάτα μέχρι το ηλεκτρονικό τους κατάστημα, τα Σανδάλια στη Στοά συνεχίζουν μια πορεία που ενώνει την εμπειρία της οικογενειακής παράδοσης με μια πιο σύγχρονη προσέγγιση στο ελληνικό υπόδημα.

Σε μια εποχή όπου πολλοί αναζητούν προϊόντα με ιστορία και χαρακτήρα, η επιλογή ενός ελληνικού brand με προσωπική υπογραφή αποκτά ιδιαίτερη αξία. Γιατί πίσω από κάθε ζευγάρι παπούτσια υπάρχει πάντα μια ιστορία — και εδώ αυτή ξεκινά από μια οικογένεια που γνωρίζει τα παπούτσια εδώ και γενιές.

Η ομιλία επικεντρώνεται στον ρόλο της εκπαίδευσης ως βασικού παράγοντα για τη δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς, θέτοντας ένα ουσιαστικό ερώτημα: το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία βρίσκεται στην ίδια την αναπηρία ή στον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία την αντιλαμβάνεται;

Μέσα από αυτή την οπτική, η συζήτηση μεταφέρεται από τους περιορισμούς στις δυνατότητες και αναδεικνύει τη σημασία της καλλιέργειας μιας συμπεριληπτικής νοοτροπίας ήδη από τα σχολικά χρόνια. Η εκπαίδευση παρουσιάζεται ως ένα σημαντικό εργαλείο για την καταπολέμηση στερεοτύπων και προκαταλήψεων, αλλά και για την ενίσχυση της αποδοχής και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα παρουσιαστούν παραδείγματα από την ελληνική και διεθνή εμπειρία, αναδεικνύοντας τη σημασία της εκπαίδευσης ως μοχλού κοινωνικής αλλαγής.

Όπως σημειώνει η Αθηνά Κρητικού, η συγκεκριμένη πρωτοβουλία αποτελεί συνέχεια της διαχρονικής προσπάθειας του Σ.Κ.Ε.Π. να προωθήσει την εκπαίδευση ως μέσο δημιουργίας ενεργών πολιτών με συμπεριληπτική αντίληψη.

Από το 2019 έως σήμερα, ο Σ.Κ.Ε.Π. προτείνει την καθιέρωση ενός καινοτόμου προγράμματος μη τυπικής εκπαίδευσης για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, με στόχο οι μαθητές και οι μαθήτριες να αναγνωρίζουν και να αποδομούν στερεότυπα, προκαταλήψεις και κοινωνικούς αποκλεισμούς.

Η εκπαιδευτική αυτή πρόταση έχει παρουσιαστεί στην έδρα της UNESCO στο Παρίσι (2019), στα Ηνωμένα Έθνη, στο πλαίσιο της 14ης Συνόδου της Σύμβασης για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία στη Νέα Υόρκη (2021), στο Υπουργείο Παιδείας στην Ελλάδα (2019 και 2024), καθώς και σε διεθνείς επιστημονικές διοργανώσεις στη Φλωρεντία και τη Γενεύη το 2026.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη της SEAJETS.

Πληροφορίες εκδήλωσης

Χώρος: Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, Χώρα Τήνου
Ημερομηνία: Σάββατο 18 Ιουλίου 2026
Ώρα: 20:00
Είσοδος: Ελεύθερη
Επικοινωνία: info@itip.gr

Η φετινή διοργάνωση πραγματοποιείται υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Τζένης Αργυρίου για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και αναζητά μέσα από τον χορό τρόπους έκφρασης σε μια περίοδο συνεχών αλλαγών. Το σώμα, η κίνηση και η δυνατότητα του ανθρώπου να προσαρμόζεται και να δημιουργεί αποτελούν βασικούς άξονες του φετινού προγράμματος.

Στην τελετή έναρξης παρευρέθηκαν εκπρόσωποι της πολιτείας, της τοπικής αυτοδιοίκησης, του πολιτικού κόσμου και πολιτιστικών φορέων. Την κυβέρνηση εκπροσώπησε η Γενική Γραμματέας Σύγχρονου Πολιτισμού, Ελένη Δουνδουλάκη.

Η πρώτη ημέρα του Φεστιβάλ ξεκίνησε με τα εγκαίνια της έκθεσης «Ζουζού Νικολούδη: Η Μεθοδολογία ως Πράξη» στο φουαγιέ του Μεγάρου Χορού. Ακολούθησε η παράσταση «He Who Falls» του Γάλλου δημιουργού Yoann Bourgeois, η οποία παρουσιάστηκε στην κεντρική σκηνή.

Στη φετινή διοργάνωση συμμετέχουν δώδεκα διεθνείς καλλιτέχνες, με πέντε από αυτούς να παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Οι δημιουργοί έρχονται από χώρες όπως η Φινλανδία, η Βραζιλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Σουηδία, το Πράσινο Ακρωτήρι, η Πορτογαλία, η Σλοβενία, η Ολλανδία, η Βενεζουέλα και η Ισπανία.

