Με ανακοίνωση-κάλεσμα σε ένα «ανοιχτό διοικητικό συμβούλιο» στην «ημερήσια διάταξη» του οποίου βρίσκεται η «μη αλλαγή βιβλιοπωλικής χρήσης», το ΔΣ της Εταιρείας Συγγραφέων κάλεσε σε μια συζήτηση στον χώρο του «Επί Λέξει», Ακαδημίας 32, το Σάββατο, 7 Ιουνίου.

Η ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων για το «Επί Λέξει» και το κάλεσμα σε όλα τα μέλη της ήταν η εξής:

«Η ανακοίνωση για το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου «Επί Λέξει» στην Οδό Ακαδημίας αποκαλύπτει ένα οξύτατο πρόβλημα στο κέντρο της Αθήνας που επηρεάζει τη φυσιογνωμία της πόλης και τη ζωή των κατοίκων της.

Το βιβλιοπωλείο «Επί λέξει» είναι ένας από τους πιο δραστήριους χώρους συνάντησης συγγραφέων και αναγνωστών. Στα δώδεκα χρόνια της λειτουργίας του (ξεκίνησε μέσα στην οικονομική κρίση μετά το κλείσιμο του Βιβλιοπωλείου της Εστίας όπου εργαζόταν η ιδιοκτήτριά του Μαρία Παπαγεωργίου) φιλοξένησε πάνω από 1.000 εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, συζητήσεις κ.ά. Η αιτία που το βιβλιοπωλείο οδηγείται σε κλείσιμο και ο χώρος σε αναγκαστική αλλαγή χρήσης είναι ο υπερδιπλασιασμός του ενοικίου (από €2.200 σε €5.000 / μήνα) από την ιδιοκτήτρια εταιρεία – μέλος μεγάλου επιχειρηματικού ομίλου με ετήσιο κύκλο εργασιών που υπερβαίνει το 1 δισ.

Τα βιβλιοπωλεία συμβάλλουν σημαντικά στη ζωτικότητα του κέντρου των πόλεων. Φιλοξενούν εκδηλώσεις και συζητήσεις, οι βιβλιοπώλες τους υποστηρίζουν τους αναγνώστες στις επιλογές τους, το καθένα έχει τη δική του αισθητική φυσιογνωμία, γίνονται κόμβοι συσπείρωσης συγγραφέων και αναγνωστών. Γίνονται οάσεις πνευματικής ζωής εντός των εμπορικών δρόμων.

Με λίγα λόγια, τα βιβλιοπωλεία καλύπτουν πολλά επίπεδα αναγκών, δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως συνηθισμένες εμπορικές επιχειρήσεις. Στις μέρες μας, με το οξυμένο φαινόμενο του υπερτουρισμού να επελαύνει στις σύγχρονες πόλεις, η ανάγκη διατήρησης χώρων συνύπαρξης και πολιτισμού, ακόμη και στους πιο εμπορικούς δρόμους, είναι επιτακτική. Είναι καθήκον της πολιτείας να διαφυλάσσει τη βιωσιμότητα και τους όρους λειτουργίας τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους η Εταιρεία Συγγραφέων ζητά την άμεση παρέμβαση του ΥΠΠΟ, του Δήμου Αθηναίων και όλων των αρμόδιων φορέων ώστε να διατηρηθεί η βιβλιοπωλική χρήση στην οδό Ακαδημίας 32.

Ως μία συμβολική κίνηση το νέο ΔΣ της Εταιρείας Συγγραφέων θα κάνει την πρώτη του ανοιχτή συνεδρίαση στον χώρο του βιβλιοπωλείου το Σάββατο, 7 Ιουνίου. Καλούμε ταυτόχρονα τα μέλη της Εταιρείας στις 12 το μεσημέρι στον χώρο του βιβλιοπωλείου, για να στηρίξουμε μαζί το αίτημα μη αλλαγής της βιβλιοπωλικής χρήσης, απαιτώντας από την ιδιοκτήτρια εταιρεία επίδειξη ουσιαστικής εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, ώστε να διατηρηθεί το ιστορικό κέντρο της πόλης μας βιώσιμο πολιτιστικά, τόσο για τους μόνιμους κατοίκους της όσο και για τους εργαζόμενους και τους επισκέπτες της».

Πηγή: Bookpress

Κι εδώ κάπου αρχίζει μια μορφή πένθους και μια ανταλλαγή μηνυμάτων με τη λέξη κρίμα στην αρχή της πρότασης και ξανά στο τέλος της. Σκέφτομαι – με πολύ κλισέ διάθεση – πως κάθε φορά που κλείνει ένας χώρος που φιλοξενεί γράμματα και ταξίδια μέσα από αυτά, γινόμαστε όλο και πιο άτυχοι – κάτι που θα αντιληφθούμε σε ένα μέλλον που δεν ανήκει μόνο σε εμάς, μα κυρίως σε εκείνα τα παιδιά που έρχονται.

Σκέφτομαι τι είναι για εμένα το μικρό βιβλιοπωλείο και θυμάμαι πως έχω δουλέψει σε ένα τέτοιο, σε ένα μικρό στην επαρχία, και θα αναπολώ πάντα τους κύκλους ιστοριών που κάναμε. Γνώρισα ανθρώπους του βιβλίου, ανθρώπους με βιβλιοθήκες – δωμάτια στο σπίτι τους, ανθρώπους που διαβάζουν με τη μανία της τελειομανίας τους, ανθρώπους που επισκέπτονταν το αγαπημένο τους βιβλιοπωλείο κάθε εβδομάδα σε ένα ραντεβού με τον εαυτό τους… Γνώρισα πολλούς ανθρώπους και συνδέθηκα. Και συνδεθήκαμε όλοι κάτω από το προστατευτικό πέπλο ενός χώρου που αγκαλιάζει την έκφραση.

Πάνω κάτω μου είπε τα ίδια και η Νατάσα που έκανε το βήμα και άνοιξε ένα μικρό βιβλιοπωλείο στη γειτονιά της Κυψέλης, τον Μικρό Πρίγκιπα, που δυστυχώς θα αναγκαστεί να κλείσει στα τέλη Ιουνίου. Στην πρώτη της συμμετοχή – και ίσως στην τελευταία, τουλάχιστον με τον Μικρό της Πρίγκιπα – στο αγαπημένο βιβλιοφιλικό φεστιβάλ, πέρασε πολύ ωραία και βίωσε την υποστήριξη και το μοίρασμα του συλλογικού οράματος. Κι ακόμα κι αν τα νέα δεν είναι τόσο καλά, τα όμορφα ήταν εκείνα που μου τόνισε, τα όμορφα που έζησε με τους ανθρώπους, ακόμα και με εκείνους που περνούσαν για ένα «γεια».

