Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, το Θέατρο Σταθμός έχει εντάξει στο καλλιτεχνικό του πρόγραμμα, την Πέμπτη, 19 Μαρτίου, και ώρα 20:00, εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη της Τζένης Μαστοράκη. Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την επιμέλεια των Γιάννη Αντιόχου και Ευτυχίας Παναγιώτου, εστιάζοντας στο έργο και τη διαδρομή της ποιήτριας,μέσα από την παρουσίαση σπάνιου αρχειακού υλικού.

Απαγγέλει η Ρένη Πιττακή. Συμμετέχουν: Δημήτρης Αθηνάκης, Γιάννης Αντιόχου, Φωτεινή Καπελλάκη, Μενέλαος Καραμαγγιώλης, Μάνος Καρατζογιάννης, Αχιλλέας Κυριακίδης, Χριστίνα Ντουνιά, Ευτυχία Παναγιώτου, Νίκη Χαλκιαδάκη.

Πληροφορίες

Θέατρο Σταθμός
Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μεταξουργείο Αθήνα (πλησίον του ΜΕΤΡΟ ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ)
Τηλέφωνο κρατήσεων | πληροφορίες: 210 52 30 26

Μετά από διαδοχικά sold out, η βραβευμένη παράσταση του Κωνσταντίνου Ντέλλα, που πρωτοπαρουσιάστηκε στην Πειραματική Σκηνή του Θεσσαλικού Θεάτρου και στη συνέχεια ταξίδεψε σε χωριά και πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού, συνεχίζει την πορεία της στο Θέατρο Σταθμός για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Η παράσταση αποτελεί μια σκηνική προσέγγιση στη σύνδεση της μαγείας με τη μαγειρική ως γυναικείο μυστικό κώδικα της περιοχής της Θεσσαλίας. Στη σκιά της ανδρικής εξουσίας, οι γυναίκες παρέμειναν στο περιθώριο, χωρίς να έχουν λόγο στις αποφάσεις που ήταν αποκλειστικά δικαίωμα των ανδρών. Πέρα από τις υπόλοιπες εργασίες, με τις οποίες συνέβαλλαν στην οικονομία της οικογένειας και της κοινότητας ως εργάτριες, είχαν και την ευθύνη της τροφοδοσίας των μελών της οικογένειάς τους, πάντα όμως εντός του οίκου. Έτσι, ανέπτυξαν έναν μυστικό κώδικα, μια λανθάνουσα εξουσία, που στηριζόταν στη χρήση της μαγείας, των «πρακτικών», του ξεματιάσματος και άλλων δεξιοτήτων, μέσα από τη χρήση των υλικών που χρησιμοποιούσαν και στη μαγειρική, τα βότανα και τα χόρτα της περιοχής, το λάδι, το νερό και το αλεύρι.

Στη Θεσσαλία, η παράδοση θέλει τις μάγισσες της περιοχής να έχουν παραλάβει τις μυστικές δεξιότητές τους από τη Μήδεια και να ειδικεύονται στο «κατέβασμα» του φεγγαριού. Τρεις νεαροί ηθοποιοί προσεγγίζουν σκηνικά το γυναικείο σώμα, όπως έχει καταγραφεί στο δικό τους σώμα, μέσα από τις αναφορές στις δικές τους γιαγιάδες. Με εκφραστικά εργαλεία τις πρώτες ύλες της τελετουργικής διαδικασίας, δηλαδή τη μάσκα και τον συντονισμό του λόγου και του σώματος, και έχοντας ως αφετηρία τα στάδια της παρασκευής της πίτας, αφηγούνται ιστορίες από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου και τα Φαρσάλια του Λουκανού, αλλά και της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και έρευνας, από παραδοσιακά τραγούδια και συνεντεύξεις γυναικών έως ιατροσοφικούς κώδικες του 19ου αιώνα.

Συντελεστές

Δραματουργία – σκηνοθεσία – έρευνα: Κωνσταντίνος Ντέλλας

Ερμηνεύουν: Μιχάλης Αναγνώστου, Μανούσος Γεωργόπουλος, Πλάτωνας Γιώργος Περλέρος

Ηχητικό περιβάλλον – πρωτότυπη μουσική: Αλέξανδρος Κτιστάκης

Επιμέλεια κίνησης: Μαρίζα Τσίγκα

Κατασκευή μάσκας: Μάρθα Φωκά

Επιμέλεια κοστουμιών: Κωνσταντίνα Μαρδίκη (Η κατασκευή των κοστουμιών είναι μια ευγενική χορηγία του Εργαστηρίου του Λυκείου των Ελληνίδων Αθηνών)

Φωτισμοί: Γιώργος Αντωνόπουλος

Φωτογραφίες – βίντεο προώθησης: Χαράλαμπος Βλαχοδήμος, Ηλίας Λαχανάς

Μοντάζ – βίντεο προώθησης: Στυλιανός Βλαχοδήμος

Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο – Experimenta Art Company

Διάρκεια: 80’

Πληροφορίες

Παράταση: Έως 28 Απριλίου
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00

Εισιτήρια: Κανονικό: 17€, Φοιτητικό: 15€,

Μειωμένο (Άνω των 65, Ανέργων, ΑμεΑ) και Ομαδικό (15 άτομα+): 12€, Ατέλεια: 10€

Προπώληση εδώ

Διάρκεια: 70΄

Θέατρο Σταθμός

Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μεταξουργείο Αθήνα (πλησίον του ΜΕΤΡΟ ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ)

τηλ. 210 52 30 267

«Για να λένε ότι οι άνθρωποι που περνούν από δω ότι αναπαύονται, σημαίνει ότι κάποια στιγμή, όταν ξεκουραστούν αρκετά, θα ξανασηκωθούν;», τη ρώτησα. «Θα έρθει κάποτε η στιγμή που όλοι οι πεθαμένοι θα σηκωθούν και θα ξαναγυρίσουν στις ζωές τους, γι’ αυτό τους θάβουν άλλωστε, για να κοιμούνται ήσυχοι», μου απάντησε. Η αδερφή μου είχε μιξάρει τη φαντασία της με τις σκόρπιες γνώσεις της από το μάθημα των θρησκευτικών και μας χάρισε έναν σουρεαλιστικό διάλογο, ο οποίος δεν είναι κατάλληλος για παιδιά στο ξεκίνημα της σχολικής τους ζωής. Δυστυχώς για την ιστορία της ανθρωπότητας, αυτή η συνομιλία παρέμενε κρυφή μέχρι σήμερα.

Σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια μετά από εκείνη την εποχή, δεν περίμενα ότι το ζήτημα της ύπαρξης και του θανάτου θα με απασχολήσει σε τέτοιο βαθμό. Όση γνώση κι εμπειρία να έχω αποκτήσει, όσες ώρες και να έχω κοιτάξει το ταβάνι, όσες φιλοσοφικές συζητήσεις και να έχω κάνει, τείνω να αποδεχτώ ότι αυτό το ζήτημα μέσα μου θα παραμείνει άλυτο. Όταν όμως βιώνω μια εμπειρία που το ανακινεί, τότε νιώθω ότι θέλω να το ξαναπιάσω από την αρχή κι ας ξέρω πως στο τέλος δε θα βγάλω άκρη.

Μια τέτοια εμπειρία έζησα στο θέατρο Σταθμός την προηγούμενη εβδομάδα. Όπως τότε, στα πέντε μου χρόνια, έτσι και τώρα, έπιασα τον εαυτό μου να προσπαθεί να καταλάβει τι σημαίνει «αναπαύονται οι ψυχές». Μόνο που αυτή τη φορά το ερώτημα δεν το έβαλα εγώ στην αδερφή μου, αλλά ένα «δεκάχρονο κορίτσι» πάνω στη σκηνή, στον θεατρικό μονόλογο του Γενς Ράσκχε, με τίτλο «Κοιμούνται τα ψάρια;».

Το θεατρικό αυτό έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μετάφραση της Κατερίνας Θεοδωράτου. Το κορίτσι που ονομάζεται Γέτε υποδύεται η Ευγενία Δημητροπούλου και τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει η Ζωή Ξανθοπούλου. Στη σκηνή, βλέπουμε την Γέτε να μοιράζεται το βίωμά της γύρω από την απώλεια του μικρού της αδερφού Αιμίλιου. Ένα παιδί, του οποίου η ζωή με το ζόρι του απέσπασε ένα κομμάτι, προσπαθεί να δείξει αντοχή, να κατανοήσει την ανθρώπινη φύση, να μοιραστεί τα συναισθήματά του και να βάλει το δάχτυλό του βαθιά μέσα στο τραύμα για να κλείσει την πληγή.

Η Ευγενία Δημητροπούλου, σαν ένα άχρονο πλάσμα που είναι, καταφέρνει να φέρει κοντά στα μάτια μας πτυχές του πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από το πρίσμα της αφοπλιστικής παιδικής αθωότητας. Η Ζωή Ξανθοπούλου, με την ξεχωριστή της ευφυΐα, χρησιμοποιεί το ταλέντο που διαθέτει για να φωτίσει κάθε πλευρά μιας ιστορίας, που αγγίζει τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

«Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι για να πεθάνει κανείς», μας εξηγεί η Γέτε σαν να κάνει τον κομπέρ μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο. Συνεχίζει, λέγοντας ότι «υπάρχουν άνθρωποι που πέθαναν επειδή ξέχασαν να κολυμπάνε και άνθρωποι που πέθαναν επειδή μπήκαν σ’ ένα τρένο για να ταξιδέψουν». Κι ενώ παραθέτει συνηθισμένους και ασυνήθιστους τρόπους, κατά τους οποίους οι άνθρωποι αποχαιρετούν αυτόν τον μάταιο κόσμο, μού έρχεται στο μυαλό η λατινική ρήση “Amorfati”, που πάνω κάτω, σημαίνει να αγαπάς τη μοίρα σου, δηλαδή να αγκαλιάζεις κάθε καλό και κακό που σου συμβαίνει, σαν άλλος Ρίλκε.

Καλά τα λέτε φιλόσοφοι, αλλά μεταξύ μας, δε χωνεύεται ο θάνατος, πόσω μάλλον ο θάνατος ενός παιδιού με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι η στιγμή που λες ότι δεν υπάρχει θεός κι ας βάζει τους εκπροσώπους του να ψέλνουν και να υμνούν την αθωότητα, που δεν έχει ανάγκη από τη συγχώρεση.
Πάνω στη σκηνή, έχουν απλωθεί παιχνίδια, μαρκαδόροι και χρωματιστές ζωγραφιές. Ακούγεται, κατά διαστήματα, η γλυκιά μελωδία του Σπύρου Γραμμένου από κάτι που μοιάζει με ξυλόφωνο. Ένα κορίτσι προσπαθεί να συνειδητοποιήσει ότι είναι πλέον το μοναδικό παιδί μιας οικογένειας. Γύρω μου, ακούγεται ο ήχος των πακέτων χαρτομάντηλων. που ανοίγουν και των αναρροφήσεων.

Κάποια στιγμή, διατυπώνεται το ερώτημα: «κοιμούνται τα ψάρια;». Συνειδητοποιώ ότι δεν έχω αναρωτηθεί ποτέ κάτι τέτοιο. Ξέρω μόνο ότι διατηρούν τη σιγή τους ακόμα κι όταν πονάνε. Ίσως να μην κλείνουν τα μάτια, αλλά να περνούν περιόδους ξεκούρασης που ο μεταβολισμός τους πέφτει και μπορεί να αιωρούνται στο νερό. Ποιος ξέρει; Ίσως η Γέτε να μη βρίσκεται μπροστά μας για να δώσει απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα. Η Γέτε θέλει απλώς να υπάρχει ένας παράδεισος όπου όλα τα παιδιά θα μπορούνε να τρώνε το αγαπημένο τους φαγητό χωρίς περιορισμούς. Θέλει να μην ξεχάσει και να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή. Θέλει να μη σβήσει η αγάπη που έχει μέσα της.

Βρίσκομαι στη μέση μιας έκρηξης συναισθημάτων κι αρχίζω να αναρωτιέμαι: τι θα γίνει αύριο; Θα είμαι εδώ; Πώς θα είναι η μέρα που θα περάσω απέναντι; Ξύπνα, άνθρωπέ μου, είναι Τετάρτη βράδυ. Πήγαινε σπίτι σου, κάνε ένα μπάνιο και ξάπλωσε. Σκέψου την ομορφιά που είδαν τα ματάκια σου στο θέατρο σήμερα (σπάνιο φαινόμενο) και ρώτα την αγαπημένη σου ζωγράφο: «ποια χρώματα θα ταίριαζαν στην τελευταία μας εικόνα;».