Παράλληλα, το Φεστιβάλ δίνει φέτος ιδιαίτερη βαρύτητα στην ελληνική χορογραφική δημιουργία, φιλοξενώντας δώδεκα Έλληνες δημιουργούς. Στο επίκεντρο βρίσκονται επίσης η συμπερίληψη και οι νέες συνεργασίες, όπως η σύμπραξη SYSTEMA – For the Greek Performing Arts με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και το Εθνικό Θέατρο, με στόχο την ενίσχυση της παρουσίας Ελλήνων καλλιτεχνών στο εξωτερικό.

Μία από τις σημαντικές φετινές δράσεις είναι η επιστροφή του Φεστιβάλ στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης. Εκεί θα παρουσιαστεί παράσταση στο πλαίσιο της ενότητας «Χορός με την Κοινότητα», με τη συμμετοχή του κοινού να αποτελεί μέρος της εμπειρίας.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ακόμη τις ενότητες «Χορός στην πόλη», με παραστάσεις σε δημόσιους χώρους της Καλαμάτας, «Χορός στην Οθόνη», «Συναντήσεις εκτός Σκηνής», καθώς και το «Χορός σε πόλεις της Πελοποννήσου», που φέρνει παραγωγές σε οκτώ διαφορετικές περιοχές της Πελοποννήσου.

Η ολοκλήρωση της φετινής διοργάνωσης θα γίνει με το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και το έργο του Γιώργου Κουμεντάκη «Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι». Η παραγωγή βασίζεται σε τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, τα οποία μελοποιούνται στο ιδίωμα του αμανέ και παρουσιάζονται με ζωντανή μουσική. Τις χορογραφίες υπογράφουν οι Πατρίσια Απέργη, Ηλίας Χατζηγεωργίου και Εύα Γεωργιτσοπούλου.

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ συνεχίζεται και η παρουσία εκθέσεων που αναδεικνύουν την ιστορία του σύγχρονου χορού. Η έκθεση «Ζουζού Νικολούδη: Η Μεθοδολογία ως Πράξη» πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη και παρουσιάζει υλικό από το Αρχείο Ζουζούς Νικολούδη, το οποίο ανήκει στο Αρχείο Παραστατικών Τεχνών του μουσείου.

Την έκθεση επιμελείται η Ερατώ Κουτσουδάκη-Γερολύμπου, με επιστημονική συνεργασία της Στεριανής Τσιντζιλώνη και οργάνωση παραγωγής από τη Δέλτα Πι. Μέσα από το αρχειακό υλικό αναδεικνύεται η συμβολή της Ζουζούς Νικολούδη στην πορεία του ελληνικού χορού και η σύνδεση της κληρονομιάς της με τις σύγχρονες καλλιτεχνικές αναζητήσεις.

Στην αυλόπορτα του ιστορικού κτηρίου στην Πλάκα, όπου γυρίστηκαν πολλές σκηνές από την αγαπημένη ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», τοποθέτησε ένα λουλούδι και ένα σημείωμα που έγραφε: «Καλό παράδεισο κυρία Κοκοβίκου».

Η κίνηση αυτή αποτέλεσε έναν συμβολικό αποχαιρετισμό στην ηθοποιό που ταυτίστηκε με έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους του ελληνικού κινηματογράφου, την Ελένη Κοκοβίκου.

Το νεοκλασικό σπίτι στην Πλάκα, με ιστορία που ξεκινά από τον 19ο αιώνα, παραμένει μέχρι σήμερα ένα σημείο αναφοράς για τους λάτρεις της παλιάς Αθήνας και του ελληνικού σινεμά, διατηρώντας τη σύνδεσή του με μια ταινία που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα.

«Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», που κυκλοφόρησε το 1965 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Τζαβέλλα και παραγωγή της Δαμασκηνός – Μιχαηλίδης, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ελληνικές κινηματογραφικές δημιουργίες. Οι διάλογοι, οι χαρακτήρες και οι ατάκες της εξακολουθούν να παραμένουν ζωντανά στη μνήμη του κοινού, ακόμη και δεκαετίες μετά την πρώτη προβολή της.

Η Draken Harald Hårfagre δεν είναι απλώς ένα σκηνικό ή μια συνηθισμένη ρέπλικα. Πρόκειται για ένα πλήρους κλίμακας, απόλυτα λειτουργικό πλοίο, κατασκευασμένο με παραδοσιακές τεχνικές των Βίκινγκς και υλικά της εποχής, με εντυπωσιακές διαστάσεις. Δεν είναι στατικό έκθεμα, αλλά έτοιμο για ταξίδια με πραγματικό πλήρωμα. Αυτή τη στιγμή, πλέει από τη Νορβηγία προς το Όσλο για την πρεμιέρα της «Οδύσσειας» στις 17 Ιουλίου, με τον CEO και διευθυντή αποστολής Emanuel Persson στο τιμόνι.