«Ήθελα, να δημιουργήσω έναν χώρο συνάντησης ανθρώπων, μια σύνδεση, γιατί έχουμε πάρα πολύ ανάγκη την επαφή σήμερα»

Τη ρωτάω τι σημαίνει ένα μικρό βιβλιοπωλείο για την ίδια και τι την οδήγησε να ανοίξει το δικό της: «Για εμένα είναι μια γωνιά που πηγαίνεις, και έχεις αυτήν την δημιουργική ανησυχία του να ψάξεις να βρεις τίτλους, τίτλους που ενδεχόμενως δεν ξέρεις. Δηλαδή, εγώ πήγαινα να αγοράσω ένα και τελικά έφευγα με τρία αγκαλιά. Επίσης, βλέπεις και γνωρίζεις τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο ή τους ανθρώπους που το τρέχουν κι έτσι δημιουργείται μια πιο προσωπική επαφή, γίνεται ένα μοίρασμα. Εγώ σαν πελάτισσα – πριν ανοίξω τον δικό μου χώρο που πήγαινα στα μικρά της γειτονιάς, αυτό ένιωθα. Και αυτό ουσιαστικά συνέβη και στον δικό μου χώρο, δηλαδή με αυτό το σκεπτικό είχα σκεφτεί να τον ανοίξω.
Γενικά, εγώ ήθελα να ανοίξω ένα χώρο για να συνδυάσω πράγματα που αγαπώ, όπως το βιβλίο,την τέχνη και τη διδασκαλία μέσα από τα εργαστήριά μου. Γιατί είμαι και κεντίστρια από το 2020 και τρέχω ένα project κεντήματος μέσα από μια πορεία με εργαστήρια και με pop-up markets. Έγινε λοιπόν, μια όμορφη ανάγκη να υπάρξει προσωπικός χώρος, να μην πηγαίνω σε άλλους χώρους, και να δώσω μέσα στο βιβλιοπωλείο την προσωπική μου ταυτότητα. Αναρωτήθηκα ακόμα πώς θα μπορούσα να το συνδυάσω βάζοντας και άλλα πράγματα μέσα, όπως είναι χειροποίητες δημιουργίες άλλων καλλιτεχνών και τεχνητών, που γνωρίζω, είμαστε φίλοι, έχουμε συνεργαστεί, και φυσικά βιβλία. Πολλά βιβλία. Ήθελα, να δημιουργήσω έναν χώρο συνάντησης ανθρώπων, μια σύνδεση, γιατί έχουμε πάρα πολύ ανάγκη την επαφή σήμερα».

«Αυτό που ήθελα να γίνει τόπος συνάντησης και σύνδεσης μεταξύ των ανθρώπων, έγινε»

Η επόμενή μου ερώτηση είναι αν τελικά τα κατάφερε, αν κατάφερε να χτίσει αυτή τη σύνδεση που όλοι αποζητάμε. Μου απαντά: «Αυτό επετεύχθη γενικότερα, γιατί η γειτονιά αγκάλιασε, ήρθε, αγόρασε βιβλία για τα παιδιά της, συμμετείχε στα εργαστήρια, πέρναγε έλεγε ένα καλημέρα… Και μιλάω για όλες τις ηλικίες. Για παράδειγμα, μια κυρία, 74 ετών, είχε χαρεί τόσο πολύ που άνοιξε το βιβλιοπωλείο στη γειτονιά της, που αναπτύξαμε μια πιο ουσιαστική σχέση, μου έφερνε πραγματάκια, μου έφερνε και φαγητό. Ήρθαν στο βιβλιοπωλείο άνθρωποι από την ευρύτερη περιοχή της Κυψέλης, τα Εξάρχεια, το Γκύζη, δηλαδή, ήρθαν, συμμετείχαν στα εργαστήρια, ξαναήρθαν… Για μένα αυτό είναι πάρα πολύ τιμητικό. Ακόμα και από τον Πειραιά, το Παγκράτι, τη Νέα Σμύρνη, που είναι μακριά. Κι όμως αφιέρωσαν τον χρόνο τους να έρθουν, να συμμετάσχουν σε μια δράση, να κάνουν έστω μια αγορά. Τελικά, αυτό που ήθελα να γίνει τόπος συνάντησης και σύνδεσης μεταξύ των ανθρώπων, έγινε».

«Η γειτονιά με στήριξε πολύ»

«Ήταν πολύ υποστηρικτικοί. Γιατί ξέρουν τον κόπο που κρύβει όλο αυτό, ξέρουν την αγάπη, μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες, την ίδια αγάπη για το βιβλίο, πολλές φορές, ακόμα και τα ίδια γούστα. Και αυτό είναι πολύ όμορφο, γιατί μιλάμε για κάτι παρόμοιο και εκεί, τσουκ, πάλι συνδεόμαστε».

Τη ρωτάω για τη γενική εμπειρία της στην αγορά και στη διατήρηση μιας μικρής επιχείρησης στην Ελλάδα του σήμερα: «Όλο το γύρω-γύρω είναι πάρα πολύ δύσκολο. Είναι σαν να κολυμπάς σε θάλασσα με καρχαρίες. Και επίσης, η συνθήκη με τα ενοίκια είναι ακόμα πιο τραγική. Όλοι αυτοί οι λογαριασμοί, η ακρίβεια. Ο κόσμος δεν αγοράζει πράγματα, τα οποία δεν καλύπτουν μία ανάγκη του, μία πρακτική ανάγκη. Το βιβλίο είναι μια πιο πνευματική ανάγκη και έχει γίνει και λίγο πολυτέλεια, λοιπόν, κι αυτό. Είναι, έχει γίνει λίγο πολυτέλεια. Κλείνουν αρκετά βιβλιοπωλεία, τα οποίο μπορεί να μην κοινοποιείται, να μη μαθαίνεται. Δυστυχώς είναι κάτι που συμβαίνει».