Μετά «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος», η Ζωή Ξανθοπούλου σκηνοθετεί άλλον έναν συγκλονιστικό μονόλογο. Το «Κοιμούνται τα ψάρια;» του Jens Raschke, αφού έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, απέσπασε βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, όπως το Mülheimer Children’s Theater Prize 2012, και μεταφράστηκε στα αγγλικά και σε πολλές ακόμα γλώσσες, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση της Κατερίνας Θεοδωράτου.

Στο έργο του Raschke, η δεκάχρονη Γέτε αφηγείται με απλότητα και συχνές πινελιές χιούμορ – έχει πολύ χαμόγελο αυτό το έργο, άλλοτε πικρό κι άλλοτε λυτρωτικό – τη δική της απώλεια. Δεν κρύβει τίποτα, δεν φοβάται τις λέξεις, δεν φοβάται τις εικόνες. Μαζί της αντικρίζουμε κι εμείς τη φευγαλέα σκιά αυτού που μας στοιχειώνει και τελικά απρόσμενα μας λυτρώνει.

Το θέμα του έργου θα μπορούσε εύκολα να προσδιοριστεί ως «διαχείριση πένθους», αλλά είναι πολύ περισσότερα από αυτό: είναι μια παιδική, αθώα, κλεφτή ματιά στην τραγικότητα της ανθρώπινης συνθήκης, στο άδηλο «μετά», στην οδυνηρή συμφιλίωση με την απώλεια. Η ιστορία και η γραφή του Raschke ανοίγει έναν θεραπευτικό δρόμο για την ανακούφιση του πόνου, την ελπίδα, τη σημασία της μνήμης, αλλά και της αδελφικής αγάπης.

Στον ρόλο της Γέτε, η Ευγενία Δημητροπούλου

Σκηvoθετικό σημείωμα Ζωής Ξαvθοπούλου

Παρόλο που ο κόσμος είναι γεμάτος πόνο, είναι επίσης γεμάτος και από το ξεπέρασμά του.
Helen Keller

Το πένθος και η διαχείρισή του. Μια αναπόδραστη συνθήκη του ανθρώπου. Στο έργο του Jens Raschke, η Γέτε, είναι δέκα χρονών και, έναν χρόνο μετά το θάνατοτου μικρού της αδερφού, αφηγείται ό,τι συνέβη. Στην παράστασή μας, η Γέτε, ενήλικη πια, έρχεται να μοιραστεί με το κοινό τη διαδρομή του πένθους της: το «τότε» και το «τώρα». Στήνει με τον δικό της τρόπο ένα μνημόσυνο στον αδελφό της, και, ταυτόχρονα, ανοίγει -επιτέλους- βήμα για τα επόμενα, για τη δική της ζωή. Σε πραγματικό χρόνο, μέσα σε μία ώρα, συνομιλεί με το κοινό, ρωτά κι αναρωτιέται, φιλοσοφεί, γελά, εκθέτει αλήθειες και τύψεις, πότε με χιούμορ και πότε με συγκίνηση. Κοινός τόπος ο φόβος και η αγωνία του θανάτου, η απώλεια, η ανάγκη να πιαστεί κανείς από κάπου για να επιβιώσει. Η Γέτε του σήμερα εμπεριέχει την εκδοχή του παιδιού που ήταν. Γιατί μπροστά στην απώλεια όλοι είμαστε παιδιά που παλεύουν να σταθούν σαν μεγάλοι.

Συvτελεστές

Μετάφραση: Κατερίνα Θεοδωράτου Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου Ερμηνεία: Ευγενία Δημητροπούλου Σκηνικά / Κοστούμι: Γιώργος ΛιντζέρηςΜουσική: Σπύρος Γραμμένος Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Φωτογραφίες: Σπύρος Περδίου
Bοηθός σκηνοθέτη: Γιώτα Παναγή Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας

Πληροφορίες

Παραστάσεις: από 15 Οκτωβρίου, κάθε Τετάρτη στις 18:15
Διάρκεια: 65’

Τιμές εισιτηρίων:
Κανονικό: 15€
Φοιτητικό: 12€
Μειωμένο (Άνω των 65, Ανέργων, ΑμεΑ) και Ομαδικό (15 άτομα+): 10€
Ατέλεια: 8€
Προπώληση: Κοιμούνται τα ψάρια; | Εισιτήρια online! | More.com

Θέατρο Σταθμός

Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μεταξουργείο Αθήνα (πλησίον του ΜΕΤΡΟ ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ)
Τηλέφωνο κρατήσεων | πληροφορίες: 210 52 30 267

Εγώ, η άνθρωπος

Η καταξιωμένη ηθοποιός Σοφία Σεϊρλή και η δημοφιλής τραγουδοποιός Ευσταθία ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα ξεχωριστό μουσικό και λογοτεχνικό ανθολόγιο σύγχρονων γυναικών δημιουργών, με αφορμή τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Μαζί τους στο πιάνο ο Χάρης Μπότσης.

Μουσική επιμέλεια: Ευσταθία

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Μάνος Καρατζογιάννης

Σάββατο 22 Μαρτίου στις 21:00, είσοδος ελεύθερη

*

ΤσιμάραςΤζανάτος: Η Βία του Βίου

Μια φορά αν αγαπήσεις,

μετά δεν καταδέχεσαι την πραγματικότητα

– Αγνώστου

Το Θέατρο Σταθμός γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με ένα μοναδικό αφιέρωμα στον ποιητή, ηθοποιό, θεατρικό συγγραφέα και ραδιοφωνικό παραγωγό ΤσιμάραΤζανάτο από φίλους και συνεργάτες.

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιάννης Αρβανίτης – Σπύρος Βάρελης
Παρεμβαίνουν:ΈλσηΣακελλαρίδου, Αθηνά Σοκόλη, Γιώργος Σαμπατακάκης
Συμμετέχουν αλφαβητικά: Χριστίνα Ασημακοπούλου, Σπύρος Γκέκας, Ίρινα Δημάκη, Πολυξένη Θάνου, Μάνος Καρατζογιάννης, Χρύσα Καψούλη, Βίκυ Κυριακουλάκου, Υβόννη Μαλτέζου, Αθηνά Μαξίμου, Ναταλία Παπαδοπούλου, Παρθενόπη Μπουζούρη, Άντζελα Μπρούσκου, Βασίλης Νούλας, Νίκος Παντελίδης, Λευτέρης Παπακώστας, Βάλια Παπαχρήστου, Κατερίνα Παρισσινού, Ρούλα Πατεράκη, Άγγελος Ραουζαίος, Γιάννης Τσαπαρέγκας, Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη, LibroCoro – Ανθή Γουρουντή