«Υπάρχει κάτι πάνω στο πλοίο που δεν μπορεί να αποδοθεί τεχνητά: το βάρος της βελανιδιάς, ο ήχος των σχοινιών, η κίνηση του πανιού, το πλήρωμα που εργάζεται μαζί στον αληθινό άνεμο και νερό», εξηγεί ο Persson. «Όταν βάζεις ένα πραγματικό πλοίο σε πραγματικές συνθήκες, προσδίδεις στην εικόνα μια διαφορετική αλήθεια».

Η Οδύσσεια στη μεγάλη οθόνη με αυθεντικότητα

Στην ταινία του Νόλαν, ο Ματ Ντέιμον υποδύεται τον Οδυσσέα, ο οποίος προσπαθεί να επιστρέψει στην Ιθάκη μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Το κοπιώδες ταξίδι διαρκεί δέκα χρόνια γεμάτα κινδύνους: μάχες με Κύκλωπες, αντιστάσεις σε Σειρήνες και μονομαχίες με μάγισσες. Όπως γράφει ο Όμηρος στον 8ο αιώνα π.Χ.: «Είδε τις πόλεις πολλών ανθρώπων και γνώρισε τη σκέψη τους / Στη θάλασσα υπέφερε πολλά βάσανα στην καρδιά του / Προσπαθώντας να σώσει τη ζωή του και να επιστρέψει τους συντρόφους του».

Στη νέα κινηματογραφική Οδύσσεια, η Draken Harald Hårfagre αντικαθιστά ένα αρχαιοελληνικό πολεμικό πλοίο. Μπορεί να είναι αναχρονισμός, αφού η εποχή των Βίκινγκς απέχει δύο χιλιετίες από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού – όμως το ίδιο ισχύει και για τους σύγχρονους διαλόγους ή τις αμερικανικές προφορές των ηθοποιών. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή του Νόλαν που προτιμά πάντα τα πρακτικά εφέ από τα CGI, αναζητώντας την υλική αυθεντικότητα ενός αληθινού καραβιού.

Όπως σχολιάζει η Zendaya, που υποδύεται τη θεά Αθηνά: «Ως ηθοποιός είναι πολυτέλεια να βρίσκεσαι σε τόσο αληθινό περιβάλλον. Δεν χρειάζεται να φανταστώ πως είμαι σε πλοίο – είμαι στο πλοίο. Είμαστε στη θάλασσα».

Το όνειρο πίσω από το πλοίο Draken

Η κατασκευή της Draken Harald Hårfagre ξεκίνησε το 2010 στη Νορβηγία από τον Sigurd Aase, έναν μεγιστάνα πετρελαίου και φυσικού αερίου που ήθελε να πραγματοποιήσει ένα παιδικό του όνειρο. Το σκάφος κατασκευάστηκε αποκλειστικά από βελανιδιά με την παραδοσιακή τεχνική overlapping-plank – γνώση που διατηρείται ζωντανή στη νορβηγική ναυπηγική παράδοση.

Μετά από μια δεκαετία εργασιών, το πλοίο ολοκληρώθηκε με μήκος πάνω από 35 μέτρα, πλάτος 8 μέτρα, 50 κουπιά και κατάρτι ύψους 24 μέτρων. Η πραγματική δοκιμασία όμως έγινε στη θάλασσα: «Μπορείς να μελετήσεις ένα πλοίο σε μουσείο», λέει ο Persson, «αλλά μόλις το βάλεις στα κύματα και τον καιρό, αρχίζει να σου κάνει ερωτήσεις που μόνο το ταξίδι μπορεί να απαντήσει».

Η Draken καθελκύστηκε το 2012 και πραγματοποίησε το πρώτο της υπερατλαντικό ταξίδι το 2016, αγκυροβολώντας στην Ισλανδία, τον Καναδά και τις ΗΠΑ. Αυτά τα ταξίδια χάρισαν στον Persson βαθιά γνώση της «τεχνολογίας ως ζωντανό σύστημα» – πως πλήρωμα και σκάφος πρέπει να συνεργάζονται αρμονικά για να διασχίσουν φουρτουνιασμένα νερά.

Από την εμπειρία στη μεγάλη οθόνη

Αυτή η ζωντανή τεχνογνωσία μεταφέρθηκε στην παραγωγή του Νόλαν: το πλήρωμα δίδαξε στους κινηματογραφιστές πώς κινείται το πλοίο στο νερό και πώς οι ναύτες χειρίζονται τα πανιά, τα σχοινιά και τα κουπιά του. «Το σημαντικότερο για εμάς ήταν να αντιμετωπιστεί η Draken ως πραγματικό σκάφος», τονίζει ο Persson. «Έχει χαρακτήρα, όρια και δυνάμεις – όταν τα σέβεσαι αυτά, αποκτάς κάτι πολύ ισχυρότερο από μια διακόσμηση».

Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Draken στην Οδύσσεια αποτελεί μόνο ένα ακόμη κεφάλαιο μιας ευρύτερης αποστολής βιωματικής αρχαιολογίας: ζωντανεύοντας το παρελθόν έξω από τα όρια ενός μουσείου. Μετά την άφιξή της στο Όσλο θα είναι ανοιχτή για το κοινό από τις 19 έως τις 31 Ιουλίου. Προγραμματίζονται επίσης νέα ταξίδια στα σκανδιναβικά και βορειοατλαντικά νερά – στόχος είναι να παραμείνει ενεργή στη θάλασσα.

Είτε με πανιά είτε μέσω της μεγάλης οθόνης, ο Persson ελπίζει ότι η Draken θα αποτελέσει «πύλη» για μια βαθύτερη κατανόηση των Βίκινγκς ως δεξιοτέχνες ναυπηγοί, τεχνίτες και εξερευνητές – όχι απλώς κατακτητές αλλά φορείς πολιτιστικών ανταλλαγών στον μεσαιωνικό κόσμο. Το ταξίδι με τέτοια σκάφη απαιτούσε τόλμη και ψυχική δύναμη σαν κι αυτή του ίδιου του Οδυσσέα.

«Η ταινία ίσως είναι η πρώτη φορά που εκατομμύρια άνθρωποι θα δουν τη Draken», λέει ο Persson. «Πίσω όμως από αυτή την εικόνα υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο ταξίδι. Όταν σταθείς στο κατάστρωμά της καταλαβαίνεις αμέσως πως η διάσχιση της θάλασσας μ’ ένα βίκινγκ πλοίο δεν ήταν αφηρημένη ιδέα – ήταν κρύο, υγρό, επικίνδυνο, όμορφο και βαθιά ανθρώπινο».

Η σειρά, που βασίζεται χαλαρά σε μια παραδοσιακή ρωσική λαϊκή ιστορία, ανήκει στα πιο δημοφιλή προγράμματα όλων των εποχών στο YouTube. Ένα από τα επτάλεπτα επεισόδια της, με τίτλο «Recipe for Disaster», έχει συγκεντρώσει πάνω από 4,6 δισεκατομμύρια προβολές στην πλατφόρμα.

Παρά τη δημοτικότητά της, το «Masha and the Bear» έχει επικριθεί από κρατικό οργανισμό της Ουκρανίας και τον υπουργό Εξωτερικών της Εσθονίας, ως εργαλείο ρωσικής «ήπιας ισχύος». Με τη σειρά να ανανεώνεται πρόσφατα για το Netflix και να διατίθεται μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας ITVX, ομάδα βουλευτών από τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, το Εργατικό Κόμμα, τους Συντηρητικούς, τους Πράσινους, το SNP και το Plaid Cymru απέστειλε επιστολή στην υπουργό Πολιτισμού, Lisa Nandy, ζητώντας την παρέμβασή της.

Την επιστολή επιμελήθηκε ο βουλευτής των Φιλελεύθερων Δημοκρατών Tom Gordon και την υπέγραψαν πάνω από 50 βουλευτές. Υποστηρίζουν ότι κάποιες από τις πράξεις της τετράχρονης Masha αποτελούν «περιεχόμενο προπαγάνδας» που «δεν είναι καν συγκαλυμμένο».

Επεισόδια με σοβιετική εικονογραφία και αντιδράσεις

Οι βουλευτές επικαλούνται επεισόδιο όπου η Masha εμφανίζεται με καπέλο πληρώματος άρματος μάχης και στολή σοβιετικής εποχής, καθώς και άλλο επεισόδιο όπου φορά καπέλο συνοριοφύλακα της ΕΣΣΔ – σύμβολο που συνδέεται ιστορικά με την μυστική αστυνομία NKVD. Όπως σημειώνουν, η NKVD ήταν «υπεύθυνη για μαζικές απελάσεις, εκτελέσεις και διώξεις δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων».

Ανάλογη εικονογραφία χρησιμοποιήθηκε και στον αγγλόφωνο λογαριασμό X του στούντιο παραγωγής Animaccord, που εδρεύει στην Κύπρο. Σε σχετική ανάρτηση αναφέρεται: «Μια πραγματική κοπέλα του στρατού με απόχη! Ποιος χαίρεται; Τώρα είμαι στον στρατό!».

Οι βουλευτές υποστηρίζουν πως τέτοιες εικόνες «κανονικοποιούν ενεργά τη σοβιετική στρατιωτική εικονογραφία σε παγκόσμιο κοινό μικρών παιδιών».