Της ζητάω μια τελευταία σκέψη, κάτι τελευταίο που έχει ανάγκη να μοιραστεί: «Αν οι συνθήκες της χώρας με οδηγούν να κλείσω έναν κύκλο, θα κρατήσω τα καλά και μόνο, τους ανθρώπους δηλαδή».

*Το μικρό βιβλιοπωλείο Μικρός Πρίγκιπας, θα μείνει για λίγο ακόμα στα στενά της Κυψέλης, για τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού. Μια βόλτα λοιπόν και ένα απλό «γεια», είναι απαραίτητα.

Βιβλιοπωλείο Μικρός Πρίγκιπας – Φαιδριάδων 11, Αθήνα, Άνω Κυψέλη, 113 64

Μην κρίνετε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του. Έτσι λέει το παλιό ρητό. Και ναι, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά υπάρχει ακόμα κάτι υπέροχο σε ένα πραγματικά υπέροχο εξώφυλλο βιβλίου – ένα κομμάτι λογοτεχνικής τέχνης που μπορούμε να κρατήσουμε στα χέρια μας. Η ομάδα του βιβλιοπωλείου στο Bordeux, Librairie Mollat, το κατάλαβε αυτό.

Το 2017, το κατάστημα κυκλοφόρησε τη σειρά φωτογραφιών Book Face, στην οποία τα μέλη του προσωπικού του βιβλιοπωλείου πόζαραν με τα αγαπημένα τους εξώφυλλα βιβλίων και έγιναν ένα με τα αγαπημένα τους λογοτεχνικά έργα. Οκτώ χρόνια μετά, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, κοιτάζουμε πίσω σε αυτή τη σειρά και ανακαλύπτουμε τι συμβαίνει στο μεταξύ στο Librairie Mollat.

The Book Face Photography Series

Η ιστορία του Book Face ξεκινά στην πραγματικότητα δέκα χρόνια νωρίτερα, το 2007. Ο Βρετανός DJ και ιδιοκτήτης δισκογραφικής, Carl Morris, σκέφτηκε ότι θα ήταν διασκεδαστικό να παίρνει δίσκους βινυλίου και να βάζει τους φίλους του να ποζάρουν ως το πρόσωπο που εμφανίζεται στο εξώφυλλο – συνήθως, αλλά όχι πάντα, ο τραγουδιστής ή ο δημιουργός του άλμπουμ. Αυτό μετατράπηκε στο φωτογραφικό έργο “Sleeveface”, το οποίο γέννησε χιλιάδες φωτογραφίες και τρία βιβλία.

Γρήγορα προχωράμε στο 2017, και η ομάδα του Librairie Mollat ​​αποφάσισε να κάνει το ίδιο πράγμα. Εμπνευσμένοι από το Sleeveface και από άλλα έργα όπως αυτό στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Burlingame στην Καλιφόρνια, ξεκίνησαν να δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Διάλεξαν τα αγαπημένα τους βιβλία από τα ράφια και μέσω ενός συνδυασμού έξυπνης προοπτικής, παρόμοιων ρούχων και μερικών έξυπνων στυλιστικών επιλογών, ένωσαν τα δικά τους πρόσωπα με αυτά στο εξώφυλλο του βιβλίου. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά από διασκεδαστικές, μαγευτικές και συναρπαστικές φωτογραφίες.

Αν και κάθε έργο είναι πολύ διασκεδαστικό, υπάρχει επίσης κάτι πολύ βαθύ στο ότι οι λάτρεις του βιβλίου συγχωνεύονται με τα έργα που τους έχουν εμπνεύσει.

Αισθήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Η ομάδα του Librairie Mollat ​​δεν ξεκίνησε το φαινόμενο Book Face, αλλά παρείχε πολλά δημιουργικά και καινοτόμα παραδείγματα για το πώς μπορεί να λειτουργήσει το όλο θέμα. Αφού μοιράστηκαν τις δημιουργίες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ομάδα πλημμύρισε με likes, σχόλια, κοινοποιήσεις και πλήθος ακόλουθων από όλο το Bordeux, τη Γαλλία και πολύ πιο πέρα.

Πολλοί άλλοι άνθρωποι μπήκαν στην πράξη, επίσης. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν μοιραστεί τις δικές τους δημιουργίες δημοσίως χρησιμοποιώντας το hashtag #BookfaceFriday, αλλά ακόμα κι αυτό απλώς ξύνει την επιφάνεια του trend.

Πολλοί άλλοι έχουν μοιραστεί τη δική τους εκδοχή σχετικά με την τάση, χωρίς να χρησιμοποιούν το hashtag. Μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να κυκλοφορούν τις δικές τους δημιουργίες Book Face στον κόσμο και να διασκεδάζουν τους βιβλιόφιλους σε όλο τον κόσμο με τη δουλειά τους.

Librairie Mollat

Το Librairie Mollat ​​ιδρύθηκε το 1896 από τον βιβλιοπώλη Albert Mollat. Από τότε, διαδοχικές γενιές της οικογένειας Mollat ​​επιβλέπουν το βιβλιοπωλείο. Σήμερα, ο Denis Mollat, ο δισέγγονος του Albert, είναι ο διευθυντής του βιβλιοπωλείου.

Εκτός από το βιβλιοπωλείο, η εταιρεία διατηρεί επίσης έναν εκδοτικό οίκο, γνωστό ως Éditions Mollat. Οι εκδότες έχουν δημιουργήσει μεγάλο αριθμό διαφορετικών βιβλίων, που σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με το Bordeux και τις γύρω περιοχές. Ο οδηγός του Robert Coustet για τους ιστορικούς χώρους και τα μνημεία της πόλης, και η ιστορία του Bordeux του Jean Damestoy από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα, είναι δύο καλά παραδείγματα των όσων δημοσιεύει ο Éditions Mollat.

Το βιβλιοπωλείο πραγματοποιεί επίσης τακτικές εκδηλώσεις και συζητήσεις, που συχνά ασχολούνται με εξαιρετικά σκληρά αλλά αναμφισβήτητα σημαντικά θέματα. Τον Μάρτιο του 2025, ο διπλωματικός σύμβουλος του πρώην προέδρου François Mitterand, Hubert Védrine, συζήτησε παγκόσμια γεωπολιτικά ζητήματα, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία. Αργότερα μέσα στον μήνα, η Manon Garcia συζήτησε τις σχέσεις των φύλων στον απόηχο της τρομακτικής δίκης Pélicot που συγκλόνισε τη Γαλλία το 2024.