Πληροφορίες

Με την υποστήριξη της Κάπα Εκδοτική

Κυριακή 23 Μαρτίου στις 21:00, είσοδος ελεύθερη

Σύμφωνα με το βιβλίο διηγήματων του Δημοσθένη Παπαμάρκου, πάνω στο οποίο βασίζεται και η παράσταση, «Γκιακ» σημαίνει αίμα, δεσμός συγγένειας, φόνος για λόγους εκδίκησης, φυλή. Έτσι, οι ήρωες πάνω στη σκηνή είναι στρατιώτες που πολέμησαν στα άγρια πεδία των μαχών στη Μικρά Ασία και πια έχουν επιστρέψει στον τόπο τους ποτισμένοι αίμα και ενοχή, έναν τόπο και μια κοινότητα ξένα γεγονός που τους βαραίνει την ύπαρξη όλο και περισσότερο. Άντρες που έχουν ορκιστεί στην τιμή του φύλου τους και της πατρίδας τους, επιστρέφουν σε τόπους αφιλόξενους με μια κανονικότητα μιας άλλης ζωής για τους ίδιους, μιας ζωής τόσο μακρινής σαν να μην τους ανήκε ποτέ.

Κι ενώ οι ιστορίες τους διαδέχονται η μία την άλλη, νιώθω να ξαναζώ ένα μούδιασμα ολόιδιο με εκείνο που ένιωθα καθώς διάβαζα το βιβλίο, ένα βιβλίο τόσο διαφορετικό από τα άλλα, ένα βιβλίο που παρουσιάζει την ιστορία λογοτεχνικά, χωρίς να την αλλοιώνει καθόλου. Επιμένω πως η πρώτη ιστορία που ξετυλίγεται μπροστά μας στην παράσταση, ήταν εκείνη που με στοίχειωσε περισσότερο και που ξαναεμφανίστηκε από τα άδυτα του μυαλού μου, παρόλο που καμιά από τις υπόλοιπες δε χάνει σε αίμα και φρίκη και απανθρωπιά. Άλλωστε στην πρώτη αυτή ιστορία ακούμε και διαβάζουμε: «Γιατί καθαρός δεν είν’ κανένας, μονάχα ο άπραγος.»

Το «Γκιακ» λοιπόν, είναι μια παράσταση για όσους ανθρώπους θυσιάστηκαν κι από θύτες έγιναν θύματα, καθώς ο πόλεμος δεν έχει νικητές και ηττημένους, αλλά μονάχα τους δεύτερους. Κι αυτή η πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή για τον άνθρωπο και τη φύση του, που το άκουσμα του αίματος που πέφτει στο όνομα της ιστορίας και των συνόρων, σε κάνει να μουδιάζεις ενοχικά.

Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης σκέφτομαι πως ο πόλεμος και η θυσία μαχόμενων και αμάχων δε θα έπρεπε να έχει τίποτα διαχρονικό. Σκέφτομαι, επηρεασμένη από το σκοτάδι της σκηνής και των ιστοριών που ακούω, πως το αίμα που πέφτει μένει ανεξίτηλο στον αιώνα των αιώνων. Σκέφτομαι πως η φρίκη μοιάζει με τον πιο κακομούτσουνο άνθρωπο της γης – κακομούτσουνος επειδή είναι δυστυχισμένος. Σκέφτομαι πως όσοι γυρνάνε τελικά ζωντανοί από τον πόλεμο είναι για πάντα νεκροί. Και σκέφτομαι πως η τιμή που υπερασπίζονται όλοι όσοι είναι υπεύθυνοι έστω και για μια σταγόνα αίματος που πέφτει, είναι ανάξια και στοιχίζει τη ζωή ακόμα και σε όσους επιστρέφουν.

Η στιβαρή παρουσία των ηθοποιών, η μουσική του Αλέξανδρου Κτιστάκη που εκφέρει νότες φρίκης, το σκοτάδι στο οποίο γινόμαστε μάρτυρες βιδωμένοι στα καθίσματά μας, συνθέτουν μια παράσταση αντάξια κάθε λέξης ενός βιβλίου που πρέπει να διαβαστεί σαν υποχρέωση όλων μας.

Η παράσταση «Γκιακ», στο Θέατρο Σταθμός παίρνει παράταση. Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Συντελεστές

Συγγραφέας: Δημοσθένης Παπαμάρκος

Σκηνοθεσία, έρευνα, δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνος Ντέλλας

Ηχητικό περιβάλλον-μουσική: Αλέξανδρος Κτιστάκης

Κοστούμια: Κωνσταντίνα Μαρδίκη

Σχεδιασμός φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής

Μάσκες: Μάρθα Φωκά

Επιμέλεια κίνησης: Μαρίζα Τσίγκα

Σκηνικό περιβάλλον: Κωνσταντίνος Ντέλλας

Βοηθός σκηνοθέτη: Άρτεμις Λεπτοκαροπούλου

Επικοινωνία: Ευαγγελία Σκρομπόλα

Social media: Κατερίνα Γρυλλάκη

Φωτογραφίες προώθησης: Δημήτρης Νικολάου

Σχεδιασμός υλικού προώθησης: Μαύρα Γίδια

Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο Experimenta Art Company

Παίζουν: Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, Γιώργος Σύρμας, Ευθύμης Χαλκίδης, Αντώνης Χρήστου, Θέκλα Γαΐτη, Μαρίζα Τσίγκα

Μου άρεσε πολύ αυτό που διάβασα, ότι δηλαδή τη μουσική την αγάπησες από τις μπάντες, που έπαιζαν στο θέατρο σκιών. Πώς θα περιέγραφες σήμερα αυτή την έλξη;

Αρχικά, σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Οι παραστάσεις του θεάτρου σκιών ανήκουν στις πιο παλιές μου αναμνήσεις. Όμως, επειδή πήγαινα και παρακολουθούσα για αρκετά χρόνια Καραγκιόζη, έχω κάποιες αναμνήσεις. Θυμάμαι έντονα τις λάμπες. Αυτές πίσω απ’ τον μπερντέ. Ίσως να είχε, κάποιες φορές, και η ορχήστρα, ίσως όμως να κάνω τη σύνδεση με τις λαϊκές ορχήστρες, που συνάντησα αργότερα. Θυμάμαι, επίσης, τα καροτσάκια με τους ανθρώπους, που πουλούσαν καλαμπόκι, γλειφιτζούρια, μαλλί της γριάς και ξηρούς καρπούς. Μια βασική αίσθηση, που έχω, είναι ο ενθουσιασμός και η έκπληξη που ένιωθα μέσα από τις ιστορίες, τις φωνές των χαρακτήρων και φυσικά μέσα από τις ορχήστρες. Σήμερα, γυρνώντας πίσω, με όση από την πραγματική εικόνα έχει διατηρηθεί στη μνήμη μου, θα έλεγα πως ήταν ένα μαγικός κόσμος. Κυρίως, κατά τη διάρκεια της παράστασης, αλλά και συνολικά το κλίμα. Υπήρχε γύρω ένα κλίμα ευφορίας. Χωρίς να το καταλαβαίνω τότε, λόγω της ηλικίας και της αθωότητας, ήταν οι πρώτες μεταπηδήσεις από τον πραγματικό σε έναν φανταστικό κόσμο. Όπως γίνεται σήμερα με τη μουσική και με τις άλλες μορφές τέχνης.