Στην επιστολή τους αναφέρουν: «Ζητούμε άμεση κυβερνητική παρέμβαση μετά την ανακοίνωση του Netflix για την απόκτηση δύο νέων κύκλων του ρωσικού κινουμένου σχεδίου ‘Masha and the Bear’ και την επέκταση της άδειας προβολής για τις υπάρχουσες σεζόν και τα spin-offs σε πάνω από 100 χώρες».

Ανησυχίες για τα παιδιά στη Βρετανία και διεθνώς

«Το συγκεκριμένο περιεχόμενο μεταδίδεται επίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο μέσω ITVX. Τα βρετανικά παιδιά έχουν πρόσβαση τόσο μέσω μιας διεθνούς streaming πλατφόρμας όσο και ενός σημαντικού εγχώριου καναλιού – κάτι που θεωρούμε απαράδεκτο», συνεχίζουν οι βουλευτές. «Οι Βρετανοί γονείς δικαιούνται να περιμένουν ότι όσα προβάλλονται στα παιδιά τους από αδειοδοτημένες πλατφόρμες έχουν εξεταστεί κατάλληλα, ειδικά όταν υπάρχουν σοβαρές ανησυχίες για κρατική προπαγάνδα από συμμάχους μας».

Επικαλούνται επίσης δηλώσεις του ουκρανικού Κέντρου Αντιμετώπισης Παραπληροφόρησης – κρατικού φορέα – που χαρακτήρισε το ‘Masha and the Bear’ όχι απλώς ως κινούμενο σχέδιο αλλά ως «εργαλείο ρωσικής ήπιας ισχύος», επισημαίνοντας τη «γελοιοποίηση παραδόσεων άλλων λαών μέσα από τη συμπεριφορά της Masha» και τη «νομιμοποίηση σοβιετικών συμβόλων και μιλιταριστικών θεμάτων».

Η αντίδραση του Animaccord

Από την πλευρά του, το Animaccord, που παράγει τη σειρά, απορρίπτει κατηγορηματικά αυτές τις κατηγορίες, τονίζοντας πως πρόκειται για ιδιωτική επιχείρηση που δημιουργεί δημοφιλείς παιδικές σειρές χωρίς καμία κρατική χρηματοδότηση.

Η εκπρόσωπος του στούντιο, Melanie Bonvicino, δήλωσε: «Ο πελάτης μου απορρίπτει κατηγορηματικά τους ψευδείς και συκοφαντικούς ισχυρισμούς ότι το ‘Masha and the Bear’ συνδέεται με προπαγάνδα.»

Ο οίκος δημοπρασιών Sotheby’s είχε εκτιμήσει την τιμή πώλησης μεταξύ 800.000 και 1,2 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ το τελικό ποσό διαμορφώθηκε στα 857.600 δολάρια μετά από ανταγωνισμό πέντε πλειοδοτών. Ο αγοραστής απέκτησε επίσης το σπασμένο κομμάτι του διακόπτη, καθώς και το στυλό, και τα δύο από την προσωπική συλλογή του Όλντριν.

Ο Άρμστρονγκ και ο Όλντριν είχαν προσεδαφιστεί στην επιφάνεια της Σελήνης με την ιστορική αποστολή Apollo 11 τον Ιούλιο του 1969. Ετοιμάζονταν να ξεκουραστούν μετά τον πρώτο τους περίπατο στο φεγγάρι, όταν ο Όλντριν παρατήρησε έναν μικρό μαύρο διακόπτη στο πάτωμα της καμπίνας.

Όπως αναφέρει στην αυτοβιογραφία του «Magnificent Desolation» (2009): «Η καρδιά μου σκίρτησε… Ο διακόπτης είχε σπάσει από το κύκλωμα ενεργοποίησης του κινητήρα — το πιο κρίσιμο κύκλωμα για να δοθεί ρεύμα στον κινητήρα ανόδου που θα μας σήκωνε από τη Σελήνη».

Η σωτήρια λύση με ένα απλό στυλό

Σε επιστολή αυθεντικότητας που παρείχε ο οίκος Sotheby’s, ο Όλντριν σχολιάζει με χιούμορ: «Νομίζω ότι ο Νιλ έσπασε τον διακόπτη και ο Νιλ πιστεύει ότι εγώ τον έσπασα». Ωστόσο, στο βιβλίο του «No Dream Is Too High» (2016), αναλαμβάνει περισσότερο την ευθύνη: «Επειδή ο διακόπτης βρισκόταν στη δική μου πλευρά της κάψουλας, φαίνεται πως τον χτύπησα κατά λάθος με το βαρύ σακίδιο είτε καθώς ετοιμαζόμουν να βγω έξω είτε όταν επιστρέψαμε μετά τον περίπατο».