Βιβλιοπωλεία στην καρδιά των τοπικών και παγκόσμιων κοινοτήτων

Είτε είστε από το Bordeux και περνάτε πολύ χρόνο στο Librairie Mollat, είτε το τοπικό σας βιβλιοπωλείο είναι κάπου τελείως διαφορετικά, υπάρχει κάτι στο οποίο μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι: επιχειρήσεις όπως αυτή είναι πυλώνες των κοινοτήτων τους.

Το Librairie Mollat ​​δείχνει όλα όσα μπορεί να είναι ένα βιβλιοπωλείο. Προσφέροντας βιβλία σε ντόπιους πελάτες, σίγουρα εξυπηρετεί την κύρια λειτουργία του, αλλά το ημερολόγιο εκδηλώσεων και συζητήσεων βοηθά επίσης στην υποστήριξη άλλων αναγκών. Εν τω μεταξύ, έργα όπως η σειρά Book Face έδωσαν στην επιχείρηση μια πλατφόρμα για να φτάσει πέρα ​​από τα φυσικά όρια του καταστήματος, συνδέοντας τους αναγνώστες σε όλο τον κόσμο.

Και φυσικά, το Librairie Mollat ​​είναι μόνο ένα παράδειγμα αυτού. Σε όλο τον κόσμο, σε πόλεις και χωριά, τα βιβλιοπωλεία και οι βιβλιοπώλες μας βοηθούν όλους να συνδεθούμε με τη ζωή και τη λογοτεχνία με νέους και συναρπαστικούς τρόπους.

Αυτό είναι σίγουρα κάτι που πρέπει να γιορταστεί.

Πηγή: 1000 libraries Magazine / Φωτογραφίες: Instagram

Φανταστείτε αυτό, είναι ένα νυσταγμένο Σάββατο το πρωί στο Wigtown της Σκωτίας. Ξυπνάτε, με μισόκλειστα ακόμα τα μάτια σας καθώς φτιάχνετε μια γρήγορη κούπα καφέ. Αφήνετε το υπέροχο, ζεστό ρόφημα να σας ξυπνήσει καθώς σηκώνετε τους ώμους σας μέσα στην αγαπημένη σας ζακέτα και κατεβαίνετε κάτω. Γιατί κάτω από το διαμέρισμά σας υπάρχει ένα βιβλιοπωλείο – ένα που διευθύνετε εσείς οι ίδιοι.

Όλοι το έχουμε ονειρευτεί – πώς θα ήταν να έχεις και να διευθύνεις το δικό σου χαριτωμένο, άνετο βιβλιοπωλείο σε μια γραφική πόλη. Και, αυτό το AirBnb σάς επιτρέπει να μετατρέψετε αυτές τις φαντασιώσεις σε πραγματικότητα ακόμα κι αν είναι για λίγο.

Καλώς ήρθατε στο Wigtown!

Βρίσκεται στο Wigtown, μια αγροτική, παραθαλάσσια πόλη στο Dumfries and Galloway, στη Σκωτία. Από το 2022, είχε πληθυσμό μόνο 880 άτομα. Έτσι, όταν λέμε ότι είναι μικρό, εννοούμε ΜΙΚΡΟ. Παρά το μέγεθός του, το Wigtown φιλοξενεί 17 βιβλιοπωλεία, κερδίζοντας τον τίτλο της «Εθνικής Πόλης του Βιβλίου» της Σκωτίας. Το οποίο μας φέρνει στο θέμα αυτού του άρθρου, το “The Open Book”.

Το “The Open Book” είναι ένα μικρό, βιβλιοπωλείο μεταχειρισμένων που βρίσκεται στην καρδιά του Wigtown. Φωλιασμένο σε μια γωνία, προσφέρει γοητευτική θέα και ακόμα πιο γοητευτικές δονήσεις.

Το “Atop the Open Book” είναι ένα διαμέρισμα που είναι διαθέσιμο προς ενοικίαση στην Airbnb και, όταν μένετε εκεί, μπορείτε να πραγματοποιήσετε τις φαντασιώσεις σας να είστε ιδιοκτήτης βιβλιοπωλείου. Ωστόσο, είναι αρκετά δημοφιλές, επειδή το ελέγξαμε – και αυτή τη στιγμή έχει κρατήσεις μέχρι το 2026.

Σχετικά με τη διαμονή σας

Μην το αφήσετε αυτό να σας εμποδίσει να προσπαθήσετε, ωστόσο. Επειδή η ανεξάρτητη συγγραφέας Freya Parr μπόρεσε να καταφέρει την κράτησή της μέσω μιας ακύρωσης και στη συνέχεια έγραψε τα πάντα για τη διαμονή της! Στο άρθρο της για τον The Guardian, η Freya αναφέρει λεπτομερώς πώς ήταν να μένεις σε αυτό το παραθαλάσσιο γεμάτο βιβλία μέρος. Σύμφωνα με τη Freya, οι ιδιοκτήτες ενθαρρύνουν κάθε επισκέπτη να ενεργεί ως «ιδιοκτήτης» του καταστήματος και να αφήνει το στίγμα του σε αυτό.

Τα πάντα, από την τιμολόγηση έως τη διαχείριση των επισκεπτών, έως τον επανασχεδιασμό των βιτρίνων όπως αυτοί κρίνουν κατάλληλο – όλα είναι στα χέρια σας ενώ τρέχετε το “The Open Book”. Αλλά, μεταξύ των καθηκόντων σας, είναι να είστε και υπεύθυνοι για την παροχή βοήθειας στους πελάτες. Κάτι που, αν έχετε ποτέ κάνει στο παρελθόν – ξέρετε ότι μπορεί να οδηγήσει σε μια πληθώρα ιστοριών και ψυχαγωγίας που δεν τις βρίσκουμε στα βιβλία.

Η Freya θυμάται δύο συγκεκριμένες συναντήσεις στο άρθρο της. Μία που τελείωσε με μια ομάδα Αμερικανών Βαπτιστών να της λένε ότι θα πήγαινε στην κόλαση. Μία άλλη που είχε να κάνει με έναν ηλικιωμένο κύριο που έκανε αποτρίχωση με ποιητικό τρόπο συγκρίνοντας τα μοντέλα του Playboy και του Penthouse σε όλη την ιστορία – πριν φύγει χωρίς να αγοράσει τίποτα.