Ήσουν παιδί και είχες ήδη συστήσει τον κόσμο σου. Πώς επικοινώνησες τη σαφέστατη επιθυμία σου να ασχοληθείς με ό,τι σ’ αρέσει; Σήμερα, αυτονόητο. Τότε, έτσι κι έτσι.

Δύο πράγματα θυμάμαι. Την ανάγκη ως παιδί να αγοράζω φιγούρες του Καραγκιόζη και των υπόλοιπων ηρώων, -κάτι που δεν μου στερήθηκε-. Και αργότερα, την ανάγκη μου να αποκτήσω μια κιθάρα. Εκεί δεν πήρα το «ναι» από την αρχή, καθώς υπήρχαν αμφιβολίες από τους γονείς μου. Όχι σχετικά με το αν θα ασχοληθώ με τη μουσική, άλλωστε, πολλά χρόνια αργότερα, αποφάσισα πως θέλω να ασχοληθώ πιο ενεργά με τη μουσική. Οι αμφιβολίες είχαν να κάνουν με τα ωδεία. Η αδερφή μου μάθαινε πιάνο. Στην πορεία, το άφησε γιατί ο τρόπος, που προσέγγιζαν στο ωδείο τη μουσική, ήταν κάπως ψυχρός και σκεφτόντουσαν πως δε θα είχε νόημα μάλλον να μπουν ξανά σε έξοδα και σε παρόμοια διαδικασία. Τελικά, σε κάποια γιορτή, στα 12 μου, μού έφερε μία μικρή κιθάρα ο νονός μου και κάπως έτσι ξεκίνησα να ασχολούμαι.

Αν ήταν να ξεχωρίσεις στιγμές από τα πρώτα χρόνια της προσπάθειας, του ψαξίματος, της περιέργειας, πού θα στεκόσουν;

Τα πρώτα χρόνια, δεν μπορώ να πω πως έψαχνα να βρω κάτι συγκεκριμένο. Μου άρεσε να ακούω διάφορα. Από μέταλ μέχρι λαϊκά τραγούδια. Στο γυμνάσιο, άκουγα το ίδιο φανατικά «Τρύπες» και Στράτο Διονυσίου. Ένα κομβικό σημείο είναι, όταν άκουσα το «Τσιγάρο ατέλειωτο» του Σωκράτη Μάλαμα και λίγο καιρό αργότερα, η πρώτη συναυλία, που παρακολούθησα, του Θανάση Παπακωνσταντίνου, του Σωκράτη Μάλαμα και της Μελίνας Κανά, στη Θεσσαλονίκη. Σε σχέση με την περίοδο που αποφάσισα να ασχοληθώ με τη μουσική, είναι η συνεργασία με τον Θανάση, η πρώτη απόπειρα που έκανα να γράψω μουσική για θέατρο κι όταν ξεκίνησα να γράφω τραγούδια. Η περίοδος της δημιουργικότητας ξεκίνησε το 2012.

Η συνάντηση με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου καταλαβαίνω ότι είναι η οριστική συνάντηση για σένα. 

Φυσικά. Πήρα πολλά από όλη αυτή την πορεία τα τελευταία δώδεκα χρόνια. Και μουσικά, αλλά κυρίως άλλαξε η οπτική μου σε αρκετά ζητήματα απέναντι στη ζωή. Βίωσα πράγματα, που δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως θα μπορούσα να ζήσω. Πήρα δύναμη για να προχωρήσω σε δύσκολες, προσωπικές στιγμές κι άνοιξε και μέσα μου μία ακόμα πόρτα. Η πόρτα της δημιουργίας, παρόλο που δεν είμαι άνθρωπος που γράφει μανιωδώς. Επίσης, μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία γνώρισα πολλούς ανθρώπους, έκανα φιλίες, συνεργασίες και είδα και πώς είναι να συμμετέχεις σε μία μεγάλη συναυλία σε σχέση με τα τεχνικά ζητήματα και τις απαιτήσεις.

Ψάχνω διάφορα στα social και πέφτω σε βίντεο που τραγουδάς, παίζεις, όλα είναι σε μια εγγύτητα και σκέφτομαι ότι είναι σπουδαία τύχη αυτού του είδους η επαφή με τον κόσμο. Παίρνει άλλες στροφές η έννοια της συγκίνησης.

Ναι, αυτό είναι στο πλαίσιο του βιώματος, που προσφέρουν τα ίδια τα τραγούδια, αλλά και η προσέγγιση μιας εμφάνισης. Όταν τραγουδάω, μου αρέσει να είμαι στο ίδιο σημείο με τον κόσμο. Να μπορούμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Προσωπικά, παίζω μουσική γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς κι όπως πηγαίνω να παίξω και να τραγουδήσω με καλά αισθήματα και κυρίως με όσο το δυνατόν το αίσθημα της ελευθερίας και του σεβασμού ταυτόχρονα για αυτό που παρουσιάζω, έτσι πιστεύω πως έρχεται και ο κόσμος σε μία συναυλία. Έρχεται να περάσει όμορφα και να βρει λίγη παρηγοριά στα τραγούδια. Σπάνια έχω άσχημα συναισθήματα μετά από μία εμφάνιση. Οπότε, έχω την αίσθηση πως περνάνε καλά τα περισσότερα παιδιά, που έρχονται στις εμφανίσεις μας. 