Όπως εξηγεί στην ίδια επιστολή: «Αυτό που είχε σημασία ήταν να βρούμε τρόπο να λύσουμε το πρόβλημα ώστε να μπορέσουμε να φύγουμε από τη Σελήνη και να επιστρέψουμε στη Γη». Οι αστροναύτες ενημέρωσαν το Κέντρο Ελέγχου Αποστολής, το οποίο προσπάθησε να διοχετεύσει αλλού το ρεύμα. Μέχρι το πρωί όμως, το Χιούστον ενημέρωσε ότι αυτό δεν ήταν εφικτό: «Δεν υπάρχει τρόπος να διοχετευτεί αλλού η ενέργεια».

Ο Όλντριν θυμάται: «Σκέφτηκα ότι αν έβρισκα κάτι μέσα στο σεληνάκατο για να πιέσω στον διακόπτη ίσως λειτουργούσε. Επειδή όμως ήταν ηλεκτρικό, αποφάσισα να μην βάλω το δάχτυλό μου ή κάποιο αντικείμενο με μεταλλική άκρη».

Ξαφνικά θυμήθηκε ένα μαύρο μαρκαδοράκι που είχε πάρει ως μέρος του προσωπικού του εξοπλισμού – μια σειρά αντικειμένων που επιτρέπονταν σε κάθε αστροναύτη. «Δεν ήταν στη λίστα των επίσημων αντικειμένων», γράφει στο βιβλίο του, «αλλά εκείνη τη στιγμή είχα αυτό το στυλό στην τσέπη του ώμου της στολής μου».

«Πίεσα προσεκτικά τη μύτη του μαρκαδόρου πάνω στον διακόπτη. Για αρκετή ώρα δεν ήθελα να απομακρύνω το στυλό, ελπίζοντας πως θα κρατήσει. Σιγά-σιγά χαλάρωσα την πίεση και σήκωσα τη μύτη.» Το μαρκαδοράκι λειτούργησε – ο διακόπτης κράτησε και οι αστροναύτες κατάφεραν τελικά να επιστρέψουν στη Γη!

Η κληρονομιά της αποστολής Apollo 11

Ο Όλντριν, σήμερα 96 ετών, είναι ένας από τους τέσσερις εν ζωή ανθρώπους που περπάτησαν στη Σελήνη κατά τις αποστολές Apollo στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στις αρχές του ’70. Ο Άρμστρονγκ, πρώτος άνθρωπος στο φεγγάρι, απεβίωσε το 2012.

Η Nasa σχεδιάζει νέα επανδρωμένη αποστολή στην επιφάνεια της Σελήνης ήδη από το 2028, ενώ τον Απρίλιο τέσσερις αστροναύτες πραγματοποίησαν περιστροφή γύρω από τη Σελήνη — πρώτη φορά μετά το 1972. Και η Κίνα έχει θέσει ως στόχο επανδρωμένη προσεδάφιση έως το 2030.

Ο Όλντριν έχει ταχθεί υπέρ της αποστολής αστροναυτών στον Άρη και της δημιουργίας βάσης εκεί. Το 2013 είχε γράψει στους New York Times: «Μια δεύτερη ‘κούρσα προς τη Σελήνη’ είναι αδιέξοδο… Κατά τη γνώμη μου οι πόροι των ΗΠΑ πρέπει να αξιοποιηθούν για την ανθρώπινη παρουσία στον Άρη».

«Ακόμα έχω εκείνον τον χαλασμένο διακόπτη από την Apollo 11 και το μαρκαδοράκι που μας βοήθησε να φύγουμε από τη Σελήνη», έγραψε ο Όλντριν το 2016. Την Τετάρτη, αυτό το μικρό αλλά ιστορικό στυλό πέρασε στα χέρια ενός νέου ιδιοκτήτη — έναντι ενός πραγματικά αστρονομικού ποσού.

Κάτω από τον ουρανό του Αιγαίου, στήθηκε μια λιτή προβολή της εμβληματικής ταινίας «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», με πρωταγωνιστές τη Μαρώ Κοντού και τον Γιώργο Κωνσταντίνου, τιμώντας την προσφορά της στον ελληνικό κινηματογράφο.

Η πρωτοβουλία αποτέλεσε έναν διακριτικό, αλλά βαθιά συμβολικό φόρο τιμής σε μια ηθοποιό που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στον ελληνικό πολιτισμό και στις καρδιές του κοινού.

«Το Μουσείο θέλω να είναι…»

• «Με ανοιχτές πόρτες και παράθυρα»
• «Μια σκανδαλιά!»
• «Πολύχρωμο!»
• «Μια χρονοκάψουλα»
• «Παιδική χαρά!»
• «Η δύναμή μου»
• «Μια φωνή για όσους δεν ακούγονται»
• «Μια τρέλα!»
• «Αυτό που νιώθω όταν είμαι στη θάλασσα»
• «Χαρούμενο σαν να βρίσκομαι σε πυτζάμα πάρτι»

Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης μεταμορφώνεται και ζήτησε τη γνώμη των παιδιών και των εφήβων. Ο 13ος Διεθνής Διαγωνισμός Ζωγραφικής με τίτλο «Το Μουσείο Θέλω να Είναι…» ολοκληρώθηκε, συγκεντρώνοντας 12.500 ζωγραφιές από παιδιά ηλικίας 4 έως 18 ετών, τα οποία μοιράστηκαν το δικό τους όραμα για το μουσείο του μέλλοντος.