Η Isabella Garcia, πρόσφατη καλεσμένη του Airbnb και, επομένως, προηγούμενη ιδιοκτήτρια του “The Open Book”, έδωσε συνέντευξη στο BBC. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η Garcia μίλησε με ειλικρίνεια για τον αγώνα της να εξασφαλίσει μια κράτηση για να μείνει στο πολυπόθητο διαμέρισμα. Ωστόσο, λέει επίσης ότι, αν και μπορεί να είναι δύσκολο να διασφαλιστεί μια κράτηση, δεν πιστεύει ότι θα πρέπει να αποτρέψει κανέναν από το να προσπαθήσει. Ακριβώς όπως η Freya Parr, η Isabella μπόρεσε να ολοκληρώσει την κράτησή της μπαίνοντας στη λίστα αναμονής και ειδοποιήθηκε όταν υπήρχε μια ακύρωση.

Σύμφωνα με τα λόγια της Isabella, το “The Open Book” είναι ένα «όνειρο ενός βιβλιόφιλου». Αυτό ακριβώς σκόπευε η ιδρύτρια και ιδιοκτήτρια, Jessica Fox.

Πώς ξεκίνησαν όλα

Σύμφωνα με αυτό το άρθρο, η Fox, η οποία εργαζόταν ως αφηγήτρια για τη NASA, είχε συχνά ονειρευτεί να έχει ένα γραφικό βιβλιοπωλείο δίπλα στη θάλασσα. Κι ενώ είχε ανάγκη για αλλαγή, έστειλε μια ερώτηση στον ιδιοκτήτη ενός άλλου βιβλιοπωλείου. Ήθελε να μάθει αν ήταν δυνατό να γίνει ένα πρόγραμμα ανταλλαγής εργασίας. Ευτυχώς, συμφώνησε.

Όταν η Fox έφτασε στο Wigtown, ερωτεύτηκε γρήγορα το περιβάλλον του. Γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε να είναι η μόνη που είχε το ίδιο όνειρο, άρχισε να κάνει μερικές κινήσεις. Τελικά, βρήκε έναν ιδιοκτήτη στο Wigtown που ήταν πρόθυμος να της πουλήσει και έτσι γεννήθηκε το “The Open Book”.

Το εσωτερικό του διαμερίσματος είναι εξίσου γοητευτικό με το βιβλιοπωλείο, και αφού το δείτε θα θελήσετε να μείνετε πολύ περισσότερο από το ελάχιστο των έξι διανυκτερεύσεων. Δεν έχει σημασία αν θέλετε απλώς διακοπές ή δοκιμάζετε πραγματικά τον τίτλο του «ιδιοκτήτη βιβλιοπωλείου» – πιστεύουμε ότι το “The Open Book” θα ήταν ο τέλειος προορισμός για όλους. Οπότε, αφήστε τα όλα και μπείτε στη λίστα αναμονής για να ζήσετε το όνειρο!

Πηγή: 1000 libraries Magazine / Φωτογραφίες: Airbnb

Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, απέναντι από την Παναγία των Παρισίων, και αποτελεί έναν πραγματικό «παράδεισο» για τους βιβλιόφιλους και τους συγγραφείς από όλον τον κόσμο.
Το πρώτο Shakespeare and Company άνοιξε το 1919 από την Αμερικανίδα Sylvia Beach στο Καρτιές Λατέν (12 Rue de l’Odéon) και γρήγορα έγινε σημείο αναφοράς για τους καλλιτέχνες της εποχής. Ήταν τόπος συγκέντρωσης διάσημων λογοτεχνών, όπως ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Τζέιμς Τζόις, ο Σκοτ Φιτζέραλντ, και η Γερτρούδη Στάιν. Η Sylvia Beach εξέδωσε για πρώτη φορά τον “Οδυσσέα” (Ulysses) του Τζέμς Τζόις το 1922, αφού κανένας άλλος εκδοτικός οίκος δεν δεχόταν να το κάνει καθώς έκριναν πως είναι πολύ τολμηρό.

Το σημερινό βιβλιοπωλείο Shakespeare and Company άνοιξε το 1951, αλλά σε διαφορετική τοποθεσία (στο νούμερο 37 της Rue de la Bûcherie), από τον Αμερικανό George Whitman. Στην πραγματικότητα, ο Whitman το ονόμασε αρχικά Le Mistral, αλλά το 1964 το μετονόμασε σε Shakespeare and Company, τιμώντας την Beach. Από τότε, το βιβλιοπωλείο έχει φιλοξενήσει αμέτρητους συγγραφείς, ποιητές και καλλιτέχνες, ενώ οι επισκέπτες μπορούν να βρουν εκεί βιβλία στα αγγλικά, καφέ, τσάι (φυσικά!) αλλά και μοναδική φιλοξενία. Ο Whitman διαμόρφωσε μια παράδοση, επιτρέποντας σε συγγραφείς και ταξιδιώτες να κοιμηθούν ανάμεσα στα ράφια, με αντάλλαγμα μερικές ώρες εργασίας στο βιβλιοπωλείο.

Σήμερα, η κόρη του George, Sylvia Whitman, διευθύνει το βιβλιοπωλείο, διατηρώντας ζωντανή την κληρονομιά του πατέρα της και της Sylvia Beach, οργανώνοντας λογοτεχνικές εκδηλώσεις, αναγνώσεις, και προσφέροντας έναν φιλόξενο χώρο για τους λάτρεις των βιβλίων. Το βιβλιοπωλείο είναι ένα ζωντανό μνημείο της λογοτεχνικής ιστορίας κι ένας χώρος, όπου συνεχίζουν να γεννιούνται ιστορίες.

Η μεγαλύτερη αλυσίδα βιβλίων της χώρας, το Kyobo Book Centre, δήλωσε ότι οι πωλήσεις των βιβλίων της Han σημείωσαν άνθηση την Παρασκευή, με τις μετοχές να ξεπουλούν σχεδόν αμέσως, ανέφερε το Reuters.