Πώς ένιωσες όταν τραγούδησες πρώτη φορά το τραγούδι, που μελοποίησε ο Μάνος Λοΐζος σε στίχους, που έγραψε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, όταν ήταν 19 χρόνων; Σε τέτοιες συναυλίες, απογειώνεστε. Πώς είναι; Και πώς κρατιέται η πολυπόθητη ισορροπία;

Την πρώτη φορά, όχι και τόσο καλά, γιατί ήταν εκτός προγράμματος και ξέχασα τους δύο τελευταίους στίχους. Ξεχνάω, αρκετές φορές, στίχους τα τελευταία χρόνια. Οπότε ένιωσα πως κουβαλούσα μεγάλο φορτίο κι απογοητεύτηκα. Τη δεύτερη φορά, βέβαια, που το παίξαμε στη Ριζούπολη, το ευχαριστήθηκα. Νιώθω μεγάλη τύχη, που τραγούδησα το συγκεκριμένο τραγούδι, μιας και το υπογράφουν δυο από τους αγαπημένους μου συνθέτες. Τώρα για την απογείωση, δεν ξέρω να σου απαντήσω. Θυμάμαι πολύ έντονα από τη Ριζούπολη την «Ουρά του αλόγου», που χάζευα τον κόσμο. Αλλά μέχρι εκεί. Στο θέμα της ισορροπίας είναι δύο πράγματα: Στο τέλος της ημέρας, όλοι μας το ίδιο πράγμα θα κάνουμε. Θα πέσουμε για ύπνο και την επόμενη μέρα, θα έρθουμε αντιμέτωποι με τα προβλήματά μας, είτε είμαστε μουσικοί, είτε γιατροί, είτε εργάτες, είτε σερβιτόροι, είτε οτιδήποτε. Το δεύτερο και βασικότερο είναι η θνητότητα. Όταν συνειδητοποιήσουμε τη θνητότητά μας, μετά τον φόβο, μπορούμε να ασχοληθούμε και με την ισορροπία μας. Τότε θα δούμε πως βάζουμε πολλά πράγματα μικρότερης σημασίας πάνω από ουσιαστικά ζητήματα.

Αλλά ο δρόμος και το απροσδόκητο και ο αγώνας είναι όλα μπροστά. Τι θες πολύ να πραγματοποιηθεί τον καιρό που θα έρθει;

Ναι, όλα μπροστά μας είναι. Κυρίως ο αγώνας, γιατί η ζωή είναι αρκετά δύσκολη. Το απροσδόκητο ας ελπίζουμε πως θα είναι με θετικό πρόσημο. Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σου πω. Ίσως, αν θα ήθελα κάτι, αυτό είναι να αρχίσει να αποκτά η ζωή μου μια πορεία. Όχι απαραίτητα στη μουσική. Περνάω περίοδο ματαιότητας. Αλλά αφού μιλάμε για τη μουσική, θα σταθώ σε αυτό το προσωπικό κομμάτι. Δουλεύω κάποια τραγούδια και ελπίζω να πάρουν την τελική τους μορφή σχετικά σύντομα, για να μπορέσω να προχωρήσω στην επόμενη δισκογραφική δουλειά. 

Πότε γράφεις; Τι πρέπει, ας πούμε, να προηγηθεί της δημιουργίας; Ή λέω χαζομάρες; Επίσης, ετοιμάζεις κάτι και πού θα σε βρίσκουμε τον χειμώνα;

Γράφω συνεχώς, αλλά όχι με μανία. Κρατάω συνεχώς σημειώσεις με στιχάκια και μελωδίες. Αλλά για να τα ολοκληρώσω χρειάζομαι ηρεμία. Αλλιώς δεν μπορώ να γράψω. Πολύ δύσκολα γράφω σε περίοδο πίεσης. Δεν εννοώ πίεσης λόγω εργασίας. Αναφέρομαι σε περίοδο ψυχικής έντασης. Όσο για το τι ετοιμάζω είναι τα τραγούδια, που προανέφερα. Παίζεται για δεύτερη χρονιά η παράσταση «Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα» στο θέατρο Σταθμός σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ντέλλα, όπου έχω γράψει τη μουσική και ανεβαίνει το «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου στο ίδιο θέατρο, πάλι σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου, στο οποίο έχω κάνει το ηχητικό περιβάλλον. Από εμφανίσεις, μετά τα Χριστούγεννα, πιθανόν στον «Σταυρό του Νότου».

Και στις περιόδους που ησυχάζουν όλα, εσύ τι κάνεις;

Συνήθως δουλεύω, εκτός μουσικής για να μπορώ να ζήσω. Το να παίρνεις απόσταση από τα πράγματα το θεωρώ πολύ σημαντικό κομμάτι, ώστε να δεις πώς θα συνεχίζεις να πορεύεσαι.

Το πιο υπερτιμημένο πράγμα της εποχής μας ποιο είναι, Αλέξανδρε;

Η ψευδής ελευθερία και εικόνα που προσφέρουν και δημιουργούν τα social media!

Συναντηθήκαμε σε ένα μικρό καφέ του κέντρου της Αθήνας, λίγο πριν από την παράσταση. Δεν ξέρω αν είχε άγχος, ήταν όμως, όπως πάντα, χαμογελαστός και ήρεμος. Ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, δάσκαλος υποκριτικής κι εδώ και οκτώ χρόνια, καλλιτεχνικός διευθυντής και ψυχή του θεάτρου Σταθμός. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Αρμένη και σε σκηνοθεσία δική του στην «Κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη, ανέβηκε στη σκηνή, για πρώτη φορά, το 2002 και συνέχισε το 2003. Ακολούθησαν η «Πρόβα», οι «Μονόλογοι» στον Γιώργο Μιχαηλίδη το 2007, ο «Ήχος του όπλου» με την Τάνια Τσανακλίδου στο “Θέατρο 104” και το «Απόψε, τρώμε στης Ιοκάστης» του ΄Ακη Δήμου, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.

«Δεν ήξερα από την αρχή ότι δεν θα μείνω μόνο στην υποκριτική. Είχα, όμως, μια αντίληψη στην πρόβα και καταλάβαινα, τονίζει, ότι και οι σκηνοθέτες με λάμβαναν υπόψη ως ηθοποιό στη δημιουργική διαδικασία. Δηλαδή, δεν ήμουν μόνο ένας ηθοποιός που εκτελεί, αλλά δεν μου είχε περάσει από το μυαλό. Κι όταν μου έλεγαν, στις πρόβες, ότι έχω αυτή τη δυνατότητα ή τάση σχεδόν παρεξηγιόμουν, γιατί θεωρούσα ότι μου έλεγαν ότι παρεμβαίνω στον χώρο τους».