Η ψηφιακή έκθεση με τα έργα των παιδιών και των εφήβων που συμμετείχαν, διακρίθηκαν και βραβεύτηκαν είναι διαθέσιμη online.

Ένα μουσείο που σχεδιάζεται μαζί με τα παιδιά

Φέτος, ο διαγωνισμός κάλεσε παιδιά και εφήβους από την Ελλάδα και το εξωτερικό να φανταστούν το μουσείο του αύριο. Καθώς το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του, μέσα από τη μεγάλη του «Μεταμόρφωση» που θα ανανεώσει τόσο τους χώρους όσο και τον τρόπο λειτουργίας του, επέλεξε να ανοίξει έναν ουσιαστικό διάλογο με το νεανικό κοινό, δίνοντας χώρο στη φαντασία, τη δημιουργικότητα και, για πρώτη φορά, στη δική του φωνή.

Συνολικά, το Μουσείο έλαβε 12.500 έργα από παιδιά και εφήβους ηλικίας 4 έως 18 ετών. Μέσα από τις ζωγραφιές και τις σκέψεις τους, αποτυπώθηκε ένα μουσείο που λειτουργεί ως χώρος συμμετοχής, έμπνευσης, ψυχαγωγίας, ιστοριών και εμπειριών, αναδεικνύοντας τον σύγχρονο κοινωνικό του ρόλο.

Μια μοναδική ηχητική βιβλιοθήκη

Για πρώτη φορά, οι συμμετέχοντες είχαν τη δυνατότητα να συνοδεύσουν το έργο τους με ένα σύντομο ηχητικό μήνυμα, απαντώντας στην ερώτηση: «Τι θέλεις να είναι το Μουσείο;».

Έτσι δημιουργήθηκε μια ξεχωριστή ηχητική βιβλιοθήκη με τις φωνές των παιδιών, προσφέροντας μια ακόμη διάσταση στο όραμά τους για το μουσείο του μέλλοντος.

Για πρώτη φορά, Youth Committee

Μια ακόμη καινοτομία του φετινού διαγωνισμού ήταν η δημιουργία του Youth Committee, μιας τετραμελούς επιτροπής εφήβων, αποτελούμενης από παλαιότερους νικητές του διαγωνισμού, η οποία συμμετείχε ενεργά στο τελικό στάδιο αξιολόγησης των έργων.

Η κριτική επιτροπή

Η φετινή κριτική επιτροπή αποτελούνταν από τους:

• Δημήτρης Δασκαλόπουλος – Συλλέκτης Σύγχρονης Τέχνης και Ιδρυτής του Πολιτιστικού Οργανισμού ΝΕΟΝ
• Μαρία Καβογιάννη – Ηθοποιός
• Στέλιος Κόης – Αρχιτέκτονας
• Σάντρα Μαρινοπούλου – Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης
• Γεωργία Σαγρή – Καλλιτέχνιδα και Καθηγήτρια της ΑΣΚΤ

Τα έργα ζωντανεύουν στο 4ο Cycladic Kids Festival

Τα έργα των παιδιών θα παρουσιαστούν σε έκθεση στο πλαίσιο του 4ου Cycladic Kids Festival, που θα πραγματοποιηθεί στις 26 και 27 Σεπτεμβρίου στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων.

Οι θεματικές των βραβευμένων έργων δεν θα παραμείνουν μόνο στους τοίχους της έκθεσης, αλλά θα αποτελέσουν την αφετηρία για εργαστήρια και καλλιτεχνικά δρώμενα, μετατρέποντας τις ιδέες των παιδιών σε βιωματικές εμπειρίες για όλους τους επισκέπτες.

Ένα φεστιβάλ για όλα τα παιδιά

Φέτος, το Cycladic Kids Festival κάνει ένα σημαντικό βήμα προς την ισότιμη συμμετοχή, διευρύνοντας το κοινό του και απευθυνόμενο σε παιδιά και εφήβους ηλικίας 4 έως 18 ετών, με και χωρίς αναπηρία, καθώς και στις οικογένειές τους.

Το φεστιβάλ έχει σχεδιαστεί εξαρχής σε συνεργασία με εξειδικευμένους φορείς προσβασιμότητας, με στόχο να προσφέρει μια πραγματικά ανοιχτή εμπειρία για όλους, μέσα από πολυαισθητηριακά εργαστήρια, δημιουργικά παιχνίδια, προβολές, παραστάσεις, συναυλίες και πλήθος άλλων δράσεων.