Νοτιοκορεάτες πολιτικοί, συγγραφείς και αναγνώστες γιόρτασαν τη νίκη της. Ο Πρόεδρος Yoon Suk Yeol τη συνεχάρη σε μια ανάρτηση στο Facebook και στο κοινοβούλιο πολλές κυβερνητικές ακροάσεις διακόπηκαν καθώς αξιωματούχοι επευφημούσαν την είδηση. «Έμεινα έκπληκτη όταν μου είπαν για πρώτη φορά τα νέα του βραβείου. Όταν τελείωσε το τηλεφώνημα, σιγά σιγά ξαναβρήκα την αίσθηση της πραγματικότητας και άρχισα να νιώθω συγκινημένος», είπε η Han. «Σας ευχαριστώ πολύ που με επιλέξατε ως νικήτρια. Τα τεράστια κύματα των θερμών συγχαρητηρίων που μου δίνονταν ολόκληρη την ημέρα ήταν επίσης έκπληξη. Από τα βάθη της καρδιάς μου, σας ευχαριστώ».

«Η Han Kang είναι μια λαμπρή μυθιστοριογράφος που αντικατοπτρίζει τη σύγχρονη κατάστασή μας με θάρρος, φαντασία και ευφυΐα», είπε η Κορεοαμερικανίδα συγγραφέας του Pachinko, Min Jin Lee. «Αξίζει περισσότερο αυτή την παγκόσμια αναγνώριση».

Η Han έγινε η πρώτη Νοτιοκορεάτισσα που κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. «Αν ένας Κορεάτης μυθιστοριογράφος πρέπει να κερδίσει το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας, θα πρέπει να είναι η Han Kang», είπε ο Νοτιοκορεάτης συγγραφέας Sung-il Kim.

Εννέα από τα 10 κορυφαία μπεστ σέλερ που αναφέρονται στον ιστότοπο Kyobo είναι έργα της Han. Η κορυφαία σε πωλήσεις, Χορτοφάγος – το μυθιστόρημά της του 2007 που μεταφράστηκε στα αγγλικά το 2015 από την Deborah Smith και στη συνέχεια κέρδισε το International Booker – έχει ανέβει περισσότερες από 350 θέσεις. «Χαιρόμαστε πάρα πολύ», είπε η Νοτιοκορεάτισσα συγγραφέας Kim Bo-young. «Είμαι ακόμη πιο περήφανη και χαρούμενος που αυτή η κατάκτηση του βραβείου αντικρούει ευθέως την ανοησία της προσπάθειας απόκρυψης και παραμόρφωσης της προηγούμενης ιστορίας της Κορέας».

Τα έργα της Han συχνά αναφέρονται σε ιστορικά τραύματα. Το μυθιστόρημά της, Human Acts, του 2014, αναφέρεται στην εξέγερση του Gwangju του Μαΐου 1980, ενώ το μυθιστόρημά της του 2021 – που θα δημοσιευτεί στα αγγλικά με τον τίτλο We Do Not Parts τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους – εξετάζει την εξέγερση του Jeju το 1948-49.

«Μόλις άκουσα τα νέα για τη νίκη της, σκέφτηκα την αφοσίωσή της στη συγγραφή μυθιστορημάτων που απευθύνονται σε περιθωριοποιημένες ομάδες που υφίστανται διακρίσεις», είπε ο Νοτιοκορεάτης συγγραφέας Jeon Heyjin. «Η επόμενη σκέψη ήταν ότι η Han Kang είναι από την περιοχή Honam, όπως ο Kim Dae-jung». Ο Kim ήταν πρόεδρος της Νότιας Κορέας μεταξύ 1998 και 2003 και έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης το 2000. «Η περιοχή Honam και η Gwangju υπέφεραν και οι δύο από διακρίσεις και προκαταλήψεις, έχουν υπομείνει τις φρικαλεότητες της δικτατορίας και διαδραμάτισαν σημαντικό ιστορικό ρόλο στη διατήρηση της δημοκρατίας στην Κορέα σε σκληρούς καιρούς», πρόσθεσε. «Πιστεύω ότι, όπως ο Kim Dae-jung, η Han Kang αντιπροσωπεύει επίσης τον πόνο και τις διακρίσεις της σύγχρονης κορεατικής ιστορίας μέσω της δουλειάς της, ενώ δείχνει το θάρρος για όλους μας να οδεύσουμε προς ένα καλύτερο μέλλον».

Ο πατέρας της Han είπε ότι η συγγραφέας μπορεί να αποφασίσει να αποφύγει τα φώτα της δημοσιότητας, σύμφωνα με το Reuters. «Είπε, δεδομένων των σκληρών πολέμων Ρωσίας-Ουκρανίας, Ισραήλ-Παλαιστίνης και ανθρώπων που πεθαίνουν καθημερινά, πώς θα μπορούσε να γιορτάσει και να δώσει μια χαρούμενη συνέντευξη Τύπου;» Είπε τέλος, ότι η Han έλαβε τα νέα της νίκης της περίπου 10 με 15 λεπτά πριν το μάθει ο υπόλοιπος κόσμος. Ήταν τόσο έκπληκτη από αυτό που κάποια στιγμή σκέφτηκε ότι μπορεί να ήταν απάτη.

Πηγή: The Guardian

Η επιχείρηση των βιβλίων

Κρυμμένο μακριά από τους πολυσύχναστους δρόμους της πρωτεύουσας του Μαρόκου, το μοναδικό εξ ολοκλήρου αγγλικό βιβλιοπωλείο είναι ένα κρυμμένο στολίδι. Μπορείτε να αναγνωρίσετε πραγματικά το κατάστημα μόνο από μια διακριτική πινακίδα και το ωράριο λειτουργίας του, γραμμένο χειρόγραφα τόσο στα αραβικά όσο και στα αγγλικά. Είναι δύσκολο να μην εκπλαγείς από τον τεράστιο αριθμό των βιβλίων που πωλούνται, τα οποία είναι προσεκτικά τοποθετημένα σε κατηγορίες όπως η μυθοπλασία, οι γυναικείες σπουδές, τα μέσα ενημέρωσης ή οι ανθρωπιστικές επιστήμες.

Ο Muhammed Belhaj άνοιξε το βιβλιοπωλείο το 1985. Θλιμμένος για τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του, επέστρεψε στο Μαρόκο από το Λονδίνο, όπου ολοκλήρωνε τις σπουδές του.