Τώρα πια έχει ωριμάσει η σχέση του με το κοινό, έχει ωριμάσει και ο ίδιος. Όμως η «Κασέτα», που σκηνοθέτησε πέρσι και συνεχίζεται και φέτος, είναι ένα έργο που έπαιζε –μαθητής ακόμη στη σχολή- πριν από 20 χρόνια και είναι μάλιστα έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, που τον σφράγισε και ως άνθρωπο και ως δημιουργό. Το 2025, μάλιστα, ολοκληρώνει και το διδακτορικό του πάνω στη δική της δραματουργία.

Δάσκαλος υποκριτικής σε τρεις δραματικές σχολές πιστεύει ότι θα έπρεπε να υπάρχει έδρα στο Πανεπιστήμιο για τη δραματουργία της Λούλας Αναγνωστάκη. Να διδάσκεται στα σχολεία. «Είναι η μόνη συγγραφέας, που έχει γράψει για νεαρούς ερμηνευτικά χαρακτήρες, και έτσι ο μαθητής έρχεται κοντά σε μια ψυχοσύνθεση, που είναι και κοντά στον ίδιο. Δεν πάει να παίξει τον Κρέοντα. Θα παίξει τον Γιαννούκο, που είναι 16 χρόνων, τον Μιχάλη που είναι 19, οπότε έτσι μαθαίνει τη νεότερη ιστορία της χώρας, γιατί η δραματουργία της ξεκινά από την Κατοχή και φτάνει – περνώντας από τον Εμφύλιο-, στο παρακράτος, τη Δικτατορία- στη Μεταπολίτευση και μέχρι την παγκοσμιοποίηση με τον «Ουρανό κατακκόκινο» και το «Σε σας, που ακούτε». Στοχεύει, όπως λέει, η δραματουργία της στην πολιτική αφύπνιση του θεατή.

Έχει γράψει μέχρι σήμερα επτά θεατρικά έργα. Η ιστορία τον ενδιαφέρει, όχι ως στείρα γνώση, αλλά για τον τρόπο που ενδιαφέρει το παρόν. «Πώς εμείς κουβαλάμε ένα χνάρι της ιστορίας -συχνά ερήμην μας- στην καθημερινότητα μας! Οπότε με ενδιαφέρει να συνδέω το τότε με το τώρα».

Ασχολήθηκε με την Ελένη Παπαδάκη, γράφοντας και σκηνοθετώντας το έργο «Για την Ελένη», αγνοώντας τον κίνδυνο. Ξεκίνησε για μια παράσταση στο Εθνικό Θέατρο, στη σκηνή «Κατίνα Παξινού», και –λόγω της μεγάλης επιτυχίας- έκανε τρεις κύκλους. Παίχτηκε στο Τempus Verum -Εν Αθήναις, μετά στο θέατρο Σταθμός και περιόδευσε σε όλη την Ελλάδα.

«Η Λούλα Αναγνωστάκη μου είχε πει να μην κάνω την παράσταση, γιατί φοβόταν τις αντιδράσεις, κυρίως τις πολιτικές, από συγκεκριμένους χώρους. Ο Μάνος Ελευθερίου, όμως, πίστευε τόσο πολύ στην αθωότητα της Παπαδάκη και με παρότρυνε να ασχοληθώ με αυτό το πρόσωπο μέσα από την παράσταση. Μου έδωσε όλο το ιστορικό του αρχείο, το οποίο ήταν και μέρος του αρχείου του Πολύβιου Μαρσάν».

Το κείμενο χρησιμοποιούσε την Παπαδάκη για να μιλήσει για την ετερότητα, τη διαφορετικότητα γιατί αφορά σε μια ηθοποιό με αμφιλεγόμενες σεξουαλικές προτιμήσεις, μεγαλοαστή, μορφωμένη , γερμανομαθή. Πολύ διαφορετική από τους γύρω της και αυτή η διαφορετικότητα συνάντησε μια ταραγμένη περίοδο. «Τα τελευταία δύο χρόνια, το Εθνικό και τα Ιδρύματα Πολιτισμού αναφέρουν συνέχεια την ετερότητα. Πριν σχεδόν δέκα χρόνια, ήταν πολύ διαφορετικά. Στο πρόγραμμά μας, όμως, ήταν βασική θεματική ενότητα, από την πρώτη στιγμή που ήρθα στον Σταθμό το 2017, με τα έργα «Φυλές» της Νίνα Ρέι και το «Όπως πάει το ποτάμι» του Μάρτιν Σέρμαν».

Εχει παίξει, με μεγάλη επιτυχία, ρόλους ανθρώπων με ειδικές ικανότητες. Για το «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» του Σάιμον Στήβενς, ήταν υποψήφιος για το βραβείο καλύτερης ερμηνείας νέου ηθοποιού «Δημήτρης Χορν», το 2015. Η δεύτερη υποψηφιότητα του ήταν το 2010 για το «Μια εποχή στην Κόλαση» του Αρθούρου Ρεμπώ.

«Η έρευνα είναι το κύριο πράγμα στη δουλειά μας», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Oι θεατές χειροκροτούν τις πρόβες και όχι τις παραστάσεις, το πόσο δηλαδή ψάχνουμε κάτι για φτάσουμε σε αυτό το αποτέλεσμα. Δεν αντιμετώπιζα τους ρόλους με το σκεπτικό ότι έχουν κάποιο πρόβλημα, αλλά ότι έχουν κάποιο χάρισμα. Αυτές οι επιλογές ήταν πολιτικές. Μάθαινες στον κόσμο την καθημερινότητα κάποιων ανθρώπων, που δεν είχαν χώρο στην κοινωνία κι αυτό με απασχολούσε».

«Εχω μια αγάπη για τους ηθοποιούς, γιατί αν δεν τους αγαπάς δεν μπορούν να ανθίσουν», λέει, όταν τον ρωτώ για το στοίχημα που έβαλε με το θέατρο Σταθμός. Βρέθηκε εκεί, στο θέατρο που σήμερα είναι καλλιτεχνική «φωλιά», για πρώτη φορά το 2016, όταν ο Βασίλης Κατσικονούρης τον κάλεσε να σκηνοθετήσει το έργο του, «Καγκουρώ». Πολύ γρήγορα, ασχολήθηκε με το καλλιτεχνικό πρόγραμμα και στη συνέχεια, έκανε το όραμά του πραγματικότητα, αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση του Θεάτρου.