Το αναλυτικό πρόγραμμα του φεστιβάλ θα ανακοινωθεί τον Σεπτέμβριο. Μείνετε συντονισμένοι!

Η επαφή με άλλους μπορεί να βελτιώσει τη διάθεσή μας και την αυτοεκτίμηση, να μειώσει το άγχος, να αυξήσει το προσδόκιμο ζωής και να συμβάλει στη βελτίωση της σωματικής υγείας.

Η επίδραση των social media στην κοινωνική ζωή

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν διευκολύνει σημαντικά την επικοινωνία. Μας επιτρέπουν να διατηρούμε επαφή με αγαπημένα πρόσωπα και να μοιραζόμαστε ευχάριστες στιγμές. Ένα φιλικό πρόσωπο ή ένας ακροατής βρίσκονται πλέον μόλις ένα κλικ μακριά!

Ωστόσο, η υπερβολική χρήση των social media μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες. Η σύγκριση με άλλους συχνά προκαλεί αρνητικά συναισθήματα, όπως κατάθλιψη, άγχος, απομόνωση ή το γνωστό FOMO (φόβος ότι χάνεις κάτι σημαντικό).

Επιπλέον, η συνεχής ενασχόληση με τα social media μπορεί να μειώσει την παραγωγικότητα, καθώς μας αποσπά από τη δουλειά ή τις υποχρεώσεις μας. Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος παραπληροφόρησης, αφού δεν είναι πάντα σαφές ποιες πηγές ειδήσεων είναι αξιόπιστες. Μερικά κανάλια εφαρμόζουν αυστηρούς κανόνες προστασίας των χρηστών από ψευδείς ειδήσεις, αλλά άλλα όχι, εκθέτοντάς μας σε κινδύνους όπως οι χάκερ ή ο διαδικτυακός εκφοβισμός.

Αν παρατηρήσετε ότι τα social media σας επηρεάζουν αρνητικά, μπορείτε να σκεφτείτε τον περιορισμό της χρήσης τους σε καθημερινή βάση, ένα διάλειμμα για λίγες μέρες ή εβδομάδες ή ακόμη και τη διαγραφή των λογαριασμών σας.

Εναλλακτικοί τρόποι επικοινωνίας εκτός διαδικτύου

Τα μηνύματα κειμένου αποτελούν έναν γρήγορο και εύκολο τρόπο επικοινωνίας. Μπορείτε να στείλετε φωτογραφίες, σύντομα βίντεο ή ακόμα και ηχητικά μηνύματα.

Τα email ή τα παραδοσιακά γράμματα προσφέρουν ευελιξία. Ένα email μπορεί να είναι σύντομο ή εκτενές και να σταλεί σε έναν ή περισσότερους αποδέκτες μαζί με συνημμένες φωτογραφίες. Ένα γράμμα που λαμβάνεται ταχυδρομικά είναι ακόμα πιο αξέχαστο—μπορεί να περιλαμβάνει κάρτες, φωτογραφίες ή μικρά δώρα.

Οι τηλεφωνικές ή βιντεοκλήσεις επιτρέπουν πιο ουσιαστικές συζητήσεις. Ο τόνος της φωνής βοηθά στην καλύτερη κατανόηση των συναισθημάτων, ενώ η εικόνα ενισχύει τη σύνδεση. Εφαρμογές όπως το Zoom ή το Facetime διευκολύνουν τις ομαδικές συναντήσεις για γενέθλια ή γιορτές.

Οι δια ζώσης συναντήσεις παραμένουν ο πιο ουσιαστικός τρόπος επικοινωνίας. Σε αυτές είμαστε λιγότερο αποσπασμένοι, νιώθουμε πως μας προσέχουν πραγματικά και υπάρχει η δυνατότητα φυσικής επαφής—όπως μια αγκαλιά—αν αυτό είναι επιθυμητό και κατάλληλο.

Υπάρχουν πολλές ιδέες για προσωπική επαφή: μια βόλτα ή ποδηλασία στο πάρκο, συμμετοχή σε γυμναστήριο ή αθλητική ομάδα, εθελοντισμός σε τοπικό φορέα, διοργάνωση ανταλλαγής ρούχων ή ψώνια με φίλους, δημιουργία λέσχης κοινών ενδιαφερόντων ή μαθήματα μαγειρικής με θεματικό δείπνο.

Η κοινωνικότητα ως βασική ανθρώπινη ανάγκη

Οι άνθρωποι έχουν έμφυτη ανάγκη για σύνδεση και αίσθημα του ανήκειν—ακόμη και χωρίς τα social media. Η συνολική ευεξία μας ενισχύεται όταν οι κοινωνικές μας ανάγκες καλύπτονται. Μια πλήρης ζωή χτίζεται πάνω στις προσωπικές σχέσεις.