Ο Belhaj, ο μοναδικός ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου, κατάγεται από τη Fez. Γεννημένος το 1941, οι σπουδές του τον οδήγησαν στη Rabat στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Στην αρχή απρόθυμος να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του και τη ζωντανή μεδίνα της πόλης στην οποία μεγάλωσε (περιοχή με στενούς στολισμένους δρόμους) , ο Belhaj είπε ότι οι επιλογές του ήταν κάπως περιορισμένες όταν επέλεγε πού θα συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Εκείνη την εποχή, το μόνο σύγχρονο πανεπιστήμιο του Μαρόκου ήταν εκεί στη Rabat, όπου και σπούδασε πολιτικές επιστήμες τελικά.

Το ενδιαφέρον του για την πολιτική αναπτύχθηκε την ιστορική στιγμή που ο βασιλιάς Μωάμεθ Ε’ του Μαρόκου αναγκάστηκε να εξοριστεί από τις γαλλικές αποικιακές αρχές. «Εκείνη την εποχή όλοι μιλούσαν για την ανεξαρτησία και την αποικιοκρατία. Έτυχε να βρίσκομαι στην πόλη τη στιγμή που εξορίστηκε ο βασιλιάς Μωάμεθ Ε’. Αυτό με ενέπνευσε να μάθω περισσότερα για την κοινωνία και τον τρόπο λειτουργίας της», εξήγησε ο Belhaj στο Morocco World News.

Για τους ίδιους λόγους και για να έχει μεγαλύτερη πρόσβαση στη γνώση, άρχισε να μαθαίνει αγγλικά, ένα ασυνήθιστο εγχείρημα για την πλειοψηφία των Μαροκινών εκείνη την εποχή. «Συνειδητοποίησα ότι τα γαλλικά δεν είναι διεθνής γλώσσα», είπε ο Belhaj. «Τα αγγλικά δεν είναι από μόνα τους σημαντικά. Επίσης δεν είναι καλύτερη από καμία άλλη γλώσσα. Είναι απλώς μια αναφορά για την ανθρώπινη γνώση. Είναι μια δεξαμενή γνώσεων», πρόσθεσε.

Άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα αγγλικών στο British Council. Αυτό τον οδήγησε τελικά στο Λονδίνο, όπου πέρασε δύο χρόνια μελετώντας τη γλώσσα. Ταξίδεψε επίσης εκτενώς σε όλη την Ευρώπη αυτή την περίοδο, ένα μέρος της ζωής του που θεωρεί ότι είναι ιδιαίτερα διαμορφωτικό.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εφηβείας του και μέχρι την ενηλικίωση, ο Belhaj θυμάται ότι αγωνιζόταν συνεχώς να βρει αγγλικά βιβλία για ανάγνωση και δεν ήθελε κανείς άλλος να στερηθεί τα αγγλικά στο Μαρόκο.

Την ίδια χρονιά που άνοιξε το βιβλιοπωλείο, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ έγινε ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, τα κόμικς Calvin and Hobbes είχαν μόλις κάνει το ντεμπούτο τους και η Nintendo κυκλοφόρησε τις κονσόλες της. Από τότε, το πλήθος των βιβλίων του Belhaj έχει δεκαπλασιαστεί, τα μαλλιά του έχουν ασπρίσει και η λέξη που θα χρησιμοποιούσε για να περιγράψει την πόλη του δεν θα ήταν πλέον «κοιμισμένη». Ένα από τα μόνα πράγματα που δεν έχει αλλάξει είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το κατάστημά του.

Όπως πολλοί από τη γενιά του, που γεννήθηκαν κατά την κορύφωση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Belhaj αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει την εποχή του και να γίνει ψηφιακός – όλα στο κατάστημά του γίνονται με το χέρι. Παρόλο που αναγνωρίζει ορισμένα από τα θετικά της ψηφιοποίησης, ο Belhaj παρέμεινε ένθερμος πιστός της δύναμης του ανθρώπινου μυαλού.

Αφιερώστε αρκετό χρόνο ξεφυλλίζοντας τα βιβλία του και θα προσγειωθείτε σε τουλάχιστον τρεις σελίδες που έχουν το λογότυπο του καταστήματος, ζωγραφισμένο με το χέρι. Περιπλανηθείτε στους διαδρόμους αρκετά και θα ακούσετε το θρόισμα της χειρόγραφης λίστας αποθεμάτων του.

«Το μυαλό μου είναι ο υπολογιστής μου και το χέρι μου το ποντίκι μου», είπε ο Belhaj.

Κάθε μέρα, λέει ο Belhaj, μπορεί να κάνει από περίπου μία έως 30 πωλήσεις. Ωστόσο, δύσκολα παρακολουθεί. Έχοντας ήδη μειώσει τις τιμές των περισσότερων βιβλίων του για να τα κάνει πιο προσιτά, εστιάζει στις αλληλεπιδράσεις του με τους πελάτες. «Υπάρχει κάτι πνευματικό στη σχέση του ιδιοκτήτη ενός βιβλιοπωλείου και των ανθρώπων που αγοράζουν τα βιβλία του. Υπάρχει μια τυφλή εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο. Με εμπιστεύονται να τους παρέχω τα καλύτερα βιβλία και τους εμπιστεύομαι να με κρατήσουν στην επιχείρηση», είπε ο Belhaj, χτυπώντας απαλά τον τόμο στον οποίο καταγράφει όλες τις πωλήσεις του.

Ο Belhaj παραγγέλνει όλα τα βιβλία του καταστήματος απευθείας από τον εκδότη, η λίστα επιθυμιών του βασίζεται σε συστάσεις και αιτήματα πελατών. «Δεν υπάρχει τίποτα σαν το βλέμμα στα μάτια κάποιου όταν επιτέλους καταφέρνεις να του δώσεις το βιβλίο που ήθελε», είπε ο Belhaj. «Είναι ένα βλέμμα που δεν παλιώνει ποτέ».

Ο ιδιοκτήτης πρόσθεσε ότι το προσωπικό του ενδιαφέρον για την πολιτική, την ανθρωπολογία, τις ισλαμικές σπουδές και τον σουφισμό επικρατεί τελικά όταν επιλέγει τους τύπους βιβλίων που πουλά στο κατάστημα. «Μου αρέσει να πιστεύω ότι επηρεάζω αυτά που διαβάζουν οι άνθρωποι, αλλά προσέχω επίσης τι θέλουν. Είναι ακριβό να παραγγέλνω τα βιβλία, επομένως όλες οι αποφάσεις μου είναι υπολογισμένες», είπε ο Belhaj.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας της επιχείρησής του, ο Belhaj θυμάται ότι οι πελάτες του αποτελούνταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία από αλλοδαπούς. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν νέοι, διψασμένοι για περιπέτειες ταξιδιώτες που γυρνούσαν το Μαρόκο απελπισμένοι να διαβάσουν κάτι στο επόμενο λεωφορείο, τρένο ή αεροπλάνο.