«Ήταν ο τρόπος να εκφραστώ ως ολότητα, ως ηθοποιός, ως σκηνοθέτης και να έχω μια σκηνή για να εκφράζομαι, όπως ονειρεύομαι. Ο στόχος μου ήταν να δημιουργήσω μια κοινότητα ανθρώπων και να υπάρχει σεβασμός στη διαδικασία. Είναι μια φωλιά, που οι καλλιτέχνες ξέρουν ότι θα πάρουν και θα δώσουν».

Δεν κάνει εκπτώσεις. ΄Εφτιαξε ένα θέατρο πραγματικό κόσμημα. Το ανακαίνισε από την αρχή. Σ΄αυτό το εγχείρημα, δεν υπήρχαν άνθρωποι, που προσπάθησαν να τον αποτρέψουν. Η μητέρα του, όμως, στην αρχή, ήταν πολύ επιφυλακτική για το πώς θα αντεπεξέλθει. Τώρα, όμως, δουλεύουν μαζί πολλά χρόνια και είναι από τους ανθρώπους, που τον βοήθησε και τον βοηθάει όσο κανείς.

Από την πρώτη χρονιά, φίλοι και συγγραφείς, πνευματικοί άνθρωποι ήρθαν να τον στηρίξουν. Κική Δημουλά, Μάνος Ελευθερίου, Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, Θανάσης Νιάρχος, Βασίλης Παπαβασιλείου, Ξένια Καλογεροπούλου, Αλκη Ζέη, Ρούλα Πατεράκη έκαναν εκπαιδευτικά σεμινάρια για σπουδαστές με ελεύθερη είσοδο. Για να συστήσουν τον χώρο μίλησαν για τη ζωή τους ηθοποιοί, όπως η Νένα Μεντή, η Μάνια Παπαδημητρίου και συνάδελφοί του που στήριξαν το καλλιτεχνικό πρόγραμμα, όπως η Λένα Κιτσοπούλου, ο Μάρκελλος και η Στεργίου, ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, η Νένα Μεντή, η Μαρία Κίτσου, η Κατερίνα Χέλμη, η Μάρω Παπαδοπούλου και η Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη.

Πριν από λίγο καιρό, πήραν μια ακόμη διάκριση, αυτή τη φορά το 3o Bραβείο καλύτερης παράστασης για το «Γάλα», Βραβείο Νεοελληνικού Έργου για τις «Γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα» του Κωνσταντίνου Ντέλλα και Βραβείο Rising Star για τον Απόστολο Καμιτσάκη στο έργο «Ο κύκλος του έρωτα» στα 10α Βραβεία Κοινού Αll4fun.

Φέτος, γιορτάζουν τα οχτώ χρόνια λειτουργίας με οχτώ καινούριες παραγωγές και οχτώ επαναλήψεις αγαπημένων παραστάσεων: το «Τσιτάχ» που φέτος κάνει έναν τρίτο κύκλο, «Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα», η «Κασέτα», «Το γάλα» και το «Όταν μεγαλώσω θα γίνω Νάνα Μούσχουρη», που πραγματοποιούν έναν δεύτερο κύκλο παραστάσεων.

Στον μικρό Σταθμό, υπάρχουν δύο επαναλήψεις από την ομάδα Ονειρόδραμα, το «Μπες στα παπούτσια σου» για την διαφορετικότητα και το «Μια τελεία είναι μόνο η αρχή», που αναπτύσσει την δημιουργικότητα στα παιδιά. Eκτός από τις επαναλήψεις, υπάρχουν και καινούριες παραγωγές: «Γκιάκ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ντέλα, «Κάποια στιγμή, θα μάθετε ποιος είμαι», όπου ενώνουν τις δυνάμεις του ο γνωστός στιχουργός και σκηνοθέτης Θοδωρής Γκόνης, που υπογράφει αυτό το πρωτότυπο θεατρικό κείμενο, η Μυρτώ Αλικάκη που ερμηνεύει την ηρωίδα και η ηθοποιός Μαρία Ζορμπά, που σκηνοθετεί για πρώτη φορά, «Η Τελευταία απολογία του Νίκου Κοεμτζή», που ήδη έκανε πρεμιέρα, σε κείμενο του Βαγγέλη Γιέτου και σε σκηνοθεσία του Νικόλαου – Αλέξανδρου Μπαλαμούτη, ενώ τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει ο Μάρκος Γιέτος. Οι «Απόντες» του Βασίλη Κατσικονούρη, ένα έργο που έχει να κάνει με την απώλεια και που θα ανέβει την Μεγάλη Εβδομάδα, σε δική του σκηνοθεσία.

«Victor ή τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου, 50 χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα της παράστασης από το Θέατρο Τέχνης και τον Κάρολο Κουν.
Και η βραβευμένη – στο εξωτερικό – παράσταση «Το δίλημμα του Αυτοκράτορα» του Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν από το Ηip of Theater Group, που είναι μια νέα παραγωγή.

Υπάρχουν και δύο βραδιές ποίησης και θεάτρου. Στις 20 Μαρτίου, βραδιά αφιερωμένη στον ηθοποιό και ποιητή Τσιμάρα Τζανάτο και στις 27 Μαρτίου, βραδιά αφιερωμένη στην Άννα Συνοδινού. Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα αντλεί τη θεματική του – όπως κάθε χρόνο – από το Νεοελληνικό Θέατρο και την Ετερότητα, ενώ συνεχίζεται και η σειρά των Μικρών Κλασικών, με την υπογραφή καταξιωμένων δραματουργών και σκηνοθετών.

Είναι πολύ μετρημένος, όταν μιλάει για τα μελλοντικά του σχέδια. «Με νοιάζει να είμαι υγιής εγώ, η μητέρα μου, η αδελφή μου και οι άνθρωποι που αγαπώ. Από εκεί και πέρα, θέλω να συνεχίσει να υπάρχει το θέατρο Σταθμός, με το ίδιο πάθος και τον ίδιο ενθουσιασμό. Μ΄αρέσει πολύ το αρχαίο δράμα κι ενώ έχω παίξει αρκετές φορές, θα ήθελα να ασχοληθώ κι άλλο για να τολμήσω να σκηνοθετήσω».

Tον αποχαιρέτησα κι, όπως τον έβλεπα να απομακρύνεται, έμοιαζε τόσο με το παιδί που ξεκινούσε, πριν από χρόνια, να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Δεν έχει αλλάξει καθόλου. Τρέχει πάντα για να προλάβει και ο χρόνος είναι σύμμαχός του.