Μέσα από μακροσκελείς συνομιλίες, ο Belhaj έμαθε ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ταξιδιώτες εμπνεύστηκαν να επισκεφθούν το βασίλειο της Βόρειας Αφρικής από τις λέξεις που γράφτηκαν από τους Paul Bowles, ο George Orwell και Tennessee Williams.

Η λογοτεχνία τους, που έχει φέρει λεγεώνες περιπετειωδών νέων στο Μαρόκο είναι μια κατάλληλη απεικόνιση της πίστης του Belhaj στα βιβλία. Η αναπόφευκτη συνάφεια συγγραφέων όπως αυτοί, υποστηρίζει, είναι απόδειξη της διαρκούς επίδρασης της λογοτεχνίας στις αντιλήψεις και τη φαντασία των ανθρώπων. «Τα γραπτά τους άλλαξαν τον τρόπο που έβλεπε ο κόσμος το Μαρόκο», λέει. «Ξαφνικά, δεν ήταν τόσο τρομακτικό ή ξένο μέρος».

Σύμφωνα με τον Belhaj, η επιρροή της γραφής τους υπονομεύτηκε από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, οι οποίες ανέτρεψαν τη βελτιωμένη εικόνα του Μαρόκου και της Μέσης Ανατολής. Από την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων, ο αριθμός των ξένων που επισκέπτονται το μαγαζί του μειώθηκε σταδιακά. Ευτυχώς για τον Belhaj, οι ξένοι που εμπνέονται από τους Orwell, Bowles και Williams έχουν αντικατασταθεί από νέους πελάτες: ντόπιους Μαροκινούς.

Οι νέοι Μαροκινοί φοιτητές είναι σήμερα οι κύριοι πελάτες του. Ο Belhaj πρόσθεσε αστειευόμενος: «Νομίζω ότι αυτό εξηγεί γιατί τα αγγλικά μου έχουν σκουριάσει», δεδομένου ότι πλέον περνά τον περισσότερο χρόνο του μιλώντας σε ανθρώπους στα Μαροκινά Αραβικά σε αντίθεση με τα Αγγλικά.

Στο Μαρόκο υπάρχει τώρα μια αργή αλλά σταθερή αύξηση του ενδιαφέροντος για τα αγγλικά βιβλία, εξήγησε ο Belhaj, ειδικά μεταξύ των μαροκινών νέων.

Το ενδιαφέρον για τα αγγλικά

Οι Μαροκινοί μπαίνουν τακτικά στο κατάστημα του Belhaj για να διαβάσουν δημοφιλείς τίτλους όπως το «The Hobbit» του J. R. R. Tolkien, «The Subtle Art of Not Giving a F*ck» του Mark Manson και το «Into the Wild» του Jon Krakauer.

«Ο κόσμος γίνεται μικρότερος και τα αγγλικά γίνονται πιο δημοφιλή στο Μαρόκο. Είναι ήδη δημοφιλή τα αγγλικά», λέει ο Belhaj. «Μπορώ να το δω στις πωλήσεις μου».

Παρά την ανεξαρτησία του από τη Γαλλία το 1956, το Μαρόκο συνέχισε να χρησιμοποιεί τα γαλλικά ως μία από τις τρεις εθνικά αναγνωρισμένες γλώσσες του – οι άλλες δύο είναι τα αραβικά και τα αμαζίγικα (Βερβερικά). Τα γαλλικά εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται επί του παρόντος ως κύρια γλώσσα τόσο στα δημόσια όσο και στα ιδιωτικά μαροκινά εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Σύμφωνα με μια γενική απογραφή πληθυσμού και στέγασης του 2014 από την Ύπατη Αρμοστεία για τον Σχεδιασμό, μόνο το 18,3% των Μαροκινών μπορεί να διαβάζει και να γράφει στα αγγλικά — σε σύγκριση με το 66% που ξέρει να διαβάζει και να γράφει γαλλικά.

Όμως, αυτή η απογραφή είναι παλιά. Τα τελευταία χρόνια, με περισσότερες διεθνείς εταιρείες να επενδύουν στο Μαρόκο, υπήρξε μια ώθηση για την ενσωμάτωση των αγγλικών στο εκπαιδευτικό σύστημα, ακόμα κι αν αυτό φαίνεται απίθανο στο εγγύς μέλλον.

Σύμφωνα με τον Δείκτη Αγγλικής Επάρκειας της Education First, το Μαρόκο κατατάσσεται επί του παρόντος στην 67η θέση από τις 88 χώρες που μελετήθηκαν—που εμπίπτουν στην κατηγορία επάρκειας «Πολύ Χαμηλή».

O Υπουργός Παιδείας, ισχυρίζεται ότι θα χρειαστεί το Μαρόκο τουλάχιστον άλλη μια δεκαετία για να δημιουργήσει μια αρκετά μεγάλη βάση καταρτισμένων καθηγητών αγγλικών προτού μπορέσει να δεσμευτεί να ενσωματώσει τα αγγλικά στο πρόγραμμα σπουδών της χώρας.

Παρά τα όχι και τόσο ενθαρρυντικά στοιχεία, ο Belhaj είναι βέβαιος ότι το ενδιαφέρον για τα αγγλικά θα συνεχίσει να αυξάνεται. «Είμαι στην επιχείρηση πολλά χρόνια τώρα γιατί το ενδιαφέρον για τα Αγγλικά συνεχώς αυξάνεται», λέει ο Belhaj. «Και δεν μπορείς να πολεμήσεις την ανάπτυξη. Υπάρχει ανάγκη για εκμάθηση αγγλικών. Η κυβέρνηση θέλει απεγνωσμένα να διατηρήσει τα γαλλικά ως δεύτερη ξένη γλώσσα, αλλά οι Μαροκινοί ενδιαφέρονται όλο και περισσότερο για τα αγγλικά», λέει ο ιδιοκτήτης.

Με πληροφορίες από Marocco World